บทที่ 157 จิ้งจอกน้อย! วางหัวให้ตรงๆ หน่อยสิวะ!

เจ้ากระรอกน้อยขยับเข้าไปใกล้เรื่อยๆ ใกล้เข้าไปอีก จนในที่สุดก็ไต่ตามแขนของเมิ่งเฟยขึ้นมาถึงหน้าจอกเหล้าโดยไม่รู้ตัว มันจ้องมองเหล้าขาวที่ก้นจอกด้วยความอยากรู้อยากเห็นเต็มแก่

เจ้ากระรอกน้อยเหลือบมองเมิ่งเฟย พอเห็นเขากำลังยิ้มให้ มันจึงใจกล้ายื่นอุ้งเท้าเล็กๆ ไปแตะเหล้าขาวที่ก้นจอกแล้วเอาเข้าปาก

วินาทีถัดมา ของเหลวร้อนผ่าวก็ไหลลื่นลงคอ ราวกับมีมังกรเพลิงแผดเผาอยู่ในท้อง ทันใดนั้น ขนทั่วร่างของเจ้ากระรอกน้อยก็ลุกชัน ตัวมันร่วงผล็อยลงมาจากแขนของเมิ่งเฟยทันที เคราะห์ดีที่เมิ่งเฟยตาไวและมือเร็ว คว้าจับมันไว้ได้ทันก่อนจะตกถึงพื้น ทว่าเจ้ากระรอกน้อยที่อยู่ในมือของเขายังคงไม่นิ่ง สองมือบีบคอตัวเอง ตาเบิกกว้างโตราวกับเพิ่งกินยาพิษแทงไส้เข้าไป ในปากยังส่งเสียงร้อง "จี๊ดๆ" อย่างทรมาน ดูท่าทางเหมือนกำลังจะขาดใจรอมร่อ