บทที่ 142 มึนงงไม่กระทบสมอง ซัดตูมเดียวพอดีเป๊ะ

เมิ่งเฟยเดินย้อนกลับไปตามทางขึ้นเขาที่เพิ่งผ่านมา พลางมองหาร่องรอยของลูกหมีตัวน้อยไปด้วย เขาคอยสังเกตสภาพแวดล้อมรอบตัวอย่างละเอียด ไม่ยอมปล่อยให้จุดใดที่ลูกหมีพอจะซ่อนตัวได้หลุดรอดสายตาไป

ทว่าเวลาผ่านไปทีละนาทีละวินาที จนกระทั่งมองเห็นหมู่บ้านอยู่ไม่ไกลแล้ว แต่ก็ยังไร้วี่แววของเจ้าลูกหมีอยู่ดี

ในใจของเมิ่งเฟยเริ่มจะร้อนรนขึ้นมาบ้างแล้ว