บทที่ 145 ปู่รองปะทะฝูงหมาป่า ฝูงหมาป่าสุดบ้าคลั่ง

ยังไม่ทันที่ปู่รองจะได้หันกลับไป ก็ได้ยินเสียงเสื้อผ้าฉีกขาดดังแควกมาจากด้านหลัง พร้อมกับความเจ็บปวดแล่นริ้วเข้ามาอย่างรุนแรง

ปู่รองครางฮึ่มในลำคอ ร่างสั่นสะท้านเล็กน้อยก่อนจะรีบตอบสนองในทันที เขาม้วนตัวกลิ้งไปข้างหน้า พุ่งหลบฉากออกไปด้านข้างอย่างรวดเร็วเพื่อพ้นจากระยะจู่โจมของฝูงหมาป่า

"ถุย! บ้าเอ๊ย! กล้าเล่นลอบกัดกับคนแก่อย่างข้าเรอะ!"