บทที่ 144 เพลาๆ หน่อย ท่อนเหล็กก็ยังฝนเป็นเข็มได้นะ

ใต้การนำของจ่าฝูงหมาป่า เมิ่งเฟยเดินเข้ามาในโพรงถ้ำซ้อนถ้ำ ด้านในสุดปูด้วยฟางแห้งนุ่มกองโตอย่างดี แถมอีกฝั่งยังมีตาน้ำพุผุด ส่งสายน้ำรินไหลเอื่อยๆ ออกมาไม่ขาดสาย

เห็นได้ชัดว่าตรงนี้เป็นห้องพักผ่อนส่วนตัวของจ่าฝูงหมาป่า

"แกนี่ไม่เบาเลยนะเนี่ย มีตาน้ำพุด้วย หาที่เก่งจริงจัง" เมิ่งเฟยกวาดสายตามองรอบๆ อย่างสนใจ