บทที่ 99 เจอฝูงหมูป่าอีกแล้ว สตรีมเมอร์รีบหนีเร็วเข้า!

รุ่งเช้า ทั่วทั้งหมู่บ้านเมิ่งเจียโกวเงียบสงบ

ทิวเขาสลับซับซ้อนที่อยู่ไกลออกไปถูกม่านหมอกโอบคลุม มองเห็นเลือนรางราง ให้ความรู้สึกทั้งลึกลับและน่าหลงใหล

ดวงอาทิตย์ยังไม่ลอยพ้นขอบฟ้า มีเพียงแสงสว่างรำไรลอดผ่านร่องเขาสาดส่องลงมายังหมู่บ้านเล็กๆ อันเงียบสงัด

ในยามเช้าเช่นนี้ ทุกสิ่งดูช่างสงบสุขและงดงามเหลือเกิน

เมิ่งเฟยลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ บิดขี้เกียจชุดใหญ่ไปหนึ่งที

เขาหันไปมอง เจ้ากระรอกน้อยดันหายตัวไปอีกแล้ว

"ช่วงนี้เจ้าตัวเล็กนี่แปลกๆ แฮะ ทำไมตื่นเช้าทุกวันเลย แถมพอกลับมาทีไรปากก็บวมเป่งตลอด…"

ทันใดนั้น เสียงร้องโหยหวนอย่างน่าเวทนาก็ดังมาจากเล้าไก่หลังบ้าน

เมิ่งเฟยใจเต้นด้วยความดีใจ รีบพุ่งตัวออกจากห้องแล้ววิ่งไปที่สวนหลังบ้านทันที

ทว่าพอมาถึงหลังบ้านและเห็นภาพในเล้าไก่ เขากลับรู้สึกทั้งขำทั้งสงสารจนพูดไม่ออก

ลูกหมูป่าตัวหนึ่งแอบหนีออกมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ดันเหยียบโดนกับดักเชือกบ่วงที่เขาเคยวางดักไว้พอดิบพอดี

ตอนนี้ลูกหมูป่าตื่นตระหนกสุดขีด พยายามดิ้นรนสุดชีวิตเพื่อสลัดพันธนาการที่ขาออก ทว่าเงื่อนผูกแบบพิเศษนี้ ยิ่งดิ้นก็ยิ่งรัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ

เมื่อเมิ่งเฟยเห็นเช่นนั้นก็รีบนั่งยองๆ ลงไปช่วยคลายเชือกที่มัดขาลูกหมูป่าออก

ทันทีที่ลูกหมูป่ารู้สึกว่าพันธนาการที่ขาหลุดออกไป มันก็โกยอ้าววิ่งแน่บกลับไปยังห้องของชุ่ยฮวาราวกับบินได้

"เอาเถอะ นึกว่าจับตัวเพียงพอนได้ซะอีก"

เมิ่งเฟยถอนหายใจ ก่อนจะจัดวางกับดักเชือกบ่วงกลับเข้าที่เดิม

จากนั้นเขาก็เดินตรวจดูตามห้องต่างๆ ทีละห้อง

แต่พอเดินมาถึงห้องของจ่าฝูงหมาป่า กลับพบว่ามันไม่ได้อยู่ในห้องแล้ว

เมิ่งเฟยหันมองรอบๆ และเห็นรอยเท้าคล้ายดอกเหมยเรียงเป็นแนวมุ่งตรงลึกเข้าไปในป่าเขา

"กลับขึ้นเขาไปแล้วเหรอเนี่ย" เมิ่งเฟยพึมพำกับตัวเอง

ตอนนี้ร่างกายของจ่าฝูงหมาป่าฟื้นตัวกลับมาได้เจ็ดแปดส่วนแล้ว ถ้าพูดถึงพลังการต่อสู้ในป่า มันอาจจะไม่ใช่ที่หนึ่ง แต่ถ้าพูดถึงการวิ่งหนีล่ะก็ แทบจะหาตัวจับยาก

