บทที่ 90 โต๊ะอาหารของท่านเจ้าป่าเจ้าเขา

พอได้ยินคำพูดของเมิ่งเฟย เจ้าเหมียวยักษ์ทั้งสี่ตัวก็พุ่งพรวดเข้าไปหาปลาตัวใหญ่พร้อมกัน แล้วก้มหน้าก้มตากินอย่างมูมมาม

เมิ่งเฟยไม่ได้อยู่กวนพวกมัน เขารีบกลับเข้าบ้านไปอาบน้ำอุ่นแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าแห้งชุดใหม่

พอกลับมาที่ริมแม่น้ำอีกครั้ง ปลาตัวใหญ่เบ้อเริ่มก็ถูกสี่ตัวนั้นฟาดเรียบจนแทบไม่เหลือซาก

“ฮะๆ พวกแกนี่เจริญอาหารกันดีจริงนะ กินซะเกลี้ยงเลย”

“โฮก~”

เสือขาวส่งเสียงคำรามต่ำในลำคอ ใบหน้าเปี่ยมสุขพลางกระดิกหางโตๆ ให้เมิ่งเฟย

จากนั้นก็ยกอุ้งเท้าหน้าขึ้นมาเลียฝ่าเท้านุ่มนิ่มของตัวเอง

เมิ่งเฟยมองดูเสือขาวที่กินจนอิ่มแปล้แล้วยิ้มพูดว่า

“เดี๋ยวเธอเข้าป่าเป็นเพื่อนฉันหน่อยนะ กลัวว่าถ้าเก็บผักป่ามาเยอะแล้วจะขนกลับไม่ไหว ถึงตอนนั้นจะได้ช่วยฉันแบกบ้าง”

พอได้ยินว่าเมิ่งเฟยจะขึ้นเขา อีกสามตัวที่เหลือก็กระตือรือร้นอยากไปด้วย ส่งเสียงขู่ฟ่อในคออย่างไม่พอใจที่ไม่ได้ไป

เมิ่งเฟยกระตุกมุมปาก ยิ้มเจื่อนแล้วพูดว่า

“ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากพาพวกแกไปนะ แต่แผลของพวกแกสามตัวยังไม่หายดี ขึ้นเขาไปมันจะอันตราย รอให้แผลหายสนิทก่อนเถอะ เดี๋ยวพาไปทุกวันเลย”

ได้ยินเมิ่งเฟยพูดแบบนั้น เจ้าสามตัวถึงยอมถอดใจ ก้มหน้าลงไปเลียเศษเนื้อปลาที่เหลืออยู่อีกนิดหน่อยจนหมด

จากนั้นเมิ่งเฟยก็พาเสือขาวมุ่งหน้าขึ้นเขาไป

พอก้าวเข้าสู่เขตป่า เมิ่งเฟยก็ต้องประหลาดใจเมื่อพบว่า เพียงแค่สายตากวาดไปมองพืชชนิดใดก็ตาม ในหัวของเขาจะปรากฏชื่อ ข้อมูลเบื้องต้น สรรพคุณ ตลอดจนวิธีการปลูกและการเพาะพันธุ์ของพวกมันขึ้นมาทันที

“นี่มัน… โคตรจะเทพเลยนี่หว่า!”

ในใจเมิ่งเฟยตื่นเต้นสุดขีด ต่อไปเวลาเข้าป่าหาของป่าก็สบายขึ้นจมเลยสิแบบนี้!

เขาเดินไปพลางกวาดตามองต้นไม้ใบหญ้าสารพัดชนิด มีพืชหลายต้นที่แต่ก่อนแม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่รู้จัก แต่เวลานี้พอมีสกิล ‘สารานุกรมพืชพรรณ’ คอยช่วย ทุกอย่างก็ซึมลึกเข้าไปอยู่ในหัวอย่างแม่นยำ

ทันใดนั้นเอง เมิ่งเฟยก็รู้สึกถึงความเหนียวเหนอะหนะที่ปะทะเข้าใส่ใบหน้าอย่างจัง

มันคลุมหน้าเขาเอาไว้ในพริบตา

เมิ่งเฟยรีบยกมือปัดไปมาบนใบหน้าอย่างลนลาน

“ถุย! ถุย! ถุย!”

บนมือของเมิ่งเฟยมีหยากไย่แมงมุมติดอยู่เป็นแผ่นหนาเตอะ

แถมยังมีแมงมุมตัวน้อยกำลังค่อยๆ โรยตัวลงมาตามเส้นใยบนมือเขาอีกต่างหาก

เสือขาวที่อยู่ข้างๆ เห็นเข้าก็ฟาดอุ้งเท้าเปรี้ยงเดียวจนมันกระเด็นหวือไป

พอเจ้าแมงมุมน้อยตกถึงพื้น มันก็รีบพลิกตัวด้วยความตกใจสุดขีด แล้วเผ่นแน่บหนีเตลิดไปทันที

“อากาศเริ่มร้อนขึ้นแล้ว พวกแมลงก็เริ่มคึกคักกันใหญ่ ต่อไปเข้าป่าคงได้ลำบากกันน่าดูละ”

