บทที่ 121 หมาป่ากินเนื้อรมควัน กินเสร็จก็สำลักไอไม่หยุด

เมิ่งเฟยเดินลัดเลาะตามทางสายเล็กขึ้นไปเรื่อยๆ เดินไปได้ราวๆ ร้อยกว่าเมตรก็มาถึงเนินเขาขนาดย่อม พอทอดสายตามองออกไป ยอดเขาตระหง่านเสียดฟ้าก็พลันปรากฏสู่สายตา

ส่วนปลายยอดของภูเขาถูกปกคลุมไปด้วยหิมะหนา แม้แสงอาทิตย์จะสาดส่องลงมาอย่างเต็มที่ แต่มันก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะละลายเลยแม้แต่น้อย

"นี่สินะยอดเขาไป๋กู่!" เมิ่งเฟยมองขุนเขาอันยิ่งใหญ่อลังการตรงหน้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึม