บทที่ 91 กฤษณาแดนเหนือเหรอ พวกเราเอาไอ้สิ่งนี้มาใช้เป็นฟืนก่อไฟทั้งนั้นแหละ

เมิ่งเฟยเหลือบมองคอมเมนต์ในห้องไลฟ์ แล้วยิ้มพลางอธิบายว่า

"นี่ไม่ใช่หยกเลอค่าอะไรหรอกครับ คนบนเขาอย่างพวกเราเรียกสิ่งนี้ว่าไม้สนเกี๊ยะ เอาไว้ใช้จุดไฟโดยเฉพาะเลย"

พูดจบเมิ่งเฟยก็หยิบไฟฉายออกมาจากกระเป๋าเป้แล้วส่องไปที่รอยหัก

ใต้แสงไฟ รอยหักนั้นสะท้อนเนื้อสัมผัสคล้ายหยกสีส้ม ดูหรูหราสง่างามไม่เบา

ชาวเน็ตในห้องไลฟ์เห็นฉากนี้เข้าก็พากันร้องเสียดาย

【อะไรนะ! ของดีขนาดนี้เนี่ยนะเอาไปใช้จุดไฟ!! เสียของฉิบหาย!】

【ถ้านี่เอาไปกลึงเป็นลูกปัด ทำสร้อยข้อมือลูกปัดคงสุดยอดไปเลย】

【ฉันเคยเห็นของชิ้นนี้ในคลิปของบล็อกเกอร์คนอื่น ไม้สนเกี๊ยะนี่เรียกอีกอย่างว่ากฤษณาแดนเหนือ! เอาไปทำสร้อยข้อมือแล้วขายได้แพงสุดๆ เลยนะ!】

【สตรีมเมอร์ ต้นนั้นผมเอานะ! เก็บไว้ให้ผมด้วย เดี๋ยวผมไปเอาเอง!】

【สตรีมเมอร์!! นายทำอะไรเนี่ย!!! อย่าขยับนะ!! หักพังหมดแบบนั้นก็ขายไม่ได้ราคาพอดี!】

ในตอนนั้นเอง เมิ่งเฟยเหยียบอยู่บนลำต้นหลัก สองมือออกแรงหักกิ่งไม้กิ่งหนึ่ง แล้วหักมันเป็นท่อนสั้นๆ หลายท่อนยัดใส่กระเป๋าเป้

พอเห็นคอมเมนต์ในห้องไลฟ์ เขาก็อดหลุดขำพรืดออกมาไม่ได้

"ทุกคนอย่าไปโดนคลิปพวกนั้นในเน็ตหลอกเอานะครับ ของพรรค์นี้จะเอาไปทำสร้อยข้อมือได้ยังไง? แบบนั้นยางสนไม่เหนียวติดเต็มข้อมือเต็มคอเหรอ แถมยิ่งเล่นขัดถูไปเรื่อยๆ มันก็ยิ่งดำ คนไม่รู้เรื่องคงนึกว่าคุณพกก้อนดินออกนอกบ้านด้วยซ้ำ

จริงๆ แล้วของชิ้นนี้ไม่ได้วิเศษวิเศษโสเหมือนที่ในเน็ตลือกันหรอกครับ มันก็แค่พอต้นสนแดงตายลง น้ำมันในเนื้อสนจะซึมเข้าไปในเนื้อไม้ ผ่านสภาพแวดล้อมทางธรรมชาติอันยาวนาน ทั้งความเก่า การผุกร่อน การตากแห้งด้วยลม จนในที่สุดก็กลายเป็นสภาพแบบนี้

อ้อใช่ แถวบ้านพวกเรายังมีประเพณีอยู่อย่างหนึ่ง คือตอนแต่งงานจะมอบไม้สนเกี๊ยะให้คู่บ่าวสาว เพื่อเป็นเคล็ดอวยพรให้ลูกหลานฉลาดเฉลียวด้วยครับ"

【~(＞_＜)~ สตรีมเมอร์ทำไมไม่บอกให้เร็วกว่านี้ เดือนที่แล้วฉันเพิ่งซื้อมาเส้นหนึ่งจากห้องไลฟ์ของสาวเซียน หมดไปตั้ง 2,000 หยวนแน่ะ!】

【คนข้างบน! ฉันอยากรู้จริงๆ พอใส่แล้วรู้สึกยังไงบ้าง?】

【เวรเอ๊ย! เมื่อวานตอนฉันสูบบุหรี่ เกือบเผาตัวเองวอดแล้วไงล่ะ! แค่ขี้บุหรี่หล่นใส่สร้อยข้อมือ พรึ่บเดียวไฟลุกพรึ่บเลย! ตกใจจนฉันรีบโยนทิ้งแทบไม่ทัน นายไม่รู้หรอกว่าสร้อยข้อมือนั่นนอนไหม้ไฟอยู่บนพื้นตั้งสิบกว่านาทีกว่าจะดับ!】

【555 ทุกคนขำจะตายแล้ว มิน่าล่ะสตรีมเมอร์ถึงบอกว่าของชิ้นนี้เอาไว้ใช้จุดไฟ ที่แท้ก็ไม่ได้หลอกเราจริงๆ】

ไม่นานนัก เมิ่งเฟยก็เก็บไม้สนเกี๊ยะจนได้เกือบครึ่งตะกร้าสะพายหลัง ปริมาณเท่านี้พอให้เขาใช้ได้ครึ่งปีสบายๆ

เมิ่งเฟยลองชั่งน้ำหนักดูในมือ ยังไม่หนักเท่าไร จึงยกขึ้นสะพายไว้บนหลังตัวเอง

ตอนนี้เสือขาวไม่รู้วิ่งไปซนที่ไหน เมิ่งเฟยตะโกนเรียกไปสองสามทีก็ไม่มีเสียงตอบรับ

เขาเลยปล่อยมันไป คราวก่อนไกลขนาดนั้นมันยังตามกลิ่นกลับมาหาเขาได้ ระยะทางแค่นี้คงไม่คณามือมันหรอก

คิดได้ดังนั้น เมิ่งเฟยก็สะพายตะกร้าเดินมุ่งหน้าไปยังด้านหลังเขา

พอข้ามสันเขามา เมิ่งเฟยก็สัมผัสได้ถึงความแตกต่างของอุณหภูมิอย่างชัดเจน

ยิ่งไปกว่านั้น แม้กระทั่งการเติบโตของพืชพรรณก็ยังต่างกันลิบลับ

บนเนินฝั่งรับแดด เหล่าดอกไม้ใบหญ้าต่างผลิใบเขียวชอุ่ม กระทั่งเริ่มออกดอกกันแล้ว

ทว่าพืชพรรณบนเนินฝั่งร่มแดดกลับเพิ่งจะเริ่มแตกหน่อ

ตรงจุดที่ร่มเงามากๆ บางแห่งยังมีหิมะสะสมที่ยังละลายไม่หมดหลงเหลืออยู่ประปราย

เมิ่งเฟยเดินอยู่ท่ามกลางบรรยากาศนี้ ให้ความรู้สึกราวกับได้ย้อนเวลากลับไปเมื่อครึ่งเดือนก่อน

เดินไปได้ราวๆ สิบกว่านาที เมิ่งเฟยก็ถูกพืชพรรณดงหนึ่งตรงหน้าดึงดูดสายตาเข้า

เห็นแค่ว่าในพงหญ้าข้างหน้า มีวัชพืชกลุ่มหนึ่งขึ้นอยู่ รูปร่างดูคล้ายไม้กวาด

เมิ่งเฟยรีบเดินเข้าไปใกล้ ยื่นมือไปเด็ดใบอ่อนใบหนึ่งเอาเข้าปาก

พอเคี้ยวดูเบาๆ ดวงตาก็เป็นประกาย

"ใช่จริงๆ ด้วย"

ว่าแล้วเมิ่งเฟยก็วางตะกร้าสะพายหลังลง แล้วเริ่มลงมือเก็บเกี่ยว

เมื่อเห็นภาพนี้ ห้องไลฟ์ก็คึกคักขึ้นมาอีกรอบ

【เฮ้ย ของแบบนี้ก็กินได้ด้วยเหรอ?】

【แถวบ้านฉันมีของแบบนี้ขึ้นเต็มไปหมดเลยนะ มันก็แค่วัชพืชไม่ใช่เหรอ!】

【ตอนเด็กๆ อยู่บ้านนอกฉันเคยเห็น กลิ่นมันเหม็นสุดๆ สตรีมเมอร์คงไม่ได้คิดจะกินมันจริงๆ ใช่ไหมเนี่ย】

【สตรีมเมอร์ นายหิวจริงจังไปแล้วมั้ง…】

เมิ่งเฟยนั่งยองๆ ก้มหน้าก้มตาเก็บอยู่สิบกว่านาที จนได้มาเกือบครึ่งตะกร้า

ถึงตอนนี้เขาถึงค่อยสังเกตเห็นคอมเมนต์ในห้องไลฟ์

"555 นี่ของดีเลยนะครับ ในหนึ่งปีมีให้กินแค่ช่วงฤดูใบไม้ผลิเท่านั้นแหละ

เจ้านี่เรียกว่ายอดหลิวเฮา เป็นพืชตระกูลเดียวกับต้นโกฐจุฬาลัมพาที่เราใช้แช่เท้ากันเป็นประจำ พอเราเก็บยอดอ่อนมันกลับไป ลวกน้ำร้อนง่ายๆ สักรอบ หลังจากนั้นไม่ว่าจะเอาไปผัด ยำ หรือจิ้มน้ำพริกก็อร่อยสุดยอดทั้งนั้น

แถมมันยังเป็นยาสมุนไพรจีนชนิดหนึ่งด้วยนะ ในหมู่บ้านผมเมื่อก่อน หญิงเพิ่งคลอดลูกมักจะดื่มน้ำต้มยอดหลิวเฮา ว่ากันว่ามีสรรพคุณช่วยสลายลิ่มเลือดและทะลวงเส้นลมปราณได้ครับ"

พอได้ยินคำอธิบายของเมิ่งเฟย เหล่าชาวเน็ตก็เริ่มอยู่ไม่สุขกันแล้ว

【จริงดิ! สตรีมเมอร์ไม่ได้หลอกกันแน่นะ! ใต้ตึกคอนโดฉันมีไอ้ต้นนี้ขึ้นอยู่เพียบเลย! ไม่ได้การละ! ทุกคนรอฉันสักครึ่งชั่วโมงนะ เดี๋ยวฉันไปเก็บมาชิมดูว่าอร่อยจริงไหม】

【คุณพระช่วย นี่ฉันพลาดอะไรไปเนี่ย? ที่แท้รอบตัวเราก็มีของกินได้เยอะขนาดนี้เลยเหรอ】

【คนตงเป่ยช่างสรรหากินขนาดนี้ ทำไมแปดสุดยอดตระกูลอาหารจีนถึงไม่มีอาหารตงเป่ยอยู่เลยล่ะ!】

【หึหึ… ในฐานะคนตงเป่ยแท้ๆ ฉันขอตอบอย่างรับผิดชอบเลยนะว่า สูตรอาหารตงเป่ยส่วนใหญ่น่ะถูกเขียนไว้ในประมวลกฎหมายอาญาทั้งนั้นแหละ ที่นายเห็นอยู่นี่มันแค่น้ำจิ้ม】

พอเห็นคำว่าแปดสุดยอดตระกูลอาหาร ดวงตาของเมิ่งเฟยก็เป็นประกายขึ้นมา

ในใจแอบพึมพำกับตัวเอง

'ตอนนี้มีสกิลความเชี่ยวชาญการทำอาหารแล้ว ไม่แน่อาจจะสร้างตระกูลอาหารที่เก้าขึ้นมาได้จริงๆ ก็ได้นะ…'

