บทที่ 94 ตาย! เจ้ากระรอกน้อยถูกกินแล้ว!

หลังจากหว่านเมล็ดโสมเสร็จแล้ว เมิ่งเฟยก็กลับมาที่ลานบ้าน

เวลานี้ท้องฟ้าเริ่มมืดลงทีละน้อย พระอาทิตย์ใกล้จะลับขอบฟ้า ปรากฏแสงอัสดงงดงามพาดผ่านขอบฟ้า

เมิ่งเฟยมองทัศนียภาพอันงดงามนี้พลางถอนหายใจออกมาด้วยความรู้สึกหลากหลาย

เขาเดินไปที่เก้าอี้โยกในสวนผลไม้ แล้วเอนตัวนอนลงอย่างเกียจคร้าน

สายลมอ่อนๆ พัดผ่าน นำพาความสดชื่นมาให้ ทำให้เขารู้สึกสบายตัวเป็นพิเศษ

เมิ่งเฟยเหม่อมองท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว ดาวประกายแสงริบหรี่ราวกับกำลังกระซิบบอกอะไรบางอย่างกับเขา

ในค่ำคืนอันเงียบสงบนี้ ความคิดของเมิ่งเฟยค่อยๆ ล่องลอยไปไกล ก่อนจะผล็อยหลับไปในที่สุด

เวลานี้ เจ้ากระรอกน้อยที่นอนหลับสนิทอยู่ในห้องดูเหมือนจะฝันร้าย มันลืมตาโพลงขึ้นมาทันที

พอมารู้ว่าเป็นแค่ความฝัน มันก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกแล้วหลับตาลงใหม่ ขยับตัวเข้าไปแนบชิดเมิ่งเฟยตามสัญชาตญาณ

แต่ขยับตัวอยู่ตั้งนานก็ไม่สัมผัสถึงความอบอุ่นของร่างกายนั้น

มันลืมตาขึ้นมาอย่างสงสัย แต่กลับไม่เห็นแม้แต่เงาของเมิ่งเฟย

เจ้ากระรอกน้อยตื่นตระหนกขึ้นมาทันที รีบลุกขึ้นมองหาไปทั่ว

ทว่าหาในห้องอยู่ตั้งนานก็ไม่พบร่องรอยของเมิ่งเฟย กระทั่งรังนกมันยังรื้อค้นเสียกระจุยกระจาย

ทันใดนั้น สายตาของมันก็เหลือบไปเห็นนอกหน้าต่าง เห็นเมิ่งเฟยนอนอยู่บนเก้าอี้โยก ถึงได้ถอนหายใจโล่งอก

มันคว้าผ้าขนหนูรองหัวบนหมอนของเมิ่งเฟยแล้ววิ่งแจ้นออกไปนอกห้อง

มันปีนขึ้นไปบนเก้าอี้โยกอย่างชำนิชำนาญ เอาผ้าผืนนั้นคลุมลงบนท้องของเมิ่งเฟย

จากนั้นก็มุดเข้าไปใต้ผ้า แล้วผล็อยหลับไปด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข

เช้าวันรุ่งขึ้น เมิ่งเฟยถูกลิ้นใหญ่ที่เปียกชื้นของเสือขาวเลียจนตื่น

พอลืมตาก็เห็นสีหน้ากระวนกระวายใจของเสือขาว

ยังไม่ทันที่เมิ่งเฟยจะตื่นเต็มตา เสือขาวก็งับชายเสื้อของเขาแล้วลากลงมาจากเก้าอี้โยก

เมิ่งเฟยที่ยังสะลึมสะลืออยู่ ถูกเสือขาวลากตัวไปยังเล้าไก่ที่สวนหลังบ้านแบบงงๆ

พอเห็นสภาพในเล้าไก่ เมิ่งเฟยก็ตาสว่างขึ้นมาทันที

ลูกไก่สิบตัวที่อารองเคยให้ไว้ ตอนนี้กลับเหลืออยู่แค่สองตัว รอบเล้าไก่เต็มไปด้วยขนนกกระจายเกลื่อนและรอยเลือดสดๆ

เมิ่งเฟยขมวดคิ้วแน่น รู้สึกเสียใจภายหลังอย่างยิ่ง

เดิมทีตำแหน่งของเล้าไก่อยู่ข้างๆ สงต้ากับชุ่ยฮวา

แต่เมื่อคืนทั้งสองตัวย้ายไปบ้านใหม่แล้ว ลูกไก่พวกนี้จึงไร้การคุ้มกันโดยสิ้นเชิง

สายตาของเมิ่งเฟยเหลือบไปเห็นตาข่ายลวดข้างเล้าไก่

ตรงขอบตาข่ายลวดมีกระจุกขนสีเหลืองติดอยู่

เมิ่งเฟยรีบย่อตัวลง เอื้อมมือไปหยิบขึ้นมาดมใต้จมูก

กลิ่นสาบฉุนกึกพุ่งเข้าสู่ประสาทรับกลิ่นของเขาทันที

"อีเห็นจริงๆ ด้วย!"

เมิ่งเฟยยิ่งขมวดคิ้วแน่นขึ้นไปอีก ตามนิสัยของอีเห็น ในเมื่อเมื่อคืนมันได้กินไปแล้ว คืนนี้มันต้องกลับมาอีกแน่!

คิดได้ดังนั้น เมิ่งเฟยก็รีบอุ้มลูกไก่ทั้งสองตัวออกจากเล้า

นำพวกมันไปไว้ในห้องใหม่

เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ เมิ่งเฟยจึงเดินกลับเข้าไปในบ้าน อุ้มลูกนกทั้งสองตัวออกมาขังไว้ในห้องเดียวกับพวกลูกไก่

ลูกนกตัวปุกปุยสองตัวกับลูกไก่ตัวสีเหลืองอ๋อยสองตัวสบตากัน

จากนั้นก็เบียดเข้าหากัน ร้องจิ๊บๆ ไม่หยุด

ดูท่าทางจะดีอกดีใจกันใหญ่

เวลานี้ เมิ่งเฟยสังเกตเห็นว่าเจ้ากระรอกน้อยที่ชอบนอนตื่นสายหายตัวไปอีกแล้ว

ขณะที่กำลังจะออกตามหาแถวนั้น เสียงฟ้าร้องดังกึกก้องปานฟ้าถล่มก็แว่วมาจากที่ไกลๆ

เสียงนั้นราวกับฝูงม้าหมื่นตัวควบตะบึง จากไกลใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ดังก้องไปทั่วชั้นฟ้า

ตามติดมาด้วยเมฆดำบนฟ้าที่รวมตัวกันอย่างรวดเร็ว ก่อตัวเป็นม่านฟ้าสีดำทมิฬขนาดมหึมา ราวกับสัตว์ร้ายตัวยักษ์ที่แยกเขี้ยวฟ้อนเล็บโถมเข้าใส่หมู่บ้าน

เพียงพริบตาเดียว ทั้งโลกก็มืดมิดไร้แสงสว่าง ราวกับถูกคลุมด้วยม่านดำหนาทึบ

ลมพายุหวีดหวิวพัดผ่านหมู่บ้าน กิ่งไม้สั่นไหวอย่างบ้าคลั่งในสายลม ส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าด

ใบไม้และเศษฝุ่นถูกลมพัดปลิวว่อนไปทั่วฟ้า พัดจนเมิ่งเฟยแทบลืมตาไม่ขึ้น

เมิ่งเฟยรีบกวักมือเรียกพวกสัตว์น้อยกลับเข้าห้องของแต่ละตัว ส่วนตัวเองก็วิ่งกลับไปที่ลานหน้าบ้าน เอาผ้าพลาสติกมาคลุมโอ่งเต้าเจี้ยวกับโอ่งผักดองไว้จนมิดชิด ถึงค่อยกลับเข้าตัวบ้าน

พอก้าวขาเข้าห้องไปได้เพียงก้าวเดียว เม็ดฝนขนาดเท่าเม็ดถั่วก็เทกระหน่ำลงมาราวกับคว่ำขัน ฟาดกระทบพื้นเสียงดังเปาะแปะ

ชั่วพริบตาเดียว นอกหน้าต่างก็กลายเป็นม่านฝนพร่างพราย สายน้ำไหลหลากเทกระหน่ำลงมาราวกับฟ้ารั่ว

เมื่อมองดูสายฝนที่โหมกระหน่ำอย่างบ้าคลั่งนอกหน้าต่าง ในใจของเมิ่งเฟยก็อดเป็นห่วงไม่ได้

เจ้ากระรอกน้อยวิ่งออกไปตั้งแต่เช้าตรู่ ตอนนี้ฝนตกหนักขนาดนี้ ไม่รู้ว่าจะหาที่หลบฝนได้หรือเปล่า

โชคดีที่พายุฝนมาเร็วและไปเร็ว

เมฆดำเหนือหัวราวกับกำลังรีบไปขึ้นเวที พัดผ่านไปอย่างเร่งรีบ เผยให้เห็นพระอาทิตย์ที่หลบอยู่ด้านหลัง

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านม่านเมฆบางๆ ลงสู่ผืนดิน กระทบกับละอองน้ำที่ยังไม่จางหาย

ทันใดนั้น ในอากาศก็อบอวลไปด้วยหมอกน้ำสลัวราง ราวกับคลุมโลกทั้งใบไว้ด้วยผ้าคลุมหน้าอันลึกลับ

และท่ามกลางละอองน้ำชั้นนี้ ลำแสงหลากสีสันสดใสก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นมารำไร พวกมันถักทอและหลอมรวมเข้าด้วยกัน จนกลายเป็นสายรุ้งอันวิจิตรตระการตาในที่สุด

เมื่อมีไอหมอกและสายรุ้งช่วยขับเน้น หมู่บ้านเล็กๆ ที่เดิมทีแสนจะธรรมดาก็กลายเป็นเหมือนแดนเซียน งดงามตระการตายิ่งนัก

เมิ่งเฟยเห็นทิวทัศน์ราวกับแดนสวรรค์เช่นนี้ ก็รีบเปิดไลฟ์ทันที

"ระบบ! เปิดไลฟ์!"

