บทที่ 168 นี่! นี่มันปลาบินหกตา!

“อย่าเพิ่งดิ้นนะ เดี๋ยวฉันช่วยแกออกไป แป๊บเดียวก็เสร็จแล้ว” เมิ่งเฟยลูบหัวปลาหวงอวี๋ตัวใหญ่อย่างอ่อนโยนพลางเอ่ยขึ้น

เมื่อเห็นว่าปลาหวงอวี๋ตัวใหญ่ไม่ขัดขืนอีก เมิ่งเฟยก็ดีใจ รีบสอดผืนพลาสติกผ่านใต้ท้องปลา แล้วรวบเชือกทั้งสี่เส้นเข้าด้วยกัน ลากไปไว้ตรงปากหลุมเก็บผัก ตลอดกระบวนการนั้นปลาหวงอวี๋ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ลอยนิ่งสนิทอยู่บนผิวน้ำ

เมิ่งเฟยดึงปลายเชือกด้านหนึ่งขึ้นมาจากหลุม แล้วหันไปพูดกับชุ่ยฮวาที่ยืนอยู่ข้างๆ “ชุ่ยฮวา! แถวนี้เธอตัวหนักที่สุดแล้ว มานี่มา! เอาเชือกนี้พันตัวไว้ เดี๋ยวพอสั่งก็ออกแรงดึงสุดตัวเลยนะ”