"ช่างเถอะ ยังไงช้าเร็วก็ต้องกลับไปอยู่แล้ว หมาป่าเป็นสัตว์สังคมนี่นะ"

เมิ่งเฟยถอนหายใจยาว กินมื้อเช้าแบบง่ายๆ ไปสองสามคำแล้วเตรียมตัวจะขึ้นเขาไปเดินเล่น

จังหวะนั้นเองชุ่ยฮวาเดินออกมาจากห้อง พอเห็นว่าเมิ่งเฟยจะขึ้นเขา เธอก็ส่งเสียงอู๊ดๆ เรียกเข้าไปในห้องสองที

ทันใดนั้น ลูกหมูป่าสิบสองตัวก็วิ่งกรูแย่งกันพุ่งออกจากห้องราวกับแข่งวิ่งร้อยเมตร

"แกก็อยากขึ้นเขาไปด้วยเหรอ"

ชุ่ยฮวาพยักหน้าหัวโตๆ ของเธอ

"ก็ได้ งั้นเดี๋ยวคอยดูลูกๆ ให้ตามชิดๆ หน่อยนะ อย่าให้พลัดหลงล่ะ"

พูดจบ เมิ่งเฟยก็สะพายเป้เดินมุ่งหน้าเข้าไปในป่าเขา

ส่วนชุ่ยฮวาก็พาลูกหมูป่าทั้งฝูงเดินตามหลังเมิ่งเฟยอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

"ระบบ เปิดไลฟ์!"

เพราะวันนี้เมิ่งเฟยตื่นค่อนข้างเช้า ยอดผู้ชมในห้องไลฟ์จึงยังไม่เยอะเท่าหลายวันก่อน

【เย่ฮู้~ แถวหน้าเว้ย! ฉันได้ที่หนึ่งด้วย!】

【วันนี้สตรีมเมอร์ตื่นเช้าจัง รอดูเลยว่าจะได้ของป่าอะไรบ้าง】

【เพิ่งเลิกกะดึกมาเมื่อกี้ ง่วงแทบตาย แต่พอเห็นหน้าสตรีมเมอร์ก็ตาสว่างเลย! สตรีมเมอร์คือยาวิเศษชูกำลังของฉันจริงๆ!】

【เอ๊ะ วันนี้ชุ่ยฮวาก็ขึ้นเขาด้วยแฮะ พาลูกหมูตัวน้อยมาเป็นพรวนเลย】

【ว้าว~~~ น่ารักมากเลย ชอบจัง~ ลูกหมูตัวนุ่มนิ่มนุ้บนิ้บ~】

【ไม่อยากจะคิดเลย ถ้าสตรีมเมอร์พาสัตว์เลี้ยงในบ้านมาหมดนี่ ป่าแถบนี้แกคงไร้เทียมทานแล้วมั้ง】

【เหยดดด ภาพในหัวมันลอยมาเลยว่ะ!】

ยิ่งเมิ่งเฟยเดินลึกเข้าไป ต้นไม้ใบหญ้าในป่าก็เริ่มทึบหนาตาขึ้นเรื่อยๆ

ลูกหมูป่าที่คุ้นเคยกับผืนป่าใหญ่อยู่แล้วค่อยๆ คลายความระแวงลง และเริ่มวิ่งเล่นไปมารอบๆ ตัวเมิ่งเฟยอย่างอิสระ

ตอนนั้นเอง ลูกหมูป่าตัวหนึ่งที่วิ่งเล่นไปไกลที่สุดก็ร้องลั่นด้วยความตกใจ แล้ววิ่งหน้าตั้งกลับมาหาชุ่ยฮวาสุดชีวิต

