บทที่ 98 ปลาดุกตุ๋นมะเขือยาว อร่อยจนคุณปู่กินจนพุงกาง

เมิ่งเฟยเก็บผักมาเต็มตะกร้า แล้วเดินมุ่งหน้าไปยังบ้านของปู่รอง

ประตูไม่ได้ล็อก เมิ่งเฟยจึงเดินเข้าไปข้างในตรงๆ

เวลานี้ปู่รองกำลังควงขวานเล่มใหญ่ผ่าฟืนอยู่อย่างขะมักเขม้น

ขวานยักษ์หนักยี่สิบสามสิบชั่งอยู่ในมือปู่รองดูเบาราวกับของเล่น

ทุกครั้งที่จามลงมาล้วนแฝงลมกรรโชกหวีดหวิว ท่วงท่าทรงพลังดุดัน

กล้ามเนื้อที่แน่นตึงบึกบึนนั้น ต่อให้เป็นเมิ่งเฟยมาเห็นก็ยังแอบละอายใจในความฟิตสู้ไม่ได้

“ปู่รอง กำลังยุ่งอยู่เลยนะปู่” อาศัยจังหวะที่ปู่รองกำลังจัดท่อนฟืน เมิ่งเฟยก็เอ่ยทักทายขึ้น

พอเห็นเมิ่งเฟยมา ปู่รองก็รีบวางขวานเล่มใหญ่ในมือลงแล้วหัวเราะร่า

“อ้าว เจ้าหนู วันนี้ว่างอีกแล้วสิ มีเรื่องอะไรล่ะ”

“ไม่มีอะไรหรอกครับ พอดีผักในสวนมันออกผลแล้ว ผมเลยเอามาแบ่งให้ปู่กินน่ะครับ”

พอได้ยินว่าเมิ่งเฟยเอาผักมาให้ ปู่รองก็รู้สึกอุ่นวาบในใจ แต่ปากก็ยังบ่นไปตามประสา

“ไอ้เด็กคนนี้นี่ มีน้ำใจแค่นี้ก็พอแล้ว ผักเพิ่งจะเริ่มติดผล แกเด็ดมาตอนนี้มันไม่เสียของรึไง ข้ามันกระดูกแก่ป่านนี้แล้ว วันๆ หากินอะไรพอประทังท้องก็พอ คราวหน้าเก็บไว้กินเองเถอะนะ”

พูดพลางปู่รองก็ยื่นมือออกไปจะรับตะกร้าในมือของเมิ่งเฟย

แต่พอเห็นผักที่อยู่ในตะกร้า มือของเขากลับชะงักค้างอยู่กลางอากาศ เงยหน้าขึ้นมองเมิ่งเฟยแล้วหัวเราะลั่น

“ไอ้ลูกหมานี่ แม่งกล้าเอาข้ามาล้อเล่นเรอะ นี่ผักที่แกปลูกที่ไหนกัน ชัดเจนว่าซื้อมาจากซูเปอร์มาร์เก็ตชัดๆ ข้าลงมะเขือเทศก่อนแกตั้งอาทิตย์หนึ่ง ยังเพิ่งจะเริ่มติดผลเอง จะโตเบ้อเร่อแบบของแกเนี่ย อย่างน้อยๆ ก็ต้องรออีกตั้งเดือนนู่น”

ว่าแล้วปู่รองก็หยิบมะเขือเทศขึ้นมาลูกหนึ่ง เอาชายเสื้อเช็ดๆ สองสามที แล้วยัดเข้าปากทันที

วินาทีถัดมา ดวงตาของปู่รองก็เปล่งประกายวาววับ เคี้ยวเพียงสองสามคำก็สวาปามมะเขือเทศขนาดเท่ากำปั้นจนหมดเกลี้ยง

“โอ้โห! ไอ้หมา! มะเขือเทศนี่แกไปซื้อมาจากไหนเนี่ย? อร่อยเกินไปแล้ว ข้าไม่ได้กินมะเขือเทศที่อร่อยขนาดนี้มากี่ปีแล้วเนี่ย”

เมื่อเห็นสีหน้าเคลิบเคลิ้มของปู่รอง เมิ่งเฟยก็หัวเราะฮิๆ พลางเอ่ยว่า

“ก็บอกปู่แล้วไงครับว่าผมปลูกเอง ในซูเปอร์มาร์เก็ตจะมีมะเขือเทศอร่อยขนาดนี้ขายได้ยังไง เอาแบบนี้ เย็นนี้ปู่มาที่บ้านผมนะ ผมจะทำเมนูเด็ดที่ปู่ชอบอย่างต้มปลาดุกใส่มะเขือยาวให้กิน เราสองคนปู่หลานมานั่งจิบเหล้ากันสักหน่อย ถือโอกาสไปดูสวนผักเล็กๆ ของผมด้วย”

พอได้ยินว่าเมิ่งเฟยจะทำต้มปลาดุกใส่มะเขือยาว หนอนตะกละในท้องของปู่รองก็เหมือนถูกปลุกขึ้นมา ท้องเริ่มส่งเสียงร้องโครกครากทันที

“งั้นจะรออะไรอีกล่ะ ไป ไปเดี๋ยวนี้เลย ข้าจะได้ไปช่วยแกหยิบจับอะไรด้วย”

พูดจบปู่รองก็คว้าเสื้อคลุมที่พาดอยู่บนตอไม้ข้างๆ แล้วสาวเท้ายาวๆ มุ่งหน้าไปยังบ้านของเมิ่งเฟยทันที

พอมาถึงบ้านเมิ่งเฟย ปู่รองก็ออกปากอาสาจะช่วยผ่าฟืนให้ แต่เมิ่งเฟยรีบดึงตัวปู่รองให้ไปนั่งพักบนเก้าอี้โยกใต้ต้นไม้ผล

“โอ๊ยๆ ปู่รองครับ ผมแค่ต้มปลาแป๊บเดียวก็เสร็จแล้ว ปู่นั่งพักผ่อนตรงนี้ก่อนเถอะครับ”

ว่าแล้วเมิ่งเฟยก็เริ่มตั้งกระทะใส่น้ำมัน

พอน้ำมันร้อนได้ที่ก็ใส่ต้นหอม ขิง กระเทียมลงไป จากนั้นเทปลาดุกที่เตรียมไว้ลงกระทะ

ทันทีที่สัมผัสกับน้ำมันร้อน ผิวเนื้อปลาก็ตึงกระชับอย่างรวดเร็ว เมิ่งเฟยใส่เครื่องปรุงรสต่างๆ ลงไปแล้วเริ่มผัด เพียงครู่เดียวกลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์ของปลาดุกก็ลอยฟุ้งออกมา

“หอมจริงๆ ว่ะ” ปู่รองดมกลิ่นเดินตามมาถึงหน้าประตูครัว พลางจ๊อบแจ๊บปากพูดขึ้น

“รออีกเดี๋ยวนะครับ ใกล้จะตักขึ้นได้แล้ว” เมิ่งเฟยยิ้มตอบ

ระหว่างที่พูด เมิ่งเฟยก็เทมะเขือยาวที่หั่นไว้ลงไปในกระทะ ตักเต้าเจี้ยวใส่ลงไปหนึ่งช้อน เติมน้ำอีกเล็กน้อย แล้วปิดฝาหม้อเริ่มเคี่ยว

“ไอ้เฟย ที่บ้านแกยังมีมะเขือเทศแบบนั้นอีกไหม เอามาให้ปู่กินแก้ขัดอีกลูกซิ” ปู่รองเคี้ยวลมในปากพลางถาม

“ปู่รอง ปู่เดินไปเด็ดเองที่แปลงผักได้เลยครับ พวกแตงกวาอะไรก็ออกผลแล้วด้วย พอดีเลย เดี๋ยวเราสองคนค่อยกินผักสดจิ้มน้ำพริกกัน” เมิ่งเฟยหันไปบอก

“ดีๆ งั้นข้าไปเดินเล่นสักรอบ” ปู่รองพูดจบก็เดินตรงไปยังแปลงผักของเมิ่งเฟย

เวลานี้ผู้ชมบางคนในห้องไลฟ์เริ่มอยู่ไม่สุขแล้ว

【ถ้าฉันดูไม่ผิด เมื่อกี้สตรีมเมอร์เทปลาดุกลงไปในกระทะใช่ไหมเนี่ย!】

【ใช่เลย ปลาดุกชัดๆ! สตรีมเมอร์ใจถึงจริงว่ะ! ปลาดุกยังกล้ากิน!】

【หือ? ทำไมจะกินปลาดุกไม่ได้ล่ะ?】

【นายไม่รู้เหรอ ปลาดุกมันกินของเน่าของเสียเป็นหลัก ขนาดอึมันยังกินเลย… ไม่พูดละ แค่คิดฉันก็เริ่มพะอืดพะอมแล้ว】

【แหวะ~ พี่ชาย ฉันกินข้าวอยู่นะเว้ย~ อ้วก~~~ นายพูดทีหลัง~ อ้วก~ ไม่ได้รึไงกัน?】

เวลานี้ เมิ่งเฟยที่กำลังเก็บถ้วยชามตะเกียบอยู่ก็เหลือบไปเห็นคอมเมนต์นี้เข้า มุมปากถึงกับกระตุก

คลิปที่ปลาดุกกินอึเขาก็เคยดู ตอนนั้นเขาก็ขยะแขยงไปตั้งนาน แต่ต่อมาเขาถึงพบว่า ปลาดุกในคลิปกับปลาดุกที่เขาเคยเห็นมันไม่ใช่ชนิดเดียวกัน

เขาจึงตั้งใจไปค้นหาข้อมูลที่เกี่ยวข้องบนอินเทอร์เน็ตมาอย่างละเอียด

“ทุกคนอย่าเพิ่งเข้าใจผิดกันนะ ปลาดุกกินของเน่าที่ผู้ชมท่านนั้นพูดถึงเรียกว่าปลาดุกบิ๊กอุยหรือปลาดุกรัสเซีย มีหนวดแปดเส้น เป็นพันธุ์ที่นำเข้ามาจากแอฟริกาในอดีต ตอนนั้นปลาดุกพวกนี้เคยช่วยแก้ปัญหาความอดอยากในแอฟริกามาแล้ว แต่พอฟาร์มเพาะเลี้ยงหน้าเลือดบางแห่งในประเทศหน้ามืดตามัว เอาขยะ เศษเนื้อเน่า หรือแม้กระทั่งอุจจาระไปเทให้พวกมันกิน ก็เลยทำให้คนทุกวันนี้ได้ยินชื่อปลาดุกเป็นต้องขยาด

แต่ปลาดุกของผมพวกนี้เป็นปลาดุกพื้นเมืองของบ้านเรา มีหนวดแค่สี่เส้นเท่านั้น พวกมันไม่เพียงแต่ไม่ชอบขยะ แต่ยังรักสะอาดสุดๆ อย่าว่าแต่ร่องน้ำเน่าเลย แม้แต่แม่น้ำธรรมดาทั่วไปมันยังไม่ยอมอยู่ด้วยซ้ำ แล้วเพราะปลาดุกพื้นเมืองกินกุ้งเล็กปลาน้อยเป็นอาหารมาตลอด เนื้อของมันเลยแน่นหนึบ แถมรสชาติยังอร่อยเด็ดเป็นเลิศอีกด้วย

แถบตงเป่ยบ้านเรามีคำโบราณพูดไว้ว่า ‘ต้มปลาดุกใส่มะเขือยาว กินจนคุณปู่พุงกางแทบแตกตาย’ เชียวนะ!”

พอได้ฟังที่เมิ่งเฟยอธิบาย ผู้ชมถึงได้ตาสว่างเข้าใจกันเสียที

ด้วยไฟแรงที่เคี่ยวอย่างต่อเนื่อง กลิ่นหอมระรวยจึงลอยโชยออกมาตามรอยต่อของฝาหม้อไม่หยุด

ทำเอาเมิ่งเฟยแทบจะอดใจไม่ไหว อยากเปิดฝาหม้อตักกินสักสองสามคำ

ตอนนั้นเอง ปู่รองก็ใช้ชายเสื้อหอบแตงกวา มะเขือเทศ และพริกขี้หนูสดกองโตเดินกลับมาจากแปลงผัก

แกเดินเข้ามาพลางเอ่ยชมไม่ขาดปาก “ไอ้หยา! ไอ้หมา แปลงผักเล็กๆ ของเอ็งนี่มันสุดยอดจริงๆ ปลูกยังไงของเอ็งเนี่ย ใส่ขี้เสือเข้าไปใช่ไหม ถึงได้งอกงามมีพลังขนาดนี้!”

เมิ่งเฟยกระตุกมุมปากยิ้มตอบแบบคลุมเครือ “ผมก็ไม่ได้โรยเยอะหรอกครับ ใส่มากไปกลัวต้นกล้าจะไหม้เอา”

“เดี๋ยวเอ็งแบ่งให้ข้าบ้างนะ ข้าจะเอากลับไปใส่ที่บ้าน ไม่เสียแรงที่เป็นเจ้าป่า แม้แต่ขี้ยังเจ๋งเป้งขนาดนี้!”

“555 ไว้ผมตักใส่เข่งไปช่วยใส่ปุ๋ยให้ปู่เองครับ ปู่จะได้ไม่ต้องมาเปื้อนมือ เดี๋ยวมันจะสกปรกเอา”

พูดจบเมิ่งเฟยก็เปิดฝาหม้อออก

ทันใดนั้น กลิ่นหอมเข้มข้นจนถึงขีดสุดก็ฟุ้งกระจายตลบอบอวลไปทั่วทันที

เมิ่งเฟยใช้ตะหลิวตักเนื้อปลาใส่จานแล้วนำไปวางบนโต๊ะ

“มาครับปู่รอง ชิมฝีมือผมดูว่ารสชาติเป็นยังไงบ้าง”

ปู่รองคีบเนื้อปลาเข้าปากแล้วค่อยๆ ละเลียดชิม จากนั้นสีหน้าก็แปรเปลี่ยนเป็นประหลาดใจระคนยินดี

“อืม! อร่อย! ไอ้หมา ฝีมือทำกับข้าวของเอ็งนี่มันยอดเยี่ยมไร้ที่ติจริงๆ ข้าวสวยล่ะ? ของแบบนี้มันต้องกินคู่กับข้าวสวยถึงจะอร่อยเหาะ!”

เมิ่งเฟยรินเหล้าให้ปู่รองอีกแก้ว ทั้งสองคนนั่งกินพลางคุยพลาง บรรยากาศเป็นไปอย่างอบอุ่นและชื่นมื่น

ทั้งคู่ดื่มด่ำกันจนกระทั่งฟ้ามืดสนิทถึงได้เลิกรา

เมิ่งเฟยพยุงไปส่งปู่รองกลับบ้าน พอกลับมาถึงตัวเองก็ทิ้งตัวหลับไปทั้งๆ ที่ยังไม่ได้ถอดเสื้อผ้าด้วยซ้ำ

พระจันทร์ลอยเด่นกลางฟ้า ทุกสรรพสิ่งเงียบสงัด

เมิ่งเฟยที่ดื่มเหล้าเข้าไปหลับปุ๋ยอย่างเป็นสุขเป็นพิเศษ

ในเวลานี้ บนยอดเขาที่อยู่ไกลออกไปมีเสียงหมาป่าหอนดังแว่วมาอีกครั้ง

จ่าฝูงหมาป่าที่นอนอยู่ภายในบ้านลืมตาโพลงขึ้นทันควัน ก่อนจะก้าวเดินออกจากห้อง

มันหยุดยืนอยู่ใต้หน้าต่างห้องของเมิ่งเฟยเนิ่นนาน ในที่สุดก็ตัดสินใจเด็ดขาด วิ่งทะยานมุ่งหน้าลึกเข้าไปในหุบเขาใหญ่ด้วยความเร็วสูงสุด