บทที่ 576 ดูแลตัวเองให้ดีก็แล้วกัน

เสียงของเสิ่นจิ้งแม้จะไม่ดังมาก แต่ในห้องพักผู้ป่วยเดี่ยวที่เงียบสงบกลับฟังดูชัดเจนขึ้นมาทันที

วินาทีต่อมา ข่งเสวี่ยที่เพิ่งเคลิ้มหลับไปก็เงยหน้าขึ้นทันควัน ดวงตากลมโตคู่สวยที่แดงก่ำและเปรอะเปื้อนคราบน้ำตาจ้องมองมาที่เฉินจิ่ง ใบหน้างดงามนั้นเปี่ยมไปด้วยความกังวลใจอย่างปิดไม่มิด

"พะ…พี่เสวี่ย" เฉินจิ่งไม่กล้าสบตาข่งเสวี่ยตรงๆ ท่าทางของเขาราวกับเด็กที่ทำความผิดมาไม่มีผิด