ด้านหลังของมัน มีหมูป่าโตเต็มวัยตัวหนึ่งวิ่งไล่กวดตามมาติดๆ

หมูป่าตัวนั้นแยกเขี้ยวขาวโง้ง ท่าทางเหมือนจะกลืนกินลูกหมูตัวน้อยเข้าไปทั้งตัว

แต่พอเหลือบไปเห็นชุ่ยฮวาที่ยืนอยู่ไม่ไกล มันก็ชะงักฝีเท้ากึกทันที แววตาแฝงความหวาดระแวงและไม่สบายใจ

ในพริบตานั้น หมูป่าอีกหลายตัวก็พุ่งพรวดออกมาจากพงหญ้า ต่างจ้องมองชุ่ยฮวาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

เมิ่งเฟยสังเกตเห็นว่า บริเวณขาหลังของหมูป่าพวกนั้นล้วนมีรอยแผลเป็นอยู่มากบ้างน้อยบ้าง

นี่มันหมูป่าฝูงที่เขาเจอคราวก่อนชัดๆ

แฟนคลับในห้องไลฟ์เห็นภาพนี้เข้าต่างก็เหงื่อตกไปตามๆ กัน

【สตรีมเมอร์! หนีเร็ว! ยืนเอ๋ออะไรอยู่เนี่ย!】

【ใช่แล้ว! รีบหนีเร็วเข้า นั่นมันฝูงหมูป่านะ คุณกับชุ่ยฮวาสู้พวกมันไม่ได้แน่ๆ!】

【เฮ้ย! สตรีมเมอร์ยังไม่สร่างเมาเหรอวะ? นั่นมันฝูงหมูป่าเลยนะ! ตั้งสิบกว่าตัว! วิ่งช้าไปนิดเดียวแม้แต่เศษกระดูกก็ไม่เหลือหรอก】

【จบเห่แล้ว… ขาสตรีมเมอร์ต้องก้าวไม่ออกแล้วแน่ๆ…】

ทว่าในขณะที่คนดูกำลังใจหายใจคว่ำ เมิ่งเฟยกลับขมวดคิ้วแน่น แล้วก้าวเท้าเดินอย่างช้าๆ ไปยืนอยู่ข้างหน้าชุ่ยฮวาและพวกลูกหมู

เขาไม่พูดอะไรสักคำ เพียงแค่จ้องมองฝูงหมูป่าด้วยสายตาเย็นชา

ตอนแรกฝูงหมูป่ามองเห็นแค่ชุ่ยฮวา แม้จะหวาดๆ พลังของเธออยู่บ้างเพราะชุ่ยฮวาเคยเป็นจ่าฝูงตัวก่อน แต่พวกมันก็ไม่ได้คิดจะถอย แถมยังมองหาจังหวะเตรียมเข้าโจมตี

แต่พอเห็นหน้าเมิ่งเฟยชัดๆ แต่ละตัวก็ขวัญหนีดีฝ่อจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง ขาสั่นพั่บๆ ก้าวถอยหลังกรูดกันอย่างคุมไม่อยู่

เมิ่งเฟยเห็นดังนั้นจึงแค่นยิ้มเย็นชา แล้วก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างช้าๆ

หนึ่งก้าว…

สองก้าว…

ร่างของเมิ่งเฟยในตอนนี้แผ่แรงกดดันไร้รูปอันมหาศาล ราวกับค้อนยักษ์หนักพันชั่งที่ค่อยๆ เคลื่อนเข้าไปกดทับพวกมัน

ภาพเหตุการณ์ในวันนั้นฉายซ้ำขึ้นมาในหัวของฝูงหมูป่าอีกครั้ง

ผู้ชายคนนี้คือฝันร้ายชัดๆ เขาไล่ฟาดฟันพวกมันไม่ยั้งมือ

กระทั่งเขาก้าวมาถึงก้าวที่เจ็ด ฝูงหมูป่าก็ทนรับแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวนี้ต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว

"โฮก~~~"

พวกมันส่งเสียงร้องแหลมแล้วแตกกระเจิงวิ่งหนีเตลิดไปคนละทิศละทาง

พอเห็นภาพนี้ คนดูในห้องไลฟ์ต่างก็ช็อกตาตั้งไปตามๆ กัน

【เชี่ยยยย! เกิดอะไรขึ้นเนี่ย? ทำไมฝูงหมูป่าวิ่งหนีเฉยเลยวะ?】

【ถ้าฉันดูไม่ผิด น่าจะโดนสตรีมเมอร์ขู่จนเผ่นแน่บ】

【เชี่ยยย! โคตรเทพ!】

【ฉันเคยดูสารคดีเมืองนอก เขาบอกว่าหมูป่าโตเต็มวัยตัวเดียวซัดกับผู้ชายฉกรรจ์ได้ห้าคนสบายๆ เลยนะ แต่นี่มีเป็นสิบตัว! สตรีมเมอร์แม่งโคตรโหด!】

【เชี่ย! สตรีมเมอร์เจ๋งขนาดนี้เลยเหรอวะเนี่ย? ฉันเพิ่งเข้ามาดูครั้งแรก อย่ามาต้มกันนะ!】

【หึๆ… ดูต่อไปเถอะ… พอนายเห็นสตรีมเมอร์กลับถึงบ้านเมื่อไหร่ นายจะได้ร้องเชี่ยอีกเป็นสิบรอบ】

เมื่อเห็นฝูงหมูป่าแตกพ่ายหนีไป เมิ่งเฟยก็โล่งอกเหมือนยกภูเขาออกจากอก

เมื่อกี้เขาก็แอบเสียวเหมือนกันว่าจะต้องปะทะกับฝูงหมูป่าจริงๆ

ถ้าเปิดศึกกันขึ้นมา ตัวเขากับชุ่ยฮวาต้องเป็นฝ่ายเสียเปรียบแน่

และที่สำคัญที่สุดคือ ตอนนี้ชุ่ยฮวามีลูกหมูตัวน้อยๆ ติดสอยห้อยตามมาเป็นฝูง ถ้าเกิดมีตัวไหนโดนงับไปในจังหวะชุลมุน ชุ่ยฮวาคงใจสลายแหงๆ

เมื่อสัมผัสได้ว่าจุดสีแดงในหัวเคลื่อนห่างออกไปเรื่อยๆ แล้ว เมิ่งเฟยจึงพาชุ่ยฮวาเดินอ้อมมุ่งหน้าไปยังด้านหลังเขาต่อไป

ช่วงนี้เมิ่งเฟยสังเกตเห็นว่า พอยกระดับขึ้นเรื่อยๆ ระยะตรวจจับของสกิล "เรดาร์สิ่งมีชีวิต" ก็เพิ่มขึ้นมากโข

จากเดิมที่ตรวจได้แค่ระยะ 10 เมตร มาตอนนี้กลับขยายกว้างถึงประมาณ 20 เมตรแล้ว

ตอนแรกเขายังคิดว่าของพรรค์นี้ไม่มีประโยชน์อะไรเท่าไหร่ แต่ดูตอนนี้สิ

สกิลนี้นี่แหละคือไพ่ตายที่ทรงพลังที่สุดของเขาชัดๆ

ทันใดนั้นเอง ชุ่ยฮวาที่อยู่ข้างหลังก็ร้องส่งเสียงติดๆ กันหลายครั้ง

เมิ่งเฟยหันกลับไปมอง ก็เห็นลูกหมูป่าตัวหนึ่งกำลังเอาจมูกเล็กๆ ดุนขุดดินอย่างเอาเป็นเอาตาย

ต่อให้ชุ่ยฮวาจะร้องเรียกยังไง มันก็ไม่ยอมขยับไปไหนเลย

เมิ่งเฟยชะงักไปนิด ก่อนจะเดินเข้าไปดูด้วยความสงสัย

ในที่สุด ด้วยความพยายามอย่างไม่ย่อท้อของเจ้าหมูน้อย ก้อนกลมๆ สีดำขลับสิ่งหนึ่งก็ถูกมันดุนจนโผล่พ้นดินขึ้นมา