บทที่ 146 คนทรยศในฝูงหมาป่า หมาป่าหน้าบาก

ทันใดนั้น ร่างหนึ่งก็พุ่งพรวดออกมาจากพุ่มหญ้า ทิ้งตัวลงตรงหน้าปู่รองพอดี

ปู่รองมองดูจ่าฝูงหมาป่าตรงหน้าที่ขนดำขลับและมีขนาดตัวใหญ่กว่าหมาป่าหน้าบากถึงเท่าตัว ความเย็นยะเยือกแล่นปราดจากฝ่าเท้าขึ้นสู่กระหม่อมในพริบตา

ไม่ใช่ว่าปู่รองไม่เคยเห็นจ่าฝูงหมาป่า แต่ตอนที่มันบาดเจ็บแล้วเมิ่งเฟยพาตัวกลับมาคราวก่อน ทั่วทั้งตัวมันเต็มไปด้วยแผลถูกยิง เมิ่งเฟยกลัวว่าแผลจะอักเสบจึงโกนขนรอบบาดแผลออกจนหมดเกลี้ยง ตอนนั้นจ่าฝูงหมาป่าเลยดูเหมือนหมีแพนด้ายักษ์ ตัวด่างดำสลับขาว จะไปมีสง่าราศีผงาดกล้าเหมือนอย่างตอนนี้ได้ยังไง