บทที่ 119 ยอดเขาไป๋กู่! เจ้าหนุ่ม เจ้าไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือไง!

จากนั้นก็กระโดดแวบหายเข้าไปในพงหญ้าอีกครั้ง

สองกระรอกน้อยใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วโมงก็ยัดเป้ของเมิ่งเฟยจนแน่นขนัด ความเร็วระดับนี้ทำเอาคนที่เข้าป่าหาของป่าเป็นอาจิณอย่างเมิ่งเฟยยังต้องทึ่ง

เมิ่งเฟยลูบหัวเจ้ากระรอกน้อยทั้งสองพลางยิ้มแล้วเอ่ยว่า “เอาละ ฉันต้องกลับไปส่งพวกผู้เฒ่าหวังแล้ว พวกแกเล่นกันอีกสักพักก็กลับบ้านล่ะ มีเรื่องจะคุยด้วยหน่อย”