บทที่ 92 น้ำคร่ำค้างในปาก สำรอกพุ่งดั่งลูกบอล

เมิ่งเฟยชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเข้าใจความหมายของเสือขาวได้ในทันที

เขารีบย่อตัวลงแล้วเริ่มตรวจดูอาการของเจ้าตัวเล็ก

เมิ่งเฟยใช้มือลูบไล้ไปตามลำตัวของมันอย่างระมัดระวัง พยายามส่งผ่านความอบอุ่นและการปลอบโยนให้มันรู้สึกปลอดภัย

ทันใดนั้น ร่างของเจ้าตัวเล็กก็กระตุกเกร็งอย่างแรง จากนั้นก็มีเสียงน้ำดังครืดคราดอยู่ในรูจมูก

เมิ่งเฟยใจหายวาบ อาการแบบนี้ชัดเจนเลยว่าสำลักน้ำคร่ำ

เขาไม่มีเวลาให้คิดมาก รีบช้อนเจ้าตัวเล็กขึ้นมาไว้ในมือ มือข้างหนึ่งจับขาทั้งสองข้างของมันไว้ ส่วนมืออีกข้างก็ตบหลังเป็นจังหวะ

เวลานี้ในห้องไลฟ์สด ผู้ชมต่างพากันแตกตื่น

【เสือขาวตัวนี้ใจร้ายเกินไปแล้ว! ลูกกวางเขาเพิ่งคลอดมาก็ไปคาบมาซะงั้น】

【นั่นสิ แม่กวางคงปวดใจแย่】

【คนข้างบนน่ะ ฉันว่าเรื่องนี้อาจไม่เกี่ยวกับเสือขาวก็ได้นะ เสือขาวน่าจะพามาให้ช่วยชีวิตลูกกวางโรไซบีเรียตัวนี้มากกว่า พวกเธอดูท่าทางสตรีมเมอร์สิ ไม่คุ้นตาบ้างเหรอ!】

【เออจริง สตรีมเมอร์เคย… ฉันนึกออกแล้ว! ตอนที่สตรีมเมอร์ช่วยชุ่ยฮวาคลอดลูกไง! ตอนนั้นมีลูกหมูป่าตัวหนึ่งสำลักน้ำคร่ำ สตรีมเมอร์ก็ใช้ท่านี้แหละถึงช่วยชีวิตมันไว้ได้!】

【อะไรนะ? หรือว่าพวกเราจะเข้าใจเสือขาวผิดไป?】

【ชัวร์อยู่แล้ว! ไม่เห็นแววตาร้อนรนของเสือขาวหรือไง!】

ขณะนี้เมิ่งเฟยไม่มีเวลามาดูโทรศัพท์เลยแม้แต่น้อย หลังจากตบหลังเจ้าตัวเล็กอยู่นานสี่ห้านาที เห็นสีหน้าของมันยังไม่ดีขึ้น เขาก็สูดหายใจเข้าลึกยาวหนึ่งที

จากนั้นอ้าปากกว้าง ครอบหัวเจ้าตัวเล็กเข้าไปครึ่งหัว แล้วออกแรงดูดอย่างแรง

เมื่อเห็นภาพนี้ เสือขาวถึงกับยืนอึ้ง

(=｀ω´=)???

มึงทำบ้าอะไรเนี่ย!

กูให้มึงช่วยมัน!

ไหงมึงมาอ้าปากกินมันซะงั้นล่ะ!

เห็นกูเป็นคนส่งเดลิเวอรี่หรือไง!

พร้อมกับแรงดูดอย่างหนักหน่วงของเมิ่งเฟย ของเหลวเหนียวข้นที่มีกลิ่นคาวจัดก็พุ่งพรวดออกมาจากปากและจมูกของลูกกวางโรไซบีเรียทันที

เมิ่งเฟยขมวดคิ้ว รีบบ้วนของเหลวในปากทิ้ง แล้วทำซ้ำขั้นตอนเดิมอีกครั้ง

ทันใดนั้นเอง ไม่ไกลนักก็มีเสียงร้องครวญครางดังแว่วมา

แม่กวางโรไซบีเรียรูปร่างค่อนข้างผอมโซตัวหนึ่งกระโดดพรวดออกมาจากพงหญ้า มองเมิ่งเฟยกับเสือขาวด้วยความหวาดระแวง

เมื่อเห็นลูกกวางโรไซบีเรียคาอยู่ในปากของเมิ่งเฟย

สัญชาตญาณความเป็นแม่ก็ระเบิดออกมาในพริบตา มันพ่นลมหายใจฟ่อใหญ่ทางรูจมูก กีบเท้าหน้าตะกุยดินอย่างแรงสองสามครั้ง ก่อนจะก้มหัวลงแล้วพุ่งตรงเข้ามาหาเมิ่งเฟยอย่างรวดเร็ว

เสือขาวเห็นดังนั้นจึงกระโจนเข้าใส่ทันที

อาจเป็นเพราะเพิ่งคลอดลูกเสร็จจนหมดเรี่ยวแรง เสือขาวจึงกดแม่กวางโรไซบีเรียลงกับพื้นได้อย่างง่ายดาย พร้อมกับส่งเสียงขู่คำรามต่ำใส่มัน

"โฮก!"

(อยู่นิ่งๆ! พวกเรากำลังช่วยลูกแกอยู่ อย่ามาเกะกะ)

ดูเหมือนจะฟังภาษารู้เรื่อง แม่กวางโรไซบีเรียสงบลงไปมากจริงๆ มันนอนนิ่งอยู่กับพื้น สายตาจับจ้องไปที่เมิ่งเฟยอย่างไม่กะพริบ

ในแววตาเต็มไปด้วยการวิงวอนและไร้ทางสู้

ในที่สุด หลังจากเมิ่งเฟยทำซ้ำไปสี่ห้าครั้ง สีหน้าของลูกกวางโรไซบีเรียก็เริ่มดีขึ้นมาก และค่อยๆ มีเลือดฝาดกลับมา

ไม่นานมันก็ลืมตาขึ้น

เมื่อมองมนุษย์ตรงหน้า เจ้าตัวเล็กก็อดแสดงสีหน้างุนงงออกมาไม่ได้

นี่คือแม่ฉันเหรอ?

ทำไมหน้าตาไม่ค่อยเหมือนฉันเลยล่ะ?

แต่นอนอยู่ในอ้อมกอดเขามันสบายจังเลยน้า~

หือ? ทำอะไรน่ะ!

ฉันยังไม่อยากลงไปนะ!

ไม่อยากลงไปเลยสักนิด!

พอเห็นเจ้าตัวเล็กลืมตาแล้ว เมิ่งเฟยก็วางมันลงบนพื้น

ตอนแรกเจ้าตัวเล็กยังยืนเซไปเซมาอยู่บ้าง แต่พอเริ่มคุ้นเคยได้สักพัก ในที่สุดก็ทรงตัวได้และยืนอยู่บนพื้นได้อย่างมั่นคง

เมื่อเห็นว่าลูกกวางโรไซบีเรียรอดชีวิตมาได้ ผู้ชมในห้องไลฟ์ต่างก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก บรรยากาศที่ตึงเครียดเริ่มกลับมาคึกคักอีกครั้ง

【สตรีมเมอร์โคตรเทพ! คุณคือพระเจ้าของผมเลย!】

【ฝีมือสตรีมเมอร์สุดยอดจริงๆ แต่ฉันชักสงสัยแล้วสิว่าน้ำคร่ำมันรสชาติยังไงกันแน่นะ?】

【เชี่ยเอ๊ย เมนต์บนแกนี่รสนิยมหนักข้อจริงว่ะ ฉันเรียนหมออยู่ บอกตรงนี้ให้กระจ่างเลยนะว่าในน้ำคร่ำมีทั้งฉี่เด็ก อึ ขน ไขทารก และอื่นๆ อีกเพียบ… ส่วนรสชาติเป็นไง ลองจินตนาการเอาเองเหอะ…】

กิเลนม่วงจ้าว: 【กูกำลังดูดชานมไข่มุกอยู่เลย อืม…】

ถานจื้อไจ้: 【จะอ้วกว่ะตอนนี้… แหวะ~~】

ปลาไหลสายฟ้า: 【จะพูดยังไงดีล่ะ ฉันกำลังดื่มนมสดอยู่เลย อ่านคำอธิบายแกจบปุ๊บ ไม่อยากจะแดกต่อเลยเนี่ย…】

จังหวะนั้นเอง เจ้าลูกกวางโรไซบีเรียที่กำลังหัดเดินเตาะแตะอยู่บนพื้นก็เหลือบไปเห็นแม่กวางที่อยู่ไกลๆ

ด้วยสัญชาตญาณ มันจึงเดินตรงไปหาแม่ด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เสือขาวเห็นแบบนั้นก็ยอมปล่อยแม่กวางโรไซบีเรีย

วินาทีที่แม่ลูกได้กลับมาพบหน้ากัน น้ำตาใสๆ สองสายก็ไหลรินออกมาจากตาของแม่กวางอย่างห้ามไม่อยู่

ลูกกวางดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันคุ้นเคย มันจึงเอาหัวเล็กๆ ถูไถกับหัวโตๆ ของแม่อย่างต่อเนื่อง

พอเห็นน้ำตาที่ไหลตรงหางตาแม่ เจ้าตัวเล็กก็ยื่นลิ้นออกมา เลียคราบน้ำตาตรงหางตาให้แม่อย่างแผ่วเบา

ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนซุกในอ้อมอกแม่

เมื่อเห็นแม่ลูกได้อยู่พร้อมหน้ากัน เมิ่งเฟยก็ไม่ได้เข้าไปรบกวนพวกมัน เขาตบเบาๆ ที่ตัวเสือขาวข้างๆ

หนึ่งคนหนึ่งเสือจึงพากันเดินจากไปอย่างเงียบเชียบ

เมื่อมองแผ่นหลังของเมิ่งเฟยที่เดินจากไป แม่กวางโรไซบีเรียก็ส่งเสียงร้องเบาๆ แววตาเต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจ

=========

หนึ่งคนหนึ่งเสือเดินเตร็ดเตร่อยู่บนเนินเขาอีกกว่าสองชั่วโมง ในที่สุดก็เก็บของจนเต็มกระเป๋าเป้

"ไปกันเถอะ พวกเรากลับบ้านกัน"

เมิ่งเฟยลูบหัวโตๆ ของเสือขาวพลางพูดอย่างอ่อนโยน

ตอนกลับถึงบ้านก็เกือบจะสิบเอ็ดโมงเช้าแล้ว

เมื่อเห็นเมิ่งเฟยลงมาจากเขา ชุยเชาซิงก็รีบวิ่งเข้ามาหาทันที

"เมิ่งเฟย เมิ่งเฟย เที่ยงนี้นายช่วยทำกับข้าวเพิ่มอีกหน่อยได้ไหม คนงานกินหม้อไฟสเต๊กหางวัวฝีมือนายเมื่อวานแล้วติดใจกันใหญ่ วันนี้แต่ละคนเฝ้ารอจะกินข้าวฝีมือนายกันทั้งนั้นเลยเนี่ย"

พอเมิ่งเฟยได้ยินก็หัวเราะหึๆ ออกมา

"วางใจเถอะ มีส่วนของทุกคนแน่นอน สองวันนี้ทุกคนทำงานกันเหน็ดเหนื่อยขนาดนี้ ฝ่ายสนับสนุนอย่างผมก็ต้องจัดเต็มสิครับ"

พูดจบ เมิ่งเฟยก็วางชะลอมสะพายหลังลงบนพื้น แล้วชี้ให้ชุยเชาซิงดู

"เนี่ย ผมขึ้นเขาไปเก็บผักป่ามาแต่เช้าตรู่เลย เที่ยงนี้จะทำของอร่อยๆ ให้ทุกคนกินครับ"

พอเห็นผักป่าสารพัดชนิดในชะลอมสะพายหลัง ตาของชุยเชาซิงก็เป็นประกายขึ้นมาทันที รีบวิ่งไปบอกข่าวดีนี้กับพวกคนงาน

ส่วนเมิ่งเฟยก็เริ่มเตรียมวัตถุดิบสำหรับมื้อเที่ยง

เขาหุงข้าวสวยหม้อใหญ่จนเต็มก่อน จากนั้นก็นำผักป่าสารพัดชนิดมาล้างจนสะอาดเอี่ยม

เมื่อทุกอย่างพร้อมแล้วก็เริ่มตั้งกระทะจุดไฟเทน้ำมัน

ครึ่งชั่วโมงต่อมา อาหารเลิศรสก็ถูกยกมาวางเรียงรายจนเต็มโต๊ะตัวใหญ่

"กินข้าวได้แล้วคร้าบบบ!!!!!"

เมิ่งเฟยตะโกนลั่นไปทางลานหลังบ้าน

พวกคนงานที่ได้ยินเสียง แววตาที่เดิมทีดูเหนื่อยล้าก็พลันกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันตาเห็น

พากันรีบวางมือจากงานตรงหน้า แย่งกันวิ่งเหยาะๆ มาที่ลานหน้าบ้าน

พอทุกคนเห็นกับข้าวหน้าตาน่ากินวางเต็มโต๊ะ ต่างก็ส่งเสียงร้องอุทานด้วยความทึ่ง

"โอ้โห ผักพวกนี้ผัดได้น่ากินชะมัด แค่ได้กลิ่นก็รู้แล้วว่าเด็ด!"

"วันนี้ลาภปากแล้วโว้ย! 555"

เมิ่งเฟยยิ้มพลางกวักมือเรียกให้ทุกคนนั่งลง แล้วเริ่มแจกจ่ายชามกับตะเกียบ

จังหวะนั้นเอง สงต้ากับพวกสัตว์น้อยทั้งหลายก็ได้ยินเสียงตะโกนเรียกของเมิ่งเฟย พากันรีบวิ่งกุลีกุจอออกมาจากลานหลังบ้านทันที