บทที่ 136 ต้นเดียวไม่พอ งั้นห้าต้นล่ะ

เมิ่งเฟยตกใจ รีบหันกลับไปมองด้านหลังทันที ทว่าเมื่อกวาดสายตาสำรวจเบาะหลังจนทั่วก็ไม่พบสิ่งใด

“หรือว่าตาฝาดไปเองวะ?” เมิ่งเฟยพึมพำอย่างสงสัย พลางสัมผัสถึงเรดาร์สิ่งมีชีวิตในหัว

เมื่อเห็นจุดสีแดงเล็กๆ ปรากฏอยู่ข้างกายตนเองบนเรดาร์สิ่งมีชีวิต เมิ่งเฟยก็เหยียบเบรกมิดในทันที เขาชักมีดสั้นข้างเอวออกมา แล้วค่อยๆ ชะโงกหน้ามองไปยังทิศทางของจุดสีแดงนั้น