บทที่ 167 ช่วยชีวิตสัตว์ยักษ์ยุคก่อนประวัติศาสตร์!

ตอนนี้พวกสัตว์น้อยใหญ่นำโดยสงต้าต่างรอไม่ไหวแล้ว พากันเดินวนรอบหลุมเก็บผักไม่หยุด ทุกตัวอยากจะรีบชิมปลาใหญ่แสนอร่อยตัวนี้กันทั้งนั้น

เมิ่งเฟยเห็นดังนั้นก็อดหัวเราะไม่ได้ เขาตบกะโหลกใหญ่ๆ ของสงต้าเบาๆ แล้วยิ้มพูดว่า "ปลาตัวนี้พวกแกกินไม่ได้จริงๆ ว่ะ นี่มันสัตว์คุ้มครองระดับหนึ่งของประเทศเชียวนะ ขืนปล่อยให้พวกแกกินเข้าไป ฉันได้โดนจับขังคุกใส่กุญแจมือกันพอดี ถ้าพวกแกอยากกิน ไว้ฉันหาเวลาไปหาอย่างอื่นมาให้ แต่งวดนี้ไม่ได้เด็ดขาด"

พอได้ยินเมิ่งเฟยพูดแบบนี้ บรรดาสัตว์ทั้งหลายจากที่กำลังตื่นเต้นคาดหวังก็คอตกหงอยเหงาขึ้นมาทันควัน หมุนตัวทำท่าจะเดินหนีไป