บทที่ 100 เห็ดทรัฟเฟิลดำบ้านสตรีมเมอร์เขานับกันเป็นกอง!

เมื่อเห็นว่าสมบัติที่ตัวเองอุตส่าห์ออกแรงขุดอยู่นานในที่สุดก็โผล่พ้นดิน ลูกหมูป่าก็อ้าปากงับดัง “กร๊วบ” ทันที

เสียงเคี้ยวกรุบกรอบดังขึ้น จากนั้นก้อนกลมสีดำทรงเบี้ยวก็เผยให้เห็นเนื้อในที่แท้จริง

บนรอยตัดของก้อนกลมนั้น เต็มไปด้วยลวดลายร่างแหสีขาวกระจายอยู่ทั่ว ดูละม้ายคล้ายเนื้อวัวลายหิมะไม่มีผิด

พริบตานั้น กลิ่นที่ยากจะอธิบายได้ก็ลอยคลุ้งกระจายออกมาทันที

กลิ่นนั้นแปร่งๆ คล้ายผักดอง ผสมกลิ่นผ้าปูที่นอนที่ไม่ได้ซักมาแรมปี หรือจะบอกว่าเป็นกลิ่นดินเน่าเปื่อยก็ไม่เชิง

แถมยังคล้ายกลิ่นน้ำอสุจิอยู่นิดๆ อีกต่างหาก…

เมิ่งเฟยอยู่ต้าซิงอันหลิ่งมาตั้งหลายปี ก็ไม่เคยพบเคยเห็นของแบบนี้มาก่อนเลยสักครั้ง

ทันใดนั้น ในหัวของเขาก็มีข้อมูลจาก “ความเชี่ยวชาญการเพาะปลูก” ผุดขึ้นมา

【เห็ดทรัฟเฟิลดำ: เชื้อราป่าชนิดหนึ่งที่ซ่อนอยู่ใต้ดิน มีรูปทรงกลมไม่สม่ำเสมอ ราคาแพงระยับ ได้รับการขนานนามว่าเป็นเพชรดำบนโต๊ะอาหาร…】

เมิ่งเฟยชะงักไปนิด ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความยินดี

“หึๆ นึกไม่ถึงเลยว่าต้าซิงอันหลิ่งจะมีของล้ำค่าแบบนี้ด้วย”

เมิ่งเฟยหยิบอีกครึ่งก้อนที่เหลือมาจากลูกหมูป่า วางลงบนฝ่ามือแล้วก้มดูอย่างละเอียด

ทำเอาเจ้าลูกหมูป่าร้อนรนจนส่งเสียงร้องกิ๊วก๊าวลั่นป่า

“เอาน่าๆ ฉันแค่ขอดูหน่อย เดี๋ยวก็คืนให้แล้ว”

เวลานี้เอง ชาวเน็ตในห้องไลฟ์คนหนึ่งที่ใช้ชื่อว่า “ลูกพี่ใหญ่แห่งทุ่งหญ้าชิงชิง” ก็ส่งคอมเมนต์เข้ามาจนสะดุดตาทุกคน

【คุณพระช่วย! ฉันเห็นอะไรเข้าเนี่ย! เห็ดทรัฟเฟิลดำ! นี่มันเห็ดทรัฟเฟิลดำนี่นา! ต้าซิงอันหลิ่งมีเห็ดทรัฟเฟิลดำกับเขาด้วยเหรอเนี่ย?】

【หา! ทรัฟเฟิลดำเนี่ยนะ! ล้อกันเล่นรึเปล่า ของพรรค์นั้นเขานำเข้าจากเยอรมนีทั้งนั้น ในประเทศเราจะมีได้ยังไง】

【ใช่เลย ถ้าเห็ดทรัฟเฟิลดำหาเจอง่ายขนาดนั้น ป่านนี้คงเอาไปขายส่งตามตลาดสดแล้ว】

【จำได้ว่ามีครั้งหนึ่ง ฉันไปกินร้านอาหารฝรั่งกับแฟนเก่าคนที่หก เธอสั่งสเต๊กทรัฟเฟิลดำจานละ 888 หยวน! พอเอามาเสิร์ฟ มีทรัฟเฟิลดำฝานบางเท่ากระดาษเอสี่แปะมาแค่ชิ้นเดียว ถ้าที่สตรีมเมอร์พูดเป็นเรื่องจริง ก้อนที่เจ้าหมูป่าเพิ่งกินไปเมื่อกี้ อย่างน้อยๆ ต้องมีแปดพันถึงหนึ่งหมื่นหยวนแน่】

【สตรีมเมอร์รีบออกมาแถลงด่วนเลย นี่มันตัวอะไรกันแน่เนี่ย!】

เมิ่งเฟยมองคอมเมนต์ในห้องไลฟ์ กระตุกมุมยิ้มแล้วเอ่ยอธิบาย

“นี่คือเห็ดทรัฟเฟิลดำจริงๆ ครับ ภูมิประเทศของต้าซิงอันหลิ่งซับซ้อนมาก การจะมีเห็ดทรัฟเฟิลดำโตขึ้นมาก็ถือเป็นเรื่องปกติ ในป่าผืนเดียวกันอาจมีสภาพแวดล้อมและสภาพอากาศที่แตกต่างกันได้หลายแบบ อย่างพวกเราในตอนนี้ อุณหภูมิแถวนี้อยู่ที่ราวๆ ยี่สิบองศา แต่ถ้าข้ามไปหลังเขา บางจุดหิมะยังละลายไม่หมดเลยด้วยซ้ำ”

พอได้ยินคำอธิบายของเมิ่งเฟย เหล่าคนดูในห้องไลฟ์ต่างก็พากันโอดครวญระงม

【โฮ… ทรัฟเฟิลดำก้อนเบ้อเริ่มขนาดนั้น ดันโดนหมูกินซะได้…】

【เฮ้อ มีชีวิตมาค่อนคน เพิ่งรู้ว่าชีวิตยังไม่สู้หมูตัวหนึ่งเลย…】

【พี่ชาย หมูเขานอนห้องเดี่ยวแล้ว ส่วนฉันยังต้องเบียดอยู่ในหอพักพนักงานโรงงานอยู่เลย…】

【เอาคนไปเทียบกับหมู… มันน่าน้อยใจนัก…】

【เฮ้ย! พวกนายรีบดูเร็ว เจ้าลูกหมูป่าตัวเมื่อกี้กำลังทำอะไรอยู่น่ะ!】

ทันทีที่ข้อความนี้เด้งขึ้นมา ห้องไลฟ์ก็เงียบกริบลงในพริบตา ทุกคนพร้อมใจกันจับจ้องไปยังเจ้าลูกหมูป่าตัวเดิม

เห็นเพียงเจ้าลูกหมูตัวนั้นกระดิกจมูกฟุดฟิดอย่างแรง จากนั้นก็รีบวิ่งปรี่เข้าไปใต้ต้นไม้ใหญ่ ใช้จมูกคุ้ยซากใบไม้แห้งที่ทับถมกันมานาน

ไม่นานนัก เห็ดทรัฟเฟิลดำอีกก้อนก็โผล่พ้นดินขึ้นมา แม้ก้อนนี้จะมีขนาดไม่ใหญ่เท่าก้อนแรก แต่ทั้งสีและรูปทรงกลับดูสมบูรณ์แบบกว่าก้อนเมื่อครู่เสียอีก

คราวนี้เจ้าลูกหมูป่าไม่เปิดโอกาสให้เมิ่งเฟยแย่ง มันอ้าปากงับเห็ดทรัฟเฟิลดำทั้งก้อนยัดเข้าไปในปากทันที

“กร้วม กร้วม” เคี้ยวเสียงดังเอร็ดอร่อย สีหน้าฟินสุดขีด

เศษเห็ดร่วงกระจายเต็มพื้น

ลูกหมูป่าตัวอื่นเห็นเข้าก็พากันกรูเข้ามา ใช้จมูกเล็กๆ ดมเศษเห็ดทรัฟเฟิลดำที่กระจายอยู่บนพื้น จากนั้นก็แยกย้ายกันกระจายตัวออกไปทั่วผืนป่า

ไม่นานนัก เสียงร้องตื่นเต้นของลูกหมูป่าตัวหนึ่งก็ดังแว่วมาจากที่ไกลๆ

จากนั้นลูกหมูป่าตัวนั้นก็คาบเห็ดทรัฟเฟิลดำขนาดเท่ากำปั้น วิ่งกระดิกหางอย่างตื่นเต้นตรงมาหาเมิ่งเฟย

เมิ่งเฟยจ้องเห็ดทรัฟเฟิลดำในปากของลูกหมูป่าตาค้าง

แม้เขาจะไม่เคยกินเห็ดทรัฟเฟิลดำมาก่อน แต่เคยดูคลิปในเน็ต ของพรรค์นี้เขาขายกันเป็นกรัมเลยนะ

แล้วก้อนที่ลูกหมูป่าคาบอยู่ในปากนั่น อย่างต่ำๆ ก็ต้องหนักชั่งกว่าแน่ๆ

ยังไม่ทันที่เมิ่งเฟยจะดึงสติตัวเองกลับมาจากความตกตะลึง เสียงร้องตื่นเต้นอีกเสียงก็ดังแว่วมาจากที่ไกลๆ

จากนั้นก็…

เสียงที่หนึ่ง…

เสียงที่สอง…

เสียงที่สิบ…

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป มองดูกองเห็ดทรัฟเฟิลดำที่พูนสูงถึงระดับหัวเข่าตรงหน้า เมิ่งเฟยถึงกับสมองตื้อไปหมด

คนดูในห้องไลฟ์ก็ช็อกจนด้านชาไปตามๆ กันเช่นกัน

【ฉันต้องตื่นนอนผิดท่าแน่ๆ ขอตัวไปนอนต่อแป๊บ】

【ทำไมฉันรู้สึกเหมือนเห็ดทรัฟเฟิลดำพวกนี้สตรีมเมอร์เป็นคนปลูกเองเลยวะ】

【คนดีๆ ที่ไหนเขาขุดเห็ดทรัฟเฟิลดำกันแบบนี้เนี่ย】

【อิจฉาตาร้อนจนทนไม่ไหวแล้ว…】

【ปกติเห็นสตรีมเมอร์ดูบ้านๆ ธรรมดาๆ ที่แท้ก็เป็นเทพซ่อนคมนี่หว่า คราวก่อนขายโสมก็ได้เงินไปบาน คราวนี้เจอเห็ดทรัฟเฟิลดำเยอะขนาดนี้ ไม่รวยเละเลยเรอะ!】

เมิ่งเฟยมองคอมเมนต์ในห้องไลฟ์แล้วหัวเราะหึๆ ไม่ได้พูดอะไรมากความ

ไอ้เรื่องเงินๆ ทองๆ สำหรับเขาในตอนนี้ ดูเหมือนจะไม่ได้มีประโยชน์อะไรมากมายจริงๆ เดือนหนึ่งเขาแทบจะใช้เงินไม่ถึงห้าร้อยหยวนด้วยซ้ำ

ไม่ใช่ว่าไม่อยากใช้ แต่ในหมู่บ้านเมิ่งเจียโกวที่ห่างไกลความเจริญขนาดนี้ ต่อให้เขาอยากใช้ ก็ไม่มีที่จะให้ใช้…

เมิ่งเฟยเอาเป้รองก้นแล้วนั่งลงกับพื้น นั่งมองฝูงลูกหมูป่าเคี้ยวเห็ดทรัฟเฟิลดำคำโตกันอย่างสบายอารมณ์

ทว่าทุกครั้งที่มีเสียงเคี้ยวกรุบกรอบดังขึ้นมา หัวใจของคนดูในห้องไลฟ์ต่างก็กระตุกวูบตามไปด้วย

นั่นมันเงินทั้งนั้นเลยนะเว้ย เงินก้อนโตที่ลอยไปตามลมชัดๆ!

ไม่นานนักพวกลูกหมูป่าก็กินกันจนอิ่ม ส่วนชุ่ยฮวาดูท่าจะไม่ชอบรสชาติของเห็ดทรัฟเฟิลดำ พอกัดเข้าไปคำเดียวก็คายทิ้งออกมาหมด

เมิ่งเฟยเก็บเห็ดทรัฟเฟิลดำที่เหลืออีกยี่สิบกว่าก้อนยัดใส่เป้จนเต็ม จากนั้นก็พากันเดินกลับบ้าน

การเข้าป่าครั้งนี้นับว่าได้ของกลับมาเต็มไม้เต็มมือ

แม้กลิ่นของเห็ดทรัฟเฟิลดำจะไม่ค่อยน่าดมเท่าไร แต่การที่มันถูกยกย่องไว้สูงส่งขนาดนั้น ย่อมต้องมีเหตุผลของมันอยู่แน่

เมิ่งเฟยเลยกะว่าจะกลับไปลองทำกินดูเหมือนกัน

ตอนนี้ในหัวของเขาผุดสูตรอาหารที่ใช้เห็ดทรัฟเฟิลดำขึ้นมามากกว่าสิบวิธีแล้ว

ขาลงเขาเดินได้ค่อนข้างเร็ว เมิ่งเฟยใช้เวลาเพียงแค่ชั่วโมงเดียวก็กลับมาถึงหมู่บ้าน

พอเดินเข้าหมู่บ้านมา เมิ่งเฟยก็เห็นรถออฟโรดเปิดประทุนสีชมพูคันหนึ่งจอดอยู่หน้าประตูบ้านของเขา

ในรถมีชายชราผมขาวคนหนึ่งกับหญิงวัยกลางคนอีกคนนั่งอยู่

ส่วนสองผัวเมียเสือดาวหิมะกำลังเดินวนเวียนรอบตัวรถด้วยท่าทีระแวดระวัง ทำเอาคนทั้งสองบนรถกลัวจนไม่กล้าขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

"นี่ใครมาอีกล่ะเนี่ย"

เมิ่งเฟยเดินเข้าไปหาด้วยสีหน้างุนงง