บทที่ 196 รักที่พลัดพรากไปสามสิบปี

เมิ่งเฟยเปิดขวดน้ำแร่แล้วป้อนใส่ฝาขวดให้ชายคนนั้นจิบไปสองสามฝา สีหน้าของเขาถึงค่อยดูดีขึ้นมาก

“พวกคุณตกลงมาได้ยังไง? แล้วตกลงมานานแค่ไหนแล้ว?” เมื่อเห็นว่าทั้งสองฟื้นตัวขึ้นมาพอสมควร เมิ่งเฟยจึงเอ่ยถาม

ชายหนุ่มคนที่ตื่นอยู่แต่แรกลอบสูดหายใจเข้าลึก สีหน้าเผยความซาบซึ้งใจแล้วค่อยๆ เล่าออกมา “พี่ชาย สวัสดีครับ ผมชื่อหวังเทา ส่วนเขาชื่อเฝิงซู่ยี่ พวกเรามาจากเซี่ยงไฮ้ครับ เพิ่งจะเข้าวงการปีนเขาได้ไม่นาน แล้วได