บทที่ 122 ถ้าไม่มีเรื่องผิดคาด... ก็เกิดเรื่องผิดคาดขึ้นจนได้

เวลานี้ท้องฟ้ามืดครึ้ม ละอองฝนโปรยปรายลงมา โชคดีที่เมิ่งเฟยสวมเสื้อกันลม จึงไม่เปียกฝนจนโชก

เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าโดยรอบ ทุกหนแห่งที่สายตามองเห็นล้วนเป็นสีเทาหม่น เห็นได้ชัดว่าฝนคงไม่หยุดตกในเร็วๆ นี้ เมิ่งเฟยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตัดสินใจเดินทางต่อ ยิ่งเจอดอกชิงหลิงเร็วขึ้นหนึ่งวัน แม่ของชิวโปก็ยิ่งมีความหวังเพิ่มขึ้นหนึ่งส่วน

เนื่องจากมีฝนตกลงมา ยอดเขาไป๋กู่ที่สูงชันปีนยากอยู่แล้วจึงยิ่งลื่นและเฉอะแฉะไปด้วยโคลน