บทที่ 577 กระบี่สามเล่ม

เฉินจิ่งมองดูข่งเสวี่ยที่นั่งอยู่ข้างกายอย่างเหม่อลอย

หยาดน้ำตาใสไหลรินจากดวงตากลมโตคู่สวย ผ่านพวงแก้มขาวผุดผ่องดั่งหิมะ ก่อนจะหยดลงมาจากคางเรียวมนอันขาวเนียน เม็ดแล้วเม็ดเล่า บางหยดร่วงลงบนผ้าปูเตียงคนไข้จนเกิดเป็นรอยวงกลมเล็กๆ บางหยดก็ตกลงไปในกล่องข้าว ส่งเสียงดังแปะๆ ในชามข้าวต้ม

ข่งเสวี่ยสะอื้นไห้อย่างเงียบงันอยู่เช่นนั้น ท่าทางที่ดูเปราะบางทำเอาคนมองปวดใจยิ่งนัก