เมิ่งเฟยกระตุกมุมปาก ยิ้มแห้งๆ

พูดพลางก้มเก็บกิ่งไม้แห้งท่อนหนึ่งขึ้นมาจากพื้น เดินไปพลางแกว่งกวัดกิ่งไม้ไปข้างหน้าไปพลาง

หลังจากเดินลัดเลาะอยู่ในป่าราวๆ หนึ่งชั่วโมงกว่า แม้จะเจอผักป่าอยู่ไม่น้อย

แต่เพราะช่วงนี้อุณหภูมิสูงขึ้น ผักป่าพวกนี้จึงโตเร็วเกินไปจนแก่เกินจะกินได้แล้ว

เมิ่งเฟยถอนหายใจยาว พอเห็นต้นไม้ใหญ่ล้มอยู่ต้นหนึ่งข้างๆ ก็ทิ้งตัวลงนั่งบนนั้น กะว่าจะพักเอาแรงสักครู่ค่อยลุยหาต่อ

ผู้ชมในห้องไลฟ์เห็นภาพหยุดนิ่งอยู่กับที่ก็พากันรัวคอมเมนต์ทันที

【สตรีมเมอร์ พวกเราดูพี่ไลฟ์มาชั่วโมงกว่าแล้วนะ ทำไมพี่ยังไม่เก็บอะไรสักอย่างเลยล่ะ?】

【นั่นดิ เมื่อกี้ฉันยังเห็นผักกาดป่าที่สตรีมเมอร์เคยเก็บคราวก่อนอยู่เลย ใบใหญ่น่ากินสุดๆ ไปเลยไม่ใช่เหรอ!】

【หรือว่าคราวนี้สตรีมเมอร์ไม่ได้ตั้งใจมาเก็บผักป่า? แต่มีของดีอย่างอื่นซ่อนอยู่กันแน่?】

เมิ่งเฟยกระตุกมุมปาก ยิ้มเจื่อนๆ พลางตอบว่า

“ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากเก็บนะ แต่ผักป่าพวกนี้มันแก่เกินไป กินไม่ได้แล้วต่างหาก

อย่างผักต้าเยี่ยฉินเนี่ย ตอนเป็นยอดอ่อนน่ะกินได้อร่อยมาก แต่พอมันโตเต็มวัยจนใบแผ่กว้าง มันจะหลั่งสารพิษบางอย่างออกมา ถ้าคนหรือสัตว์เผลอกินเข้าไปจะมีอาการอ่อนเพลีย ไข้ต่ำๆ หรืออาเจียน ในป่าลึกยังมีพืชอีกเยอะแยะเลยที่มีคุณสมบัติแบบนี้”

【อ้าววว!!! งั้นคราวนี้สตรีมเมอร์ก็มาเสียเที่ยวอะดิ? อุตส่าห์บุกป่าฝ่าดงเข้ามาตั้งไกล สุดท้ายกลับมือเปล่าเนี่ยนะ】

【เฮ้อ… ผักป่าหมดแบบนี้ ต่อไปสตรีมเมอร์ก็เข้าป่าหาของไม่ได้แล้วสิ น่าเสียดายจัง】

【อายุงานสายอาชีพสตรีมเมอร์สั้นแท้ มีแค่ช่วงฤดูใบไม้ผลิฤดูเดียวเองเรอะ】

พอเห็นคอมเมนต์พวกนั้น เมิ่งเฟยก็หัวเราะหึๆ แล้วพูดว่า

“ฮ่าๆ เรื่องนี้ทุกคนสบายใจได้เลยครับ คนเก็บของป่าอย่างพวกเราไม่ได้มีแค่เก็บผักป่าหรอกนะ หน้าร้อนเราก็เก็บเห็ด หน้าใบไม้ร่วงเราก็เก็บผลไม้ป่า พอถึงหน้าหนาวเราก็ยังหาเห็ดชากาหรือเห็ดหลินจือป่าได้อีก สรุปคือตลอดทั้งสี่ฤดูไม่มีคำว่าว่างงานแน่นอนครับ”

【ว้าว! ค่อยโล่งอกหน่อย! นึกว่าจะไม่ได้ดูสตรีมเมอร์ไลฟ์อีกแล้วซะอีก】

【เทือกเขาต้าซิงอันหลิ่งนี่อุดมสมบูรณ์จริงๆ คำที่ว่าอยู่ใกล้เขาก็หากินกับเขาเนี่ยเรื่องจริงแท้แน่นอน!】

【ไว้เกษียณเมื่อไหร่ ฉันจะย้ายไปอยู่ตงเป่ย ไปหาหมู่บ้านเล็กๆ นอนชิลใช้ชีวิตบั้นปลายมั่ง เห็นชีวิตประจำวันสบายๆ ของสตรีมเมอร์แล้วอิจฉาตาร้อนสุดๆ】

【+1】

【+999】

【เออ สตรีมเมอร์นี่ก็ซนจริง ตอไม้แน่นหนามั่นคงดีๆ ไม่ยอมนั่ง ดันไปนั่งโยกเยกเล่นชิงช้าบนขอนไม้ล้มซะงั้น!】

พอเห็นข้อความนี้ เมิ่งเฟยก็หันกล้องไปจับภาพตอไม้ขนาดใหญ่เท่าโม่หินที่อยู่ข้างๆ แล้วเอ่ยอธิบาย

“ภาษิตโบราณว่าไว้ ไม่มีระเบียบย่อมไม่เกิดความเรียบร้อย คนเก็บของป่าอย่างเราๆ ก็มีกฎประจำตัวเหมือนกัน หนึ่งในนั้นก็คือ

ตอไม้ที่มีขนาดเท่าโม่หินขึ้นไป ห้ามนั่งเด็ดขาด เพราะนั่นคือโต๊ะกินข้าวของเจ้าป่าเจ้าเขาครับ

พวกคุณลองคิดดูสิ ถ้าจู่ๆ มีใครไม่รู้มานั่งก้นแปะอยู่บนโต๊ะกินข้าวบ้านคุณ คุณจะพอใจไหมล่ะ? ถ้าเจ้าป่าท่านไม่สบอารมณ์ขึ้นมา แล้วคุณยังหวังว่าจะหาของดีๆ ในป่าได้อีกเหรอ?

แต่ก็นั่นแหละ ทั้งหมดนี้เป็นเพียงคำตักเตือนที่คนรุ่นก่อนบอกต่อกันมา อาจจะมีความเชื่อเหนือธรรมชาติปะปนอยู่บ้าง แต่ในความเป็นจริงแล้ว บนตอไม้เก่าพวกนี้มักจะเป็นรังของพวกมดและแมลงมีพิษตัวเล็กๆ ถ้าซี้ซั้วนึกจะนั่งก็นั่ง อาจจะโดนพวกมันรุมโจมตีเอาได้

กลางป่าเขาลำเนาไพรแบบนี้ โดนแมลงธรรมดากัดยังพอว่า แต่ถ้าโดนแมลงมีพิษต่อยเข้าให้ ดีไม่ดีอาจถึงตายได้เลยนะ!”

ได้ยินแบบนี้ คนดูถึงได้ตาสว่าง เข้าใจแจ่มแจ้งว่าทำไมเมิ่งเฟยถึงไม่ยอมนั่งตอไม้ที่ดูมั่นคงแข็งแรง แต่กลับยอมมานั่งบนซากไม้ผุที่โยกเยกแทน

คุยสัพเพเหระกับคนดูต่ออีกสักพัก เมิ่งเฟยรู้สึกว่าได้พักผ่อนจนหายเหนื่อยแล้ว จึงตัดสินใจออกตามหาผักป่าต่อ

“แถวนี้ผักป่าน่าจะแก่หมดแล้ว เดี๋ยวผมจะลองข้ามไปดูทางฝั่งลาดเขาด้านร่มเงาดูบ้าง ตรงนั้นโดนแดดน้อย อุณหภูมิจะค่อนข้างต่ำกว่า ไม่แน่ว่าอาจจะยังมีผักป่าที่ยังพอกินได้หลงเหลืออยู่บ้าง”

พูดพลางเมิ่งเฟยก็ใช้มือทั้งสองข้างออกแรงยันลำต้นไม้ไว้ เตรียมจะกระโดดลงไป

ทว่าในจังหวะที่มือเขายันลำต้นไม้นั้นเอง เสียงไม้หักก็ดังลั่นขึ้นมาทันที

“แคร่ก!”

กิ่งไม้ใต้ก้นของเมิ่งเฟยเกิดหักเป๊าะลงมาพร้อมกัน

ยังดีที่เมิ่งเฟยตัวเบาและคล่องแคล่วว่องไว จึงทรงตัวยืนหยัดได้อย่างมั่นคงในจังหวะที่เท้าจะแตะพื้น

ทว่าในตอนนั้นเอง สายตาของเมิ่งเฟยก็เหลือบไปเห็นรอยหักของกิ่งไม้ท่อนนั้น ยามเมื่อต้องแสงแดดยามเช้า มันกลับทอประกายแวววาวราวกับเนื้อหยกอันงดงาม

เห็นได้ชัดเจนเลยว่า นี่ไม่ใช่เนื้อไม้ธรรมดาๆ อย่างแน่นอน

【เหยดดด! สตรีมเมอร์เจอของล้ำค่าเข้าให้อีกแล้ว!!】

【ไม่อยากจะเชื่อเลย ดวงของสตรีมเมอร์จะดีเวอร์ไปถึงไหนเนี่ย อิจฉาโว้ย】

【นี่มันหยกเหรอ? หรือว่าจะเป็นพวกโมรา ดูสวยโคตรๆ เลยอะ!】

【แดนใต้มีต้นไม้เทพสำริด แดนเหนือมีต้นไม้หยกเทวะ! ขอคารวะท่านปรมาจารย์เลยครับ!】

【เอาไปกลึงทำลูกปัดเลย! ขนกลับไปกลึงลูกปัดร้อยสร้อยด่วน!】