บทที่ 766 ความหวาดกลัว

เมื่อเห็นแววตาที่คล้ายกำลังขอความช่วยเหลือของเฉินต้าซาน เฉินจิ่งจึงยิ้มพลางเอ่ยขึ้นว่า “พี่ต้าซาน ในอนาคตพี่จะมีลูกเป็นของตัวเองแล้วนะ ผมพูดแบบนี้ พี่พอจะเข้าใจไหมครับ”

“ฉัน… ฉันมีลูกเป็นของตัวเองเหรอ” เฉินต้าซานทวนคำพูดนั้นซ้ำอีกครั้ง จากนั้นจึงเริ่มเข้าใจความหมายขึ้นมาทีละน้อย

ทว่าบนใบหน้าของเขากลับไม่ได้เผยความดีอกดีใจออกมาอย่างที่ทุกคนคาดคิด ตรงกันข้าม กลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เขาทำหน้าตื่นตระหนกพร้อมกับโบกไม้โบกมือปฏิเสธพัลวัน “มะ… ไม่ได้ ฉันทำไม่ได้หรอก”