ทว่าในระหว่างที่เมิ่งเฟยกำลังคิดไปไกลอยู่นั้น

พงหญ้าด้านหลังเขาก็สั่นไหวส่งเสียงดังสวบสาบขึ้นมากะทันหัน ในหัวของเมิ่งเฟยปรากฏจุดสีแดงขนาดใหญ่หนึ่งจุดและขนาดเล็กหนึ่งจุดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

เมิ่งเฟยสะดุ้งตกใจ นี่ไม่ใช่เสือขาวกลับมาแน่นอน!

เมิ่งเฟยรีบถอยไปยืนเอาหลังพิงต้นไม้ใหญ่ ชักมีดสั้นข้างเอวออกมา สีหน้าเคร่งขรึมจ้องเขม็งไปยังทิศทางที่เสียงดังมา

ยิ่งจุดสีแดงขยับเข้ามาใกล้เรื่อยๆ มือที่กำมีดสั้นของเมิ่งเฟยก็ยิ่งกระชับแน่นขึ้นทุกที

ทันใดนั้น ร่างสีขาวสายหนึ่งก็พุ่งพรวดออกมาจากพงหญ้าอย่างรวดเร็ว

ที่แท้ก็คือเสือขาวที่ไม่รู้วิ่งไปซนที่ไหนมานั่นเอง

ในปากของเสือขาวตอนนี้ดูเหมือนจะคาบอะไรบางอย่างไว้

เมิ่งเฟยรีบเดินเข้าไปดูใกล้ๆ ถึงได้มองเห็นสิ่งที่อยู่ในปากของมันได้ชัดเจน

นั่นคือลูกกวางโรไซบีเรียที่เพิ่งลืมตาดูโลกได้ไม่นาน บนตัวยังมีคราบรกที่เลียออกไม่หมดติดอยู่เลย

"แกไปเอามาได้ยังไง…"

เมิ่งเฟยเพ่งมอง ในใจพลันบังเกิดความโกรธขึ้นมาครามครัน กำลังจะเอ่ยปากดุที่เสือขาวทำตัวบุ่มบ่ามเช่นนี้ แต่กลับสังเกตเห็นว่าอาการของลูกกวางโรไซบีเรียตัวนั้นดูผิดปกติ

เขารีบนั่งยองๆ ลงไปตรวจดูเจ้าลูกกวางอย่างละเอียด เห็นเพียงใบหน้าของมันเขียวคล้ำจนม่วง คล้ายกับหายใจไม่ออก ในรูจมูกยังมีน้ำคร่ำไหลซึมออกมาไม่หยุด ร่างกายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้

เมิ่งเฟยใจหายวาบ เจ้าลูกกวางโรไซบีเรียตัวนี้เพิ่งคลอดออกมาได้ไม่นานและยังบอบบางมาก สภาพร่อแร่แบบนี้ เกรงว่าชีวิตคงแขวนอยู่บนเส้นด้ายแล้ว!

เมื่อเห็นลมหายใจของลูกกวางแผ่วเบาลงเรื่อยๆ เมิ่งเฟยก็ร้อนใจดั่งไฟสุม

เขารู้ดีว่าหากไม่รีบลงมือทำอะไรสักอย่าง ชีวิตน้อยๆ ชีวิตนี้คงต้องมาจบสิ้นลงตรงนี้แน่

เขาตัดสินใจเด็ดขาดในทันทีว่าจะต้องลงมือช่วยชีวิตลูกกวางโรไซบีเรียผู้น่าสงสารตัวนี้ด้วยตัวเอง

ในเวลานี้ เสือขาวค่อยๆ อ้าปากอย่างระมัดระวัง วางลูกกวางโรไซบีเรียลงตรงหน้าเมิ่งเฟย แล้วส่งเสียงคำรามต่ำพลางมองเขาด้วยสีหน้ากระวนกระวายใจ