บทที่ 129 ข้านี่แหละพญาแร้ง! ขอกินสักคำจะเป็นไรไป!

“ตูม!!”

สิ้นเสียงดังกึกก้อง เงาดำทะมึนขนาดมหึมาก็ร่วงลงมาจากกลางเวหา กระแทกเข้ากับพื้นดินอย่างจังจนฝุ่นตลบอบอวลฟุ้งกระจายไปทั่ว

เมิ่งเฟยตกตะลึงกับเหตุการณ์ไม่คาดฝันตรงหน้าจนตาค้าง เขาเบิกตากว้าง จ้องมองเงาดำนั้นด้วยความตึงเครียด