บทที่ 93 ปากไส้กรอกเจ่อของเจ้ากระรอกน้อย

เสือขาวว่องไวที่สุด พุ่งมาถึงข้างโต๊ะเป็นตัวแรก ทำเอาพวกคนงานขวัญหนีดีฝ่อไปตามๆ กัน

เกือบจะมุดลงไปใต้โต๊ะกันอยู่รอมร่อ

ยังดีที่เมิ่งเฟยอยู่ตรงนั้น เขาก้าวพรวดเดียวเข้าไปยืนข้างตัวเสือขาว

"มื้อนี้ไม่ได้ มื้อนี้เป็นของพวกคนงานกิน เดี๋ยวตอนเย็นผมค่อยทำของอร่อยให้พวกแกกิน"

เสือขาวมองอาหารเลิศรสบนโต๊ะ แล้วก็หันมามองเมิ่งเฟย

มันคำรามในลำคออย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก ก่อนจะสะบัดหน้าเดินจากไป

ตอนหันหลังกลับยังไม่วายเอาหางใหญ่หนานุ่มฟาดเมิ่งเฟยไปทีหนึ่ง

สัตว์ตัวอื่นๆ เห็นแบบนั้น ต่างก็พากันถอนหายใจแล้วหันหลังเดินกลับไปเช่นกัน

"คราวนี้ทุกคนกินกันให้สบายใจได้เลยครับ ไม่ต้องเกรงใจ"

พวกคนงานเห็นฝูงสัตว์ร้ายเดินจากไป ถึงได้ถอนหายใจโล่งอก

คว้าตะเกียบขึ้นมาได้ก็เริ่มสวาปามกันอย่างหิวกระหาย กินไปพลางเอ่ยปากชมฝีมือทำอาหารของเมิ่งเฟยไปพลาง

"น้องชาย ฝีมือนายเนี่ยสุดยอดจริงๆ!"

"นั่นสิ อร่อยกว่าที่ร้านอาหารตั้งเยอะ!"

"เฮ้อ… เสียดายจริงๆ พวกเราทำงานเสร็จบ่ายนี้ก็ต้องไปแล้ว พยาธิในท้องจะทำยังไงล่ะทีนี้"

"ฮ่าๆ ของแกนั่นไม่ใช่พยาธิแล้วมั้ง ตัวตะกละในท้องมากกว่า!"

ทุกคนต่างพากันหัวเราะลั่น

เมิ่งเฟยได้ยินแล้วก็รู้สึกชื่นใจ เขารู้สึกว่าชีวิตตอนนี้มันดีมากจริงๆ ทำให้ตัวเองมีความสุขได้ และยังทำให้คนอื่นมีความสุขได้ด้วย

ไม่มีการแก่งแย่งชิงดี ไม่มีการหลอกลวงหักหลัง

เรียบง่าย ธรรมดาๆ

ทันใดนั้น เจ้ากระรอกน้อยก็กระโดดผลุนผลันข้ามกำแพงลานบ้านเข้ามา

พอมันเห็นคนกลุ่มหนึ่งนั่งล้อมโต๊ะกินข้าวกันอยู่ ก็ชะงักไปนิดหนึ่ง แล้วรีบหันหน้าหนีไปอีกทาง

หลังจากลังเลอยู่สองวินาที มันกลับไม่ได้เข้ามาขอของกินเหมือนอย่างเคย แต่กลับหันหลังมุดหายเข้าไปในบ้าน

เมิ่งเฟยมองตามหลังเจ้าตัวเล็กไปด้วยความสงสัย

"วันนี้เจ้ากระรอกน้อยเป็นอะไรแปลกๆ?"

"ไม่สิ! ต้องมีอะไรแน่ๆ!"

คิดได้ดังนั้น เมิ่งเฟยจึงแอบเดินตามหลังเจ้ากระรอกน้อยเข้าไปในบ้านเงียบๆ

ที่บ้านของเมิ่งเฟยมีกระจกบานเล็กอยู่บานหนึ่ง ปกติจะใช้เฉพาะตอนโกนหนวดเท่านั้น วางอยู่ตรงขอบหน้าต่างมาตลอด

ตอนนี้เจ้ากระรอกน้อยกำลังนั่งยองๆ อยู่หน้ากระจก หัวกลมๆ เล็กๆ ของมันส่ายดุ๊กดิ๊กบิดไปบิดมาส่องกระจกอยู่นั่น

เมิ่งเฟยมองผ่านกระจกก็พบว่า ปากของเจ้ากระรอกน้อยไม่รู้ไปโดนอะไรมา บวมเป่งเหมือนไส้กรอกสองชิ้นไม่มีผิด

พอเห็นสภาพน่ากระอักกระอ่วนของเจ้ากระรอกน้อย เมิ่งเฟยก็กลั้นไม่อยู่ หลุดขำพรืดออกมาจนได้

เจ้ากระรอกน้อยในห้องได้ยินเสียงก็หันขวับกลับมาด้วยความตกใจ

พอเห็นว่าเป็นเมิ่งเฟย มันก็รีบยกอุ้งเท้าเล็กๆ ขึ้นมาปิดปากทันที

แต่ไส้กรอกอ้วนกลมสองชิ้นนั้น มันล้นเกินขนาดอุ้งมือของมันไปไกลแล้ว

เมื่อเห็นฉากนี้ ผู้ชมในห้องไลฟ์ก็กลั้นขำกันไม่อยู่

【555 ทำไมบนปากเจ้ากระรอกน้อยถึงมีไส้กรอกแขวนอยู่สองอันล่ะนั่น】

【ปากเธอจู๋~~ จู๋ๆ~】

【เจ้ากระรอกน้อยตัวนี้ตลกชะมัด ยังรู้จักอายจนต้องเอามือปิดอีกแน่ะ】

【ฉันกำลังกินข้าวอยู่เนี่ย ขำพ่นพรวดเลย ข้าวสวยกระจายเต็มหน้าพ่อฉันเลยเนี่ย อ๊ากกก! ไม่คุยแล้ว พ่อจะมาตบฉันแล้ว!】

【เมนต์บน ขอให้มีชีวิตรอดปลอดภัยนะ】

ภาพตรงหน้านี้ทำเอาเมิ่งเฟยทั้งขำทั้งสงสาร

เมิ่งเฟยผลักประตูเดินไปหาเจ้ากระรอกน้อย แล้วเอ่ยถามพลางยิ้มขำ

"ปากแกไปโดนอะไรมาเนี่ย ทำไมบวมเป่งขนาดนั้นล่ะ ไปแอบขโมยกินน้ำผึ้งมาอีกแล้วเหรอ"

เจ้ากระรอกน้อยส่ายหัว เหมือนจะนึกถึงเรื่องน่าอายบางอย่างขึ้นมาได้ หัวทั้งหัวก็เริ่มแดงก่ำด้วยความเขินอาย

จากนั้นมันก็มุดหัวเข้าไปในรังของลูกนกทั้งสองตัว ไม่ว่าเมิ่งเฟยจะเรียกอย่างไรก็ไม่ยอมโผล่ออกมา

ท่าทางของเจ้ากระรอกน้อยทำเอาเมิ่งเฟยมึนตึ้บจนจับต้นชนปลายไม่ถูก แต่ก็ช่างมันเถอะ ไม่คิดต่อแล้ว เขาจึงออกไปนั่งคุยเล่นกับพวกคนงานข้างนอก

พอกินอิ่มดื่มหนำกันแล้ว พวกคนงานก็ลุยงานต่ออีกแค่สองชั่วโมงกว่าๆ ก็เคลียร์งานที่เหลือจนเสร็จเรียบร้อย

เมื่อมองดูห้องหับสร้างใหม่เอี่ยมเรียงราย เมิ่งเฟยก็อดตื่นเต้นในใจไม่ได้

ตอนนั้นเอง หัวหน้าช่างหลี่ก็เดินเข้ามาหาเมิ่งเฟย

"เสี่ยวเฟยเอ๊ย ห้องพวกนี้สร้างด้วยวัสดุรักษ์โลกตัวใหม่ล่าสุดเลยนะ ไม่มีพิษ ไม่มีภัย ไม่ก่อมลพิษ แถมแต่ละห้องยังติดระบบควบคุมอุณหภูมิคงที่ไว้ด้วย รับรองว่าพวกสัตว์จะได้นอนพักสบายแน่นอน"

ได้ยินแบบนี้เมิ่งเฟยก็ตาเป็นประกาย เดิมทีเขายังแอบกังวลอยู่เลยว่าถ้าเข้าหน้าหนาวแล้วอากาศเย็นจัด พวกสัตว์ตัวน้อยจะนอนในห้องพวกนี้ไม่ได้

พอมีระบบปรับอุณหภูมิแบบนี้เข้ามา ก็เหมือนเสือติดปีกชัดๆ

ช่วงเวลาต่อจากนั้น พวกคนงานก็ช่วยกันทำความสะอาดพื้นที่ก่อสร้างจนเอี่ยมอ่อง ลานหลังบ้านที่เคยรกร้างว่างเปล่า บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นโฉมใหม่หมดจด

ท้ายที่สุด ชุยเชาซิงก็นำทีมพวกคนงานเดินทางออกจากหมู่บ้านไป

หลังจากพวกคนงานกลับไปแล้ว เมิ่งเฟยก็พาสัตว์ตัวน้อยแยกย้ายเข้าไปอยู่ในห้องต่างๆ

แม้แต่เจ้ากระรอกน้อย เขาก็ยังจัดห้องเดี่ยวไว้ให้มันห้องหนึ่ง

ทว่าตอนที่เมิ่งเฟยอุ้มมันออกมาจะพาเข้าห้องใหม่ เจ้ากระรอกน้อยกลับดิ้นรนไม่ยอมเข้าท่าเดียว มันกัดคอเสื้อของเมิ่งเฟยแน่น ไม่ยอมปล่อยปากเด็ดขาด

สุดท้ายเมิ่งเฟยก็ทนลูกตื๊อมันไม่ไหว จำต้องยอมให้มันนอนในห้องตัวเองต่อไป

พอจัดแจงที่อยู่ให้พวกสัตว์เรียบร้อย เมิ่งเฟยที่กำลังว่างๆ ไม่มีอะไรทำ จึงเดินไปที่แปลงผักหน้าบ้าน กะว่าจะไปช่วยถอนหญ้าตัดแต่งกิ่งเสียหน่อย

และทันทีที่เมิ่งเฟยก้าวเท้าเข้าไปในแปลงผัก ข้อมูลของผักแต่ละชนิดรวมถึงวิธีเพาะปลูกก็ผุดขึ้นมาในหัวของเขาทันที

เมิ่งเฟยหลับตาอ่านรายละเอียดอย่างตั้งใจ พออ่านจบ แววตาของเขาก็เปี่ยมไปด้วยความตกตะลึง

"ที่แท้มะเขือยาวมันปลูกแบบนี้ได้ด้วยเหรอเนี่ย!"

"เหยดดดด พริกก็ปลูกให้กลายเป็นไม้ยืนต้นได้ด้วยเรอะ!"

"จริงดิ มะเขือเทศต้นเดียวติดผลได้ตั้งห้าสิบชั่งเลยเนี่ยนะ!"

หลังจากตะลึงไปครู่สั้นๆ ใบหน้าของเมิ่งเฟยก็เผยความตื่นเต้นดีใจออกมาอย่างปิดไม่มิด

หากเป็นจริงตามที่ระบบแนะนำไว้ล่ะก็ ผักพวกนี้ของเขาคงเจ๋งสุดยอดไปเลย

ไม่เพียงแต่คุณภาพจะยอดเยี่ยม แต่ผลผลิตยังดกจนน่าตกใจอีกต่างหาก

ถ้าเรื่องนี้แพร่งพรายออกไปข้างนอก มีหวังได้อ้าปากค้างกันถ้วนหน้าแน่

จากนั้นเมิ่งเฟยก็ลงมือจัดการแปลงผักตามข้อมูลที่แล่นเข้ามาในหัว ทั้งยังใส่ปุ๋ยบำรุงตามอุปนิสัยเฉพาะของผักแต่ละชนิด

ทันใดนั้น เมิ่งเฟยก็เหมือนจะฉุกคิดอะไรขึ้นมาได้ ใบหน้าฉายแววยินดีระคนประหลาดใจ

เขาเห็นเขารีบวิ่งกลับเข้าไปในบ้าน แล้วรื้อค้นในตู้ข้างเตียงเตาจนได้ห่อกระดาษเล็กๆ ห่อหนึ่งออกมา

พอเปิดห่อกระดาษดู ด้านในก็มีเมล็ดพันธุ์สีแดงอยู่กระจุกหนึ่ง

ยังไม่ทันที่ทุกคนจะได้มองให้ชัด เมิ่งเฟยก็ยัดมันใส่กระเป๋าเสื้อ แล้ววิ่งตรงไปยังภูเขาหลังลานบ้าน

ตรงชายป่า เมิ่งเฟยเลือกจุดที่ดินร่วนซุยอุดมสมบูรณ์ ก่อนจะโปรยเมล็ดพันธุ์ลงไปโดยรอบอย่างสม่ำเสมอ

ในห้องไลฟ์

【สตรีมเมอร์กำลังทำอะไรอยู่อะ?】

【ดูไม่ออกเหรอว่าปลูกผักอยู่ชัดๆ! มีใครรู้บ้างว่าเมล็ดที่สตรีมเมอร์ปลูกคืออะไร?】

【ไม่รู้อะ ผักอะไรต้องมาปลูกกลางป่าลึกขนาดนี้เนี่ย?】

【หรือว่าจะเป็นสมบัติล้ำค่าระดับของวิเศษ!】

【เมนต์บน อ่านนิยายแฟนตาซีมากไปปะเนี่ย! ของวิเศษบ้าบออะไร ทำไมไม่บอกว่าเป็นหญ้าเงินครามไปเลยล่ะ!】

เมื่อเห็นคอมเมนต์ในห้องไลฟ์ เมิ่งเฟยก็หัวเราะไม่ได้ร่ำไห้ไม่ออก เขาแบมือที่มีเมล็ดพันธุ์เหลืออยู่ยื่นไปหน้าจอมือถือ แล้วอธิบายว่า

"อันนี้ไม่ใช่ผักหรอกครับ แต่เป็นเมล็ดโสม ตอนปู่เข้าป่าหาของป่าเมื่อหลายปีก่อนเก็บเอาไว้ ผมคิดว่าเก็บไว้เฉยๆ ก็เปล่าประโยชน์ สู้เอามาโปรยคืนสู่ป่าใหญ่ดีกว่า เผื่อว่าอีกหลายสิบปีข้างหน้า ผมอาจจะได้เก็บเกี่ยวโสมงามๆ สักสองสามต้นก็ได้นะครับ"