บทที่ 96 ซุปบำรุงน้ำนมที่ทำให้สงต้า

ในห้องไลฟ์

【สตรีมเมอร์เทพมาก เคยได้ยินแต่ทำของบำรุงน้ำนมให้คน เพิ่งเคยได้ยินว่าต้องบำรุงน้ำนมให้หมีนี่แหละ】

【555 ดูท่าสตรีมเมอร์กะจะไปตกปลาไนมาให้สงต้าจริงด้วย】

【ต้มซุปปลาไนใส่เต้าหู้ น้ำนมพุ่งแถมสุขภาพดี!】

【555 วันๆ หนึ่งของสตรีมเมอร์นี่มีเรื่องสนุกไม่เว้นเลยจริงๆ】

พอเห็นเมิ่งเฟยหยิบเบ็ดตกปลาขึ้นมาอีกครั้ง บรรดาแมวยักษ์ทั้งสี่ตัวก็ตาเป็นประกาย พากันวิ่งตามหลังเมิ่งเฟยมุ่งหน้าไปยังริมลำธาร

ไส้เดือนที่เหลือจากเมื่อสองวันก่อนยังไม่ตาย เมิ่งเฟยจึงไม่ต้องขุดใหม่ เขาเดินตรงดิ่งไปที่ริมลำธารทันที

เขาเกี่ยวไส้เดือนเข้ากับเบ็ดอย่างชำนาญแล้วเหวี่ยงลงน้ำ

ไม่นาน ทุ่นลอยน้ำก็เริ่มขยับ สั่นไหวขึ้นลงไม่เป็นจังหวะ

ทันใดนั้น ทุ่นก็จมดิ่งลงอย่างรวดเร็วและเฉียงปาดไปทางซ้าย

ตาของเมิ่งเฟยเป็นประกาย มือขวากำคันเบ็ดแน่นแล้วกระตุกขึ้นอย่างแรง

ด้วยแรงดึงของเมิ่งเฟย ปลาไนขนาดเท่าฝ่ามือตัวหนึ่งก็ลอยละลิ่วขึ้นมาจากผิวน้ำ

【ว้าว ตัวใหญ่เบ้อเริ่มเลย】

【ปลาไนตัวนี้น่าจะหนักอย่างต่ำครึ่งชั่งได้มั้ง】

【สตรีมเมอร์เก่งอะ แป๊บเดียวก็ได้ปลาแล้ว】

เมื่อเห็นเมิ่งเฟยตกปลาได้ คนดูในห้องไลฟ์ก็เริ่มคึกคักขึ้นมาทันที

เมิ่งเฟยหย่อนปลาไนลงถังน้ำ เกี่ยวไส้เดือนตัวใหม่แล้วตกปลาต่อ

จังหวะนั้นเอง เมิ่งเฟยรู้สึกเหมือนมีอะไรมาดึงขากางเกง พอก้มลงมองก็พบว่าเป็นแม่เสือดาวหิมะ

มันเงยหน้ามองเมิ่งเฟยด้วยแววตาคาดหวัง แถมยังใช้อุ้งเท้าใหญ่ๆ ตะกุยปลาไนในถังน้ำอีกด้วย

เมิ่งเฟยหัวเราะแล้วพูดว่า "พวกแกนี่นะ ปกติก็ตกปลากันเองได้ไม่ใช่เหรอ ทำไม โดนปลาใหญ่คราวก่อนหลอกจนขวัญหนีดีฝ่อไปแล้วหรือไง"

แม่เสือดาวหิมะดูเหมือนจะฟังเมิ่งเฟยรู้เรื่อง มันคำรามต่ำๆ สองทีแล้วทิ้งตัวลงกลิ้งเกลือกไปมากับพื้น

เสือขาวที่อยู่ข้างๆ ถึงกับกลอกตามองบน

เมิ่งเฟยพูดอย่างจนใจ "เอาละๆ เดี๋ยวถ้าตกปลาตัวอื่นได้ฉันจะแบ่งให้ แต่ปลาไนให้ไม่ได้นะ ต้องเก็บไว้ต้มซุปให้สงต้ากิน"

ระหว่างที่กำลังคุยอยู่นั้น เมิ่งเฟยก็รู้สึกถึงแรงมหาศาลที่กระชากคันเบ็ด

เมิ่งเฟยรีบกำคันเบ็ดแน่นแล้วตวัดขึ้นสุดแรง

เพราะมีประสบการณ์จากคราวที่แล้ว เมิ่งเฟยจึงตั้งใจเปลี่ยนสายเบ็ดเป็นสายถักไดนีมาที่เส้นใหญ่และเหนียวกว่าเดิม

ในใจของเมิ่งเฟยมีความมั่นใจเต็มเปี่ยม จึงไม่คิดจะยื้อเยื่อกับมันอีก เขายกแขนทั้งสองข้างขึ้นอย่างแรง ลากปลาตัวนั้นพ้นผิวน้ำขึ้นมาทันที

"โอ้โห ปลาเฉาฮื้อนี่หว่า"

เมิ่งเฟยลากปลาขึ้นฝั่งโดยตรง แต่ปลาเฉาฮื้อที่ขึ้นมาบนบกแล้วยังคงไม่ยอมแพ้ ดิ้นพล่านไปมาบนพื้นอย่างรุนแรง พยายามจะสะบัดเบ็ดที่เกี่ยวปากให้หลุด

เสือขาวเห็นดังนั้นก็ยกอุ้งเท้าตบเผียะเข้าให้ทีหนึ่ง ฟาดจนปลาเฉาฮื้อสลบเหมือดไปในทันที

"เอ่อ…" เมิ่งเฟยทั้งขำทั้งพูดไม่ออก

เขาชักมีดสั้นข้างเอวออกมา ผ่าแบ่งปลาเฉาฮื้อเป็นสองซีกแจกจ่ายให้คู่ผัวเมียเสือดาวหิมะกับคู่ผัวเมียเสือโคร่ง

ที่ต้องทำแบบนี้ก็เพราะกลัวพวกมันจะตีกันตายเพราะส่วนแบ่งไม่เท่ากัน

แม่เสือดาวหิมะกับเสือขาวเห็นเนื้อปลาสดหอม แววตาก็ลุกวาว ก้มหน้าก้มตากินอย่างตะกละตะกลามทันที

ทว่าเสือดาวหิมะตัวผู้กับเสือโคร่งไซบีเรียตัวผู้นั้นกลับนั่งนิ่งอยู่ข้างๆ ไม่ขยับไปไหน ทั้งสองตัวหันมาสบตากัน และต่างก็เห็นสีหน้าความรู้สึกแบบเดียวกันบนหน้าของอีกฝ่าย

เสือโคร่งไซบีเรีย: "โฮก~~~"

เสือดาวหิมะตัวผู้: "ง่าว~"

จากนั้นพวกมันทั้งสองตัวก็ขยับเข้ามาใกล้กันราวกับได้เจอสหายรู้ใจ นั่งมองดูสองสาวกินอย่างมูมมามพลางถอนหายใจออกมาไม่หยุด

"เอาเถอะน่า ดูทำหน้าเข้าสิ น่าสงสารจริงเชียว เอ้า นี่ก็มีส่วนของพวกแกเหมือนกัน"

ในระหว่างที่พวกมันมัวแต่ถอนหายใจ เมิ่งเฟยก็ตกปลาดุกตัวเล็กหนักราวครึ่งชั่งมาได้อีกสองตัว เมื่อเห็นแมวยักษ์สองตัวกำลังนั่งนอยด์อยู่ เขาก็รู้สึกขำในใจ

จึงรีบโยนปลาดุกทั้งสองตัวไปให้พวกมัน

เมื่อเห็นปลาดุกสองตัวดิ้นกระแด่วๆ เสือดาวหิมะตัวผู้กับเสือโคร่งไซบีเรียก็ตาเป็นประกายขึ้นมาทันที ต่างคาบปลาไปตัวละหนึ่งตัว แล้วเริ่มลงมือกินอย่างเอร็ดอร่อย

สองชั่วโมงผ่านไป…

ด้วยความพยายามของเมิ่งเฟย ในที่สุดถังน้ำข้างตัวก็เต็มไปด้วยปลาไนเกือบครึ่งถัง

แมวยักษ์ทั้งสี่ตัวต่างอิ่มหนำสำราญ พากันนอนผึ่งแดดสบายอารมณ์อยู่บนลานโล่งริมลำธาร

ในตอนท้ายเมิ่งเฟยตกปลาดุกมาได้อีกสองสามตัว จึงใส่รวมไว้ในถังเพื่อเตรียมเอากลับไปต้มซุปปลาให้สงต้า

พอกลับมาถึง เมิ่งเฟยก็มานั่งขอดเกล็ดควักไส้ปลาไนอยู่ในลานบ้าน

จังหวะนั้นเอง แม่เป็ดกาก้าก็พาลูกเป็ดฝูงหนึ่งเดินเตาะแตะเข้ามาหา

อันที่จริง ตอนที่เมิ่งเฟยตกปลาอยู่ริมน้ำ พวกมันก็คอยด้อมๆ มองๆ อยากจะเข้ามาตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว

แต่ติดที่แมวยักษ์ทั้งสี่ตัวแผ่รังสีน่าเกรงขามเกินไป แม่เป็ดกาก้าจึงไม่กล้าเฉียดเข้าไปใกล้

ตอนนี้ในที่สุดก็ได้โอกาสเสียที!

เมื่อเมิ่งเฟยเห็นแม่เป็ดกาก้าพาลูกน้อยเดินเข้ามาใกล้ เขาก็โยนพุงปลาและกระเพาะลมปลาที่ควักออกมาไปตรงหน้าพวกมัน

ลูกเป็ดทั้งหลายกรูเข้ามาแย่งอาหารบนพื้นกันอย่างเอร็ดอร่อย

ส่วนแม่เป็ดกาก้าก็ยืนมองดูลูกๆ กินอาหารอย่างรักใคร่อยู่ข้างๆ

ตอนนี้เอง เมิ่งเฟยสังเกตเห็นว่ามีลูกเป็ดตัวหนึ่งรั้งท้ายอยู่ มันดูเหมือนจะไม่สนใจพุงปลาหรือกระเพาะลมปลาเลยสักนิด แต่กลับมานั่งลงข้างๆ เมิ่งเฟยด้วยความสงสัย ตาแป๋วกะพริบปริบๆ จ้องมองเขาไม่วางตา

เมิ่งเฟยอดใจไม่ไหว ยื่นมือไปลูบขนของลูกเป็ดเบาๆ ลูกเป็ดไม่ได้หนีไปไหน มันกะพริบตาแล้วยื่นหัวเล็กๆ มารับสัมผัสจากมือของเมิ่งเฟยอย่างเต็มใจ ดูท่าจะชอบสัมผัสนี้ไม่น้อย

เมิ่งเฟยยิ้มบางๆ ควานหาปลาตัวเล็กในถังออกมาตัวหนึ่งแล้ววางไว้ตรงหน้าลูกเป็ด

ลูกเป็ดลองจิกปลาตัวเล็กดูสองสามที จากนั้นก็ร้องออกมาอย่างดีใจ ราวกับกำลังเอ่ยขอบคุณเมิ่งเฟย

เมิ่งเฟยมองดูลูกเป็ดที่กำลังร่าเริง ในใจเต็มไปด้วยความอบอุ่น

เมิ่งเฟยใช้เวลาไปหนึ่งชั่วโมงเต็มๆ กว่าจะจัดการทำความสะอาดปลาไนทั้งหมดเสร็จ

พวกเป็ดน้อยก็กินจนอิ่มแปล้ และพากันเดินตามแม่กลับไปยังรังริมลำธาร

"เฮ้อ~ เสร็จสักที ต่อไปก็เริ่มต้มซุปปลาได้!"

เมิ่งเฟยหอบฟืนไม้สองสามท่อนมาวางซ้อนในเตาไฟแล้วเริ่มจุดไฟ แต่เพราะฝนเพิ่งตกไป ไม้จึงค่อนข้างชื้น เขาพยายามอยู่ตั้งนานก็จุดไม่ติดสักที

"อ้าว! ลืมเจ้านี่ไปได้ไงเนี่ย"

เมิ่งเฟยตบหน้าขาตัวเองฉาดหนึ่ง รีบมุดเข้าไปในห้องเก็บของ หยิบเอาไม้สนเกี๊ยะที่เก็บลงมาจากเขาเมื่อวานออกมาท่อนหนึ่ง แล้ววางสอดเข้าไปในเตา

เขาหยิบไฟแช็กขึ้นมาจุดไฟอีกครั้ง ไม้สนเกี๊ยะที่ใสเป็นประกาย พอสัมผัสกับเปลวไฟปุ๊บ น้ำมันบนผิวไม้ก็ลุกพรึบขึ้นมาทันที

ไม่นานความชื้นบนผิวไม้ท่อนอื่นก็ถูกเผาจนแห้งสนิท เปลวไฟเริ่มลุกโชนรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

"เรียบร้อย! ตั้งกระทะ ใส่น้ำมัน!"

พูดจบเมิ่งเฟยก็ตักน้ำมันหมูก้อนใหญ่ใส่ลงในกระทะ รอจนน้ำมันหมูละลายหมดแล้ว จึงเทปลาไนที่ล้างสะอาดแล้วทั้งหมดลงไปในคราวเดียว

เสียงน้ำมันเดือดดังเปรี๊ยะประ กลิ่นหอมเข้มข้นชวนน้ำลายสอโชยฟุ้งออกมาจากกระทะทันที

พอย่างปลาจนได้ที่ เมิ่งเฟยก็โยนขิงแผ่นกับต้นหอมหั่นท่อนใส่ตามลงไปเล็กน้อย

ในพริบตา เนื้อปลาแสนอร่อยกับต้นหอมและขิงก็เหมือนทำปฏิกิริยาเคมีเข้าด้วยกัน ผสานรสชาติได้อย่างลงตัว ยกระดับกลิ่นหอมสดชื่นให้ยิ่งทวีคูณ

เมิ่งเฟยรีบวิ่งกลับเข้าไปในบ้าน ยกน้ำร้อนที่ต้มเตรียมไว้แล้วออกมาเทใส่ลงในกระทะ

หลังไอน้ำสีขาวจางหายไป ซุปปลาไนสีขาวขุ่นราวกับน้ำนมก็ปรากฏสู่สายตาทุกคน

【ว้าว ซุปปลานี้น่ากินชะมัด!】

【นี่ซุปปลาเหรอเนี่ย? ทำไมขาวกว่านมสดอีกอะ!】

【ซี๊ดดด ไม่ไหวแล้ว น้ำลายจะไหลแล้วเนี่ย】

【สตรีมเมอร์ ขาดสาวใช้ไหมคะ? แบบที่ช่วยนวดเท้าบีบตัวแถมอุ่นเตียงให้ทุกวันอะ!】

【แม่หนู อายุก็ยังน้อยทำไมไม่รู้จักอายบ้างเลย เรื่องแบบนี้ต้องป้าสิ ป้าทั้งแข็งแรงแถมลีลาเด็ด รับรองอิ่มแปล้ตลอดคืน!】

【เหยดดด สาวๆ ลุกขึ้นสู้เร็วเข้า! ยุคนี้กระทั่งป้าๆ ยังจะมาแย่งพ่อหนุ่มไปจากพวกเราแล้วเนี่ย!】

ในห้องไลฟ์เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะเฮฮา

เวลานี้เมิ่งเฟยเห็นซุปปลาในกระทะเริ่มเดือดปุดๆ จึงปิดฝากระทะ แล้วเดินกลับเข้าไปในครัวหยิบกะละมังใบใหญ่ออกมา

ทว่าพอเตรียมจะก้าวขาเดินออกประตูไป เขากลับเหลือบไปเห็นเจ้ากระรอกน้อยในห้องเข้าพอดี

ตอนนี้เจ้ากระรอกน้อยกำลังนั่งยองๆ อยู่ตรงมุมกำแพงบนเตียงเตา หันหลังให้เขา นิ่งเงียบไม่ยอมขยับเขยื้อน

เมิ่งเฟยชะงักไปนิด วางกะละมังใบใหญ่ในมือลง แล้วยื่นนิ้วไปสะกิดหลังเจ้ากระรอกน้อยเบาๆ

แต่เจ้ากระรอกน้อยกลับไม่ยอมหันหน้ากลับมาเหมือนทุกที มันแค่บิดตัวหนีให้พ้นจากนิ้วของเมิ่งเฟยเท่านั้น