เพิ่งจะเปิดไลฟ์ แฟนคลับกลุ่มใหญ่ก็หลั่งไหลเข้ามาในพริบตา

【ว้าววว! นี่ๆ แดนสวรรค์เหรอเนี่ย? สวยเกินไปแล้วมั้ง!】

【คุณพระช่วย! นึกไม่ถึงเลยว่าในประเทศเราจะมีที่ที่สวยขนาดนี้ด้วย!】

【สตรีมเมอร์โชคดีเกินไปแล้ว ได้ใช้ชีวิตอยู่ในหมู่บ้านที่เหมือนแดนเซียนแบบนี้ทุกวัน】

【ในเมืองมีแต่เล่ห์เหลี่ยม! ฉันจะกลับไปอยู่บ้านนอกแล้วโว้ยยยยย!】

ตอนนั้นเองพวกสัตว์น้อยที่หลบอยู่ในห้องก็พากันเดินออกมา พลางมองดูแอ่งน้ำขังขนาดเล็กใหญ่บนพื้น

แต่ละตัวตื่นเต้นกันยกใหญ่ เริ่มวิ่งไล่หยอกล้อกันไปมา

แม้แต่ลูกหมีเกิดใหม่สองตัวก็ยังเดินตามสงต้าออกมานอกห้องด้วย

เมื่อได้เห็นโลกภายนอกที่สวยงามขนาดนี้ เจ้าตัวเล็กทั้งสองก็ยืนอึ้งค้างอยู่กับที่ทันที

ดวงตากลมโตสองคู่เบิกกว้าง จ้องมองสายรุ้งบนท้องฟ้าตาไม่กะพริบจนเหม่อลอยไปเลย

และในจังหวะนั้นเอง เงาร่างสีดำสายหนึ่งก็กลิ้งกระเสือกกระสนพุ่งออกมาจากเนินเขา

เมิ่งเฟยชะงักไป นึกว่าเป็นหนูท่อตัวยักษ์ จึงรีบคว้าพลั่วด้ามยาวเตรียมจะฟาดให้ตายในทีเดียว

วินาทีต่อมา เสียงร้องอันคุ้นเคยก็ดังขึ้น เมิ่งเฟยจึงจำต้องหยุดมือที่กำลังจะเงื้อลง

"จี๊ดๆ!"

เมิ่งเฟยชะงัก กวาดสายตามองเงาร่างสีดำที่วิ่งตรงมาหาตนตั้งแต่หัวจรดเท้า

เห็นเพียงทั่วทั้งร่างของมันเปรอะเปื้อนไปด้วยโคลน แม้แต่บนหัวก็ไม่เว้น

เหลือเพียงดวงตากลมโตคู่เล็กที่กลอกกลิ้งไปมา

"จี๊ดๆ!"

ดูเหมือนจะรู้ว่าเมิ่งเฟยกำลังสงสัย เงาร่างนั้นจึงส่งเสียงแหลมร้องขึ้นมาอีกสามที

เมิ่งเฟยถึงได้แน่ใจว่าเจ้าก้อนโคลนตรงหน้านี้ ก็คือเจ้ากระรอกน้อยที่หายตัวไปตั้งแต่เช้าตรู่นั่นเอง

เมิ่งเฟยรีบคว้าตัวมันขึ้นมา พาไปที่ข้างโอ่งน้ำ แล้วล้างคราบโคลนบนตัวมันออกจนเกลี้ยง

จากนั้นก็หยิบผ้าขนหนูผืนใหญ่มาห่อตัวเจ้ากระรอกน้อยไว้เพื่อเช็ดตัวให้แห้ง

เวลานี้ลูกหมีทั้งสองตัวก็ยื่นหน้าเข้ามาดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น

พอเห็นเจ้ากระรอกน้อยที่เปียกโชกไปทั้งตัว เจ้าตัวเล็กทั้งสองก็คึกคักขึ้นมาทันที

ลูกหมีขนสีน้ำตาลตัวนั้นแลบลิ้นออกมาเลียหัวเจ้ากระรอกน้อยเบาๆ

ส่วนเจ้ากระรอกน้อยก็นอนเอกเขนกอยู่ในผ้าขนหนูอย่างสบายอารมณ์

เจ้ากระรอกน้อย: "จี๊ดๆ"

(ออกแรงหน่อยสิ เมื่อกี้ไม่ได้กินนมมารึไง!)

ลูกหมีสีน้ำตาลชะงักไป จากนั้นก็แลบลิ้นยื่นยาวออกมา แล้วตวัดเลียเจ้ากระรอกน้อยอย่างแรง

ทว่าในวินาทีถัดมา

ดูเหมือนว่าลูกหมีจะออกแรงมากเกินไป ลิ้นตวัดทีเดียวก็ม้วนเอาร่างของเจ้ากระรอกน้อยเข้าไปในปากทั้งตัว