บทที่ 553 กังวลใจเป็นที่สุด

หลังจากวางสายไปไม่นาน เฉินจิ่งก็ได้รับข้อความที่ศาสตราจารย์เฉินส่งมา ในนั้นมีทั้งช่องทางติดต่อและข้อมูลเบื้องต้นของลูกศิษย์คนเก่งสองคนที่อยู่เมืองลั่วเฉิง

เฉินจิ่งกวาดสายตามอง พลางทอดถอนใจ คนที่อาจารย์ยอมรับจากใจจริงว่าเป็นลูกศิษย์คนเก่งได้ ย่อมมีผลงานและความสำเร็จไม่ธรรมดาแน่นอน

แต่พอลองคิดดูอีกทีก็เป็นเรื่องปกติ ศาสตราจารย์เฉินทำหน้าที่เป็นแม่พิมพ์ของชาติมาเกือบทั้งชีวิต แม้ทุกวันนี้แทบจะไม่ได้รับลูกศิษย์แล้ว แต่ในอดีตเคยสั่งสอนลูกศิษย์มามากเท่าใด ขนาดเจ้าตัวก็คงจำได้ไม่หมด และคนที่โดดเด่นขึ้นมาจากบรรดาลูกศิษย์นับไม่ถ้วนเหล่านั้นได้ ย่อมต้องสร้างชื่อเสียงและความสำเร็จไว้ไม่น้อย