บทที่ 97 เจ้ากระรอกน้อยโกรธแล้วเหรอ ง้อหน่อยแล้วกัน

เมิ่งเฟยชะงักไป

อะไรกันเนี่ย?

งอนเหรอ?

งอนใครกันล่ะ?

หรือว่างอนเจ้าหมีน้อยสองตัวนั้น?

คิดได้ดังนั้นเมิ่งเฟยก็สะกิดไหล่เจ้ากระรอกน้อยอีกที แต่มันก็ยังไม่สนใจเขาเหมือนเดิม สองมือเล็กๆ กุมไว้ข้างหน้า ขยับไปมาไม่หยุด

ในห้องไลฟ์ตอนนั้นเอง

【เจ้ากระรอกน้อยเป็นอะไรไปเนี่ย? ขนาดสตรีมเมอร์เรียกยังไม่ขานรับเลย】

【เรื่องผิดปกติแบบนี้ต้องมีเงื่อนงำแน่ ฉันว่าแปดสิบเปอร์เซ็นต์มันต้องแอบไปก่อเรื่องมาแหง!】

【เมนต์บน สมองทำด้วยเต้าหู้รึไง? เจ้ากระรอกน้อยมันนั่งหันหน้าเข้ามุมห้องแอบงอนอยู่ชัดๆ】

【ฉันว่าก็ใช่นะ ท่าทางแบบนี้เหมือนลูกชายฉันเปี๊ยบ ถอดแบบกันมาเด๊ะๆ เลย】

เมิ่งเฟยลองเรียกเจ้ากระรอกน้อยอีกสองสามครั้ง แต่มันก็ยังคงเมินเขา

เมิ่งเฟยนิ่งคิดอยู่พักใหญ่ ก่อนจะเอื้อมไปหยิบกล่องเหล็กใบหนึ่งลงมาจากหลังตู้

พอเปิดฝาออก กลิ่นหอมหวานของถั่วก็ลอยฟุ้งไปทางเจ้ากระรอกน้อย

ตัวมันสะดุ้งเฮือก สัญชาตญาณสั่งให้หันขวับกลับมาทันที แต่ก็ยังข่มใจไว้ได้ รีบเอาหัวมุดชิดมุมกำแพงแน่น

พอเห็นแบบนี้ เมิ่งเฟยก็ยกยิ้มมุมปาก เขาหยิบถั่วเฮเซลนัตเม็ดหนึ่งยัดเข้าปากแล้วใช้ฟันขบให้แตก

“เป๊าะ”

คลอไปกับเสียงเปลือกนอกของถั่วที่แตกออก เจ้ากระรอกน้อยก็สะดุ้งตัวโยนอีกรอบ ขาสองข้างแทบจะยืนไม่อยู่ เกือบจะทรุดนั่งก้นจ้ำเบ้ากับพื้น

“กร้วม~~~” เมิ่งเฟยเคี้ยวเนื้อถั่วช้าๆ พลางเคี้ยวแจ๊บๆ อย่างเอร็ดอร่อย

วินาทีที่เนื้อถั่วเฮเซลนัตแตกละเอียด กลิ่นหอมทั้งหมดที่เคยกักเก็บไว้ก็พวยพุ่งกระจายออกมา คอยกระตุ้นประสาทรับกลิ่นของเจ้ากระรอกน้อยไม่หยุดหย่อน

ในที่สุดเจ้ากระรอกน้อยก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป มันหันขวับกลับมา กระโจนพุ่งหลาวเข้าไปในกล่องเหล็ก มุดหัวน้อยๆ ฝังลึกเข้าไปในดงถั่วทันที

ครู่ต่อมา เจ้ากระรอกน้อยก็ดึงหัวออกมา

แก้มทั้งสองข้างป่องตุ่ย ยัดถั่วเฮเซลนัตเอาไว้จนแน่นเอี้ยด

เมิ่งเฟยหัวเราะร่วน “ยอมหันกลับมาแล้วเหรอเนี่ย”

พอเจ้ากระรอกน้อยได้ยินคำนี้ มันก็เชิดหน้าขึ้นอย่างหยิ่งทะนงพลางร้องจิ๊ดๆ ไปสองที

แต่เพราะในปากอัดแน่นไปด้วยถั่ว เสียงร้องอันไม่ยอมสยบทั้งสองเสียงนั้น จึงฟังดู… น่ารักน่าเอ็นดูเป็นบ้า

เจ้ากระรอกน้อยกระโดดออกจากกล่องเหล็ก มุดพรวดเข้าไปในกองเสื้อผ้าเก่าที่ตัวเองชอบนอนเป็นประจำ เอาอาหารในปากไปซ่อนไว้จนเกลี้ยง ถึงค่อยยอมโผล่ออกมา

พอออกมาปุ๊บ มันก็นั่งยองๆ ข้างตัวเมิ่งเฟย ยกอุ้งเท้าน้อยๆ ชี้หน้าเขาแล้วส่งเสียงจี้ดๆ บ่นกระปอดกระแปดเป็นชุด

เจ้ากระรอกน้อย: จิ๊ดๆ

(ไอ้ลูกหมีสองตัวนั้นเกือบจะเขมือบข้าลงท้องอยู่แล้ว แกยังไม่ช่วยข้าอีก ดูมันทำเข้าสิ น้ำลายเปื้อนไปทั้งตัว เหม็นจะตายชัก! รอให้ข้าสบโอกาสก่อนเถอะ ข้าจะสั่งสอนให้พวกมันรู้ซะบ้าง!!)

พูดพลาง เจ้ากระรอกน้อยก็กำหมัดน้อยๆ แน่น แล้วชูขึ้นมาโบกไปมาตรงหน้าเมิ่งเฟย

ภาพนี้ทำเอาเมิ่งเฟยหัวเราะก๊าก แม้เขาจะฟังภาษาของเจ้ากระรอกน้อยไม่ออก แต่จากท่าทางของมันก็พอดูออกว่ากำลังโมโหเจ้าลูกหมีสองตัวนั้นอยู่

"เอาน่าๆ อย่าโกรธไปเลย เดี๋ยวฉันคั่วเฮเซลนัตให้กินอีกกระทะใหญ่ๆ เลยเอ้า"

พอได้ยินว่าเมิ่งเฟยจะให้เฮเซลนัตเต็มกระทะ เจ้ากระรอกน้อยก็เบิกตากว้าง ปีนขึ้นไปบนหัวของเมิ่งเฟยด้วยความตื่นเต้น

อุ้งเท้าน้อยๆ คอยเกาหัวให้เขาไม่หยุด ราวกับกำลังนวดให้อย่างนั้นแหละ

เมิ่งเฟยก็หลับตาพริ้มด้วยความเคลิบเคลิ้ม

ทันใดนั้น เมิ่งเฟยก็ได้กลิ่นไหม้โชยมาเตะจมูก

"ฉิบหายแล้ว! ก้นหม้อจะไหม้!"

เมิ่งเฟยสะดุ้งตกใจ รีบวิ่งพรวดออกไปที่ลานบ้านทันที

เขาเปิดฝาหม้อดู น้ำแกงปลาในหม้อยังคงเดือดปุดๆ พล่านไปหมด

มีปริมาณเยอะเกินครึ่งหม้อเลยทีเดียว

เห็นดังนั้น เมิ่งเฟยจึงรีบย่อตัวลง ดึงฟืนทั้งหมดออกจากเตาไฟ

ถึงได้ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

"ใส่ไม้สนเกี๊ยะเข้าไปแล้วไฟแรงเป็นบ้า เกือบทำหม้อไหม้แล้วไหมล่ะ"

พูดจบ เมิ่งเฟยก็วางกะละมังใบใหญ่ไว้บนแท่นเตา จากนั้นตักทั้งเนื้อปลาและน้ำแกงลงไปในกะละมังจนหมด

เจ้ากระรอกน้อยวิ่งตามออกมาพอดี พลางสูดกลิ่นหอมฟุ้งของน้ำแกงปลาสีขาวนวลเข้มข้น น้ำลายก็ไหลย้อยออกมาจากมุมปากอย่างห้ามไม่อยู่

มันเพิ่งจะยื่นมือน้อยๆ ออกไปจะหยิบ แต่พอเห็นไอร้อนลอยคลุ้งก็รีบหดอุ้งเท้ากลับมา

ก่อนจะกระตุกชายเสื้อเมิ่งเฟยเบาๆ แล้วชี้ไปที่หม้อ

เมิ่งเฟยหัวเราะร่า แล้วตักน้ำแกงปลาแยกใส่ถ้วยให้เจ้ากระรอกน้อยต่างหาก

พอเห็นน้ำแกงปลา เจ้ากระรอกน้อยก็วิ่งวนรอบถ้วยด้วยความดีใจ วิ่งไปพลางเป่าลมใส่ปากถ้วยไปพลาง

ตอนนี้เมิ่งเฟยยกกะละมังน้ำแกงปลาใบใหญ่เดินมาที่ห้องของสงต้า

ผลักประตูเข้าไป ก็เห็นเจ้าตัวเล็กทั้งสองตัวคงจะร้องไห้จนเหนื่อย เลยนอนเบียดกอดกันหลับปุ๋ยไปแล้ว

ส่วนสงต้ากำลังจ้องมองเจ้าตัวเล็กทั้งสองด้วยสีหน้ากังวลใจ

พอเห็นเมิ่งเฟยเดินเข้ามา สงต้าก็ตื่นตัวขึ้นมาทันที

"มามะ ต้มน้ำแกงปลาเบล็ดทอดมาให้แกโดยเฉพาะเลย กินนี่เข้าไปเดี๋ยวก็มีน้ำนมแล้ว ลูกๆ แกจะได้ไม่ต้องหิวโซอีก"

สงต้าเดินเข้ามาข้างกะละมังด้วยความลังเลนิดหน่อย

ไอความร้อนที่พัดพาเอากลิ่นหอมสดชื่นอันเป็นเอกลักษณ์ของเนื้อปลาพุ่งตรงเข้าจมูกของมัน

ดวงตาของสงต้าพลันเปล่งประกาย น้ำลายไหลย้อยออกมาจากมุมปากโดยไม่รู้ตัว

มันส่งสายตาซาบซึ้งให้เมิ่งเฟยแวบหนึ่ง ก่อนจะมุดหัวลงไปในกะละมังน้ำแกงทันที

พอน้ำแกงปลาไหลเข้าปาก สงต้าก็เบิกตากว้างขึ้นมาทันใด

รสชาติที่ไม่เคยลิ้มลองมาก่อนซัดสาดเข้ามาดั่งระลอกคลื่น บุกจู่โจมประสาทรับรสของมันอย่างบ้าคลั่ง

ปลาเบล็ดที่ผ่านการทอดอย่างพิถีพิถัน เมื่อเคี่ยวในน้ำแกงเข้มข้นเป็นเวลานาน ก็ราวกับได้รับชีวิตใหม่อีกครั้ง

น้ำแกงทุกหยดล้วนอัดแน่นไปด้วยความหวานกลมกล่อมอันไร้ที่สิ้นสุด ทำให้สงต้าก้มหน้าก้มตากินจนหยุดปากไม่ได้

เมื่อเห็นสงต้ากำลังกินอย่างเอร็ดอร่อย เมิ่งเฟยก็ไม่รบกวนมัน เขาเดินกลับเข้าบ้านเพื่อเตรียมทำมื้อเย็น

"มื้อเย็นจัดปลาดุกตุ๋นมะเขือยาวดีกว่า จำได้ว่าปู่รองชอบเมนูนี้ เดี๋ยวค่อยไปเรียกท่านมากินด้วยกัน" เมิ่งเฟยพึมพำกับตัวเอง

พูดจบ เขาก็เดินไปที่แปลงผักเตรียมจะเก็บมะเขือยาว แต่พอเดินมาถึงแปลงผัก ทั้งร่างกลับยืนอึ้งค้างอยู่กับที่

เห็นเพียงมะเขือยาวสีม่วงที่เมื่อวานยังหนาแค่ไส้กรอก วันนี้กลับโตจนหนาเท่าท่อนแขนของผู้ใหญ่ แถมตรงปลายยอดของต้นมะเขือแต่ละต้น ยังผลิดอกสีม่วงเล็กๆ ออกมาอีกนับสิบดอก

เมื่อเห็นภาพนี้ ในใจของเมิ่งเฟยก็ตื่นเต้นสุดขีด ตำรา 'ศาสตร์แห่งการเพาะปลูก' นี่มันขี้โกงชัดๆ ไม่ต่างอะไรกับการเปิดโปรเลยสักนิด

เขาเลื่อนสายตาไปมองต้นมะเขือเทศ ในตอนนี้บนต้นกลับดกไปด้วยผลมะเขือเทศสีแดงก่ำกลมดิ๊ก

ด้านบนยังมีหยาดน้ำค้างบางๆ เกาะอยู่ ดูน่ากินเป็นที่สุด

เมิ่งเฟยกลืนน้ำลายลงคอ ยื่นมือไปเด็ดมาลูกหนึ่งแล้วยัดเข้าปากทันที

"กร๊อบ"

ในพริบตานั้น น้ำมะเขือเทศก็ทะลักเต็มช่องปาก รสชาติหวานอมเปรี้ยวกลมกล่อม ทำเอาเมิ่งเฟยแทบจะเคลิบเคลิ้มจนเป็นลมไปด้วยความฟิน

"ว้าว! อร่อยชะมัด!"

เมิ่งเฟยมองมะเขือเทศในมือด้วยแววตาเป็นประกาย เขาไม่ได้กินมะเขือเทศเนื้อทรายสดฉ่ำน้ำแบบนี้มาหลายปีแล้ว

เหล่าชาวเน็ตในห้องไลฟ์พอเห็นสีหน้าฟินสุดขีดของเมิ่งเฟย ก็อดที่จะกลืนน้ำลายตามไม่ได้

【อ๊า… อยากกัดสักคำจัง มะเขือเทศนี่ดูน่ากินมากเลย】

【เวรกรรมแท้ๆ! ดูไลฟ์นายทีไรต้องหาของกินชุดใหญ่ทุกที ครึ่งเดือนนี้ฉันอ้วนขึ้นมาเกือบสิบกิโลแล้วเนี่ย!】

【ของแกยังเด็กๆ เมียฉันเมื่อวานทำสเต๊กหางวัวตามสตรีมเมอร์ ทายสิเกิดอะไรขึ้น มื้อเดียวฟาดข้าวสวยไปห้าชาม! คุณพระช่วย!】

【ฉันเริ่มทำไอเอฟตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ตอนนี้กินแค่ข้าวโพดวันละมื้อ! ถ้ากินเกินแม้แต่คำเดียว ฉันยอมเป็นหมาเลย!】

【แล้วไงต่อๆ? น้ำหนักลดไหม?】

【ไม่ลด แถมขึ้นมาอีกหนึ่งกิโล】

【ทำไมอะ?】

【เมื่อวานฉันกินข้าวโพดไปทั้งหมด 15 ฝัก…】

【…】

【เจ๊! ข้าวโพดสิบห้าฝัก!! เอาไปบดเป็นแป้งข้าวโพดยังพอให้ชุ่ยฮวากินได้ทั้งวันเลยมั้งนั่น!!!】