บทที่ 95 เมนูดังตงเป่ย กระรอกเคลือบน้ำตาลไหม้

เจ้ากระรอกน้อยชะงักไป ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ท้องฟ้าก็มืดลงเสียแล้ว

หือ? เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?

ทำไมฟ้ามืดตื๋อไปได้ล่ะ?

ไม่น่าใช่นะ เมื่อกี้ยังสว่างโร่อยู่เลยนี่นา!

เอ๊ะ? นี่มันตัวอะไรกัน ทำไมเหนียวเหนอะหนะ ลื่นปรื๊ดขนาดนี้

ไม่จริงน่า!! นี่มันลิ้นชัดๆ แม่งเอ๊ย!

กระรอกอย่างข้าโดนเขมือบแล้วเรอะ!

เจ้ากระรอกน้อยเพิ่งจะรู้สึกตัว มันตกใจจนดิ้นพล่านอยู่ในปากของลูกหมี

พอลูกหมีรู้สึกว่ามีอะไรดิ้นกระดุ๊กกระดิ๊กอยู่ในปาก ก็รีบคายมันออกมาทันที

เจ้ากระรอกน้อยก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้น สีหน้าซีดเผือดด้วยความช็อกที่ยังไม่หายตกใจ

บนหัวยังมีน้ำลายเยิ้มยืดเป็นสาย

ในห้องไลฟ์

【555 ขำจะตายแล้ว เจ้ากระรอกน้อยน่าสงสารเกินไปมั้ย】

【ลูกหมี: วันนี้หนูจะมาแสดงกล เสกกระรอกออกจากปากให้ทุกคนดูฮะ!】

【น้ำลายยืดเต็มหัวกระรอกเลย ขอวัดพื้นที่บาดแผลทางใจของน้องกระรอกตอนนี้ทีซิ】

【เห็นแล้วนึกถึงเมนูเด็ดตงเป่ยเลย มันเทศเชื่อมเคลือบน้ำตาลสายไหม 5555】

และในจังหวะนั้นเอง ลูกหมีอีกตัวก็มุดหน้าเข้ามา

มันมองดูเจ้ากระรอกน้อยที่เนื้อตัวเปียกชุ่มไปด้วยน้ำลายด้วยแววตาอยากรู้อยากเห็น

นี่มันของอร่อยอะไรน่ะ?

เมื่อกี้พี่ชายกินเข้าไปแล้วก็คายออกมา

หรือว่าจะเหลือไว้ให้เรากินนะ!

พอนึกได้แบบนั้น ดวงตาของลูกหมีก็เป็นประกาย มันยื่นหัวกลมๆ เข้าไปดมฟุดฟิด จากนั้นก็อ้าปากงาบเจ้ากระรอกน้อยเข้าไปทั้งตัวทันที

เจ้ากระรอกน้อย: …

ลิ้นของลูกหมีกวนไปมาอยู่ในปากสักพัก แล้วก็เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ

ไอ้นี่ก็ไม่ได้อร่อยตรงไหนนี่หว่า มิน่าล่ะพี่ชายถึงได้คายทิ้ง!

ถุย!

คิดได้ดังนั้นมันก็คายเจ้ากระรอกน้อยออกมา

เจ้ากระรอกน้อยโดนลิ้นหมีกวนจนมึนหัวตลบ พยายามจะลุกขึ้นยืนแต่ทรงตัวไม่อยู่ ล้มพับลงไปกองกับพื้นอีกรอบ

ครู่ต่อมา พอดึงสติกลับมาได้ เจ้ากระรอกน้อยก็รีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้น แล้วเผ่นแผล็วขึ้นไปเกาะบนตัวของเมิ่งเฟยอย่างรวดเร็ว

มันทำราวกับเจอผู้ช่วยชีวิต นิ้วป้อมๆ ชี้หน้าลูกหมีทั้งสองตัวด้วยความเดือดดาลสุดขีด

เจ้ากระรอกน้อย: "*ไอ้&เด็ก%เปรต￥เอ๊ย#@)*(&^%^*(！…"

แต่ขณะที่กำลังด่าอย่างเมามัน สายตาเหลือบไปเห็นสงต้าที่ยืนหน้านิ่งแผ่รังสีอำมหิตอยู่ข้างๆ มันก็หุบปากฉับในเสี้ยววินาที แล้วเปลี่ยนน้ำเสียงทันควัน

เจ้ากระรอกน้อย: "จิ๊ดๆ"

(พวกเจ้าตัวน้อยน่ารักทั้งสอง ครั้งหน้าห้ามทำแบบนี้อีกนะจ๊ะ…)

สงต้าส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ ก่อนจะพาลูกหมีทั้งสองตัวสะบัดก้นเดินจากไป

พอเห็นสงต้าเดินจากไป เจ้ากระรอกน้อยก็กลับมาทำหน้าโมโหโกรธาอีกรอบ ปากเล็กๆ บ่นขมุบขมิบไม่หยุดจนฟังไม่ได้ศัพท์

จังหวะนั้นเองโทรศัพท์ของเมิ่งเฟยก็ดังขึ้น เป็นเบอร์แปลก

ต้นสายโทรมาจากปักกิ่ง

"ฮัลโหล สวัสดีครับ ไม่ทราบว่าใครครับ?"

ทันใดนั้นก็มีเสียงตื่นเต้นดีใจดังมาจากปลายสาย

"เมิ่งเฟย! ผมเอง ศาสตราจารย์จ้าว! ขอบคุณเธอจริงๆ นะ พวกเราสกัดทรอมบินจากเห็ดดาวดินได้สำเร็จแล้ว! เสี่ยวย่า… คราวนี้มี… มีทางรอดแล้ว!!"

ศาสตราจารย์จ้าวที่ปลายสายพูดไปพูดมาก็เริ่มสะอื้นไห้

ได้ยินข่าวนี้เมิ่งเฟยก็พลอยตื่นเต้นไปด้วย รีบกล่าวแสดงความยินดีกับศาสตราจารย์จ้าวทันที

"นั่นยอดเยี่ยมไปเลยครับ!! ไม่เสียแรงที่คุณทุ่มเทสุดหัวใจจริงๆ ขอให้เสี่ยวย่าหายดีในเร็ววันนะครับ"

"อืมๆ… รอเสี่ยวย่า… หายดีแล้ว ผม… ผมต้องพาเธอไปขอบคุณเธอด้วยตัวเอง… ด้วยตัวเองแน่นอน เธอเป็นผู้มีพระคุณล้นพ้นของครอบครัวเราจริงๆ!"

ศาสตราจารย์จ้าวพูดไป ความอัดอั้นตันใจทั้งหมดดูเหมือนจะพรั่งพรูออกมาจนพูดไม่เป็นคำ ได้ยินเพียงเสียงร้องไห้อย่างโล่งอกของเขา

หลังจากศาสตราจารย์จ้าวคุมอารมณ์ได้ ทั้งสองก็พูดคุยตามมารยาทอีกสองสามคำก่อนจะวางสาย

พอกดวางสาย สายตาของเมิ่งเฟยก็กลับมาจับจ้องที่เล้าไก่อีกครั้ง ถ้าปัญหาตัวเพียงพอนนี้ไม่จัดการให้เด็ดขาด ต่อไปต้องมีเรื่องอีกแน่

คิดได้ดังนั้น เมิ่งเฟยจึงเดินไปหยิบเชือกเอ็นวัวจากห้องเก็บของมาสองสามเส้น ผูกเงื่อนอย่างชำนาญ แล้วนำไปขึงไว้รอบๆ เล้าไก่เก่า

ด้านบนยังเอาหญ้าแห้งมาพรางตาไว้ด้วย

ผู้ชมในห้องไลฟ์เห็นการกระทำนี้ของเมิ่งเฟยก็พากันงงเป็นไก่ตาแตก

【สตรีมเมอร์ ทำอะไรอยู่น่ะ? ทำไมเอาเชือกไปผูกไว้กับเล้าไก่อีกแล้วล่ะ?】

【นั่นสิๆ ลูกเจี๊ยบก็ย้ายไปบ้านใหม่แล้วไม่ใช่เหรอ?】

【อันนี้ฉันเคยเห็น ตอนเด็กๆ เคยเห็นคุณตาใช้ เขาเรียกว่าบ่วง เอาไว้ดักจับสัตว์ป่าโดยเฉพาะเลย】

【อ้าว? ดักสัตว์ป่า? ช็อตนี้ของสตรีมเมอร์ฉันชักดูไม่ออกแล้วแฮะ ไปวางบ่วงหน้าเล้าไก่ตัวเองนี่กะจะดักจับลูกไก่เหรอไง?】

(บ่วง.jpg)

ตอนนั้นเมิ่งเฟยวางบ่วงเสร็จเรียบร้อยหมดแล้ว จึงอธิบายให้ทุกคนฟังว่า

“เมื่อคืนมีตัวเพียงพอนแอบมุดเข้ามาในเล้าไก่ ลูกเจี๊ยบสิบตัวเหลือรอดแค่สองตัว นอกนั้นโดนจับกินหมดเลย พวกคุณดูสิ บนพื้นยังมีขนไก่อยู่เลย”

เมิ่งเฟยพูดพลางแพนกล้องไปยังมุมหนึ่งของเล้าไก่

【อะไรนะ! ลูกเจี๊ยบโดนกินเหรอเนี่ย! สารเลวมาก!】

【น้องเจี๊ยบน่ารักขนาดนั้น ทำไมต้องกินน้องเจี๊ยบด้วย】

【ถึงฉันจะชอบกินน้องเจี๊ยบมากก็เถอะ แต่เรื่องแบบนี้ฉันก็เห็นใจนะ】

【เดี๋ยวนะ สตรีมเมอร์บอกว่าหวงผีจื่อ? มันคือตัวเพียงพอนที่พวกเราพูดถึงกันใช่ไหม?】

【ฉันเป็นคนตงเป่ยเอง หวงผีจื่อก็คือตัวเพียงพอนั่นแหละ ไอ้นี่มันลี้ลับจะตาย แถวตงเป่ยบ้านเราจัดเป็นหนึ่งในห้าเซียนใหญ่เลยนะ สตรีมเมอร์ระวังตัวไว้หน่อยล่ะ】

เมื่อเห็นคอมเมนต์นี้ บรรยากาศในห้องไลฟ์ก็พลันประหลาดขึ้นมาทันที

จากห้องไลฟ์ที่เดิมทีผ่อนคลายสบายอารมณ์ ก็ค่อยๆ กลายร่างเป็นวงเล่าเรื่องผีรอบดึก ชาวเน็ตที่เคยได้ยินเรื่องทำนองนี้ต่างพากันเริ่มเล่าตำนานเกี่ยวกับตัวเพียงพอน

【ตอนฉันยังเด็ก คนในหมู่บ้านฉันเคยตีตัวเพียงพอนตายไปตัวหนึ่ง แล้วทายซิเกิดอะไรขึ้น วันต่อมาเขาผูกคอตายอยู่ในบ้านเลย…】

【ของนายยังไม่หลอนเท่าไหร่ ฉันเคยได้ยินว่ามีครอบครัวหนึ่งขับรถทับตัวเพียงพอนตายโดยไม่ตั้งใจ หลังจากนั้นคนทั้งบ้านก็เป็นไข้สูงไม่ยอมลดเลย จนกระทั่งไปนิมนต์พระเกจิผู้บรรลุธรรมมาทำพิธี ถึงได้พอรักษาชีวิตทุกคนไว้ได้】

เมื่อเห็นตรงนี้ เมิ่งเฟยก็กระตุกมุมปาก ไม่ได้ร่วมต่อความยาวสาวความยืด เตรียมจะไปตรวจดูว่าเรือนพักที่เพิ่งสร้างใหม่มีความเสียหายอะไรบ้าง

หลังจากเดินสำรวจดูหนึ่งรอบ เรือนพักทุกหลังไม่มีร่องรอยชำรุดเสียหายเลยแม้แต่น้อย

“ทีมช่างของช่างหลี่นี่ไว้ใจได้จริงๆ แฮะ”

พอเมิ่งเฟยเดินมาถึงห้องของสงต้า เขามองผ่านหน้าต่างเข้าไปก็พบว่า เจ้าตัวเล็กทั้งสองตัวกำลังนั่งอยู่ข้างพุงของสงต้า พลางส่งเสียงครางหงุงหงิงๆ ไม่หยุด

ส่วนสงต้าได้แต่ทำหน้าจนปัญญา มองดูลูกน้อยทั้งสองของตัวเอง

เมิ่งเฟยเดินเข้าไปในห้องด้วยความสงสัย

“สงต้า เป็นอะไรไปน่ะ?”

สงต้าทำหน้าเศร้า ชี้ไปที่เต้านมของตัวเอง

เห็นได้ชัดว่าเต้านมของสงต้าตอนนี้นั้นแฟบลีบลงไปแล้ว ลูกหมีสีน้ำตาลคาบหัวนมข้างหนึ่งไว้ พลางออกแรงดูดอยู่ครู่หนึ่ง พอพบว่าไม่มีน้ำนมให้กินสักหยด

มันก็ทิ้งตัวลงไปนอนแผ่ร้องไห้จ้าอยู่บนพื้นทันที

สงต้าแบมือออกอย่างจนปัญญา สีหน้าหมดหนทางสุดๆ

เมื่อเห็นภาพนั้น เมิ่งเฟยก็อดไม่ได้ที่จะหลุดขำออกมา ก่อนจะเอ่ยว่า

“วางใจเถอะ เรื่องนี้ยกให้ฉันจัดการเอง รับรองว่าไม่นานน้ำนมแกต้องกลับมาล้นเต้าแน่”

พูดจบ เมิ่งเฟยก็วิ่งแจ้นไปที่ห้องเก็บของ หยิบคันเบ็ดแล้วมุ่งหน้าตรงไปยังริมลำธารเล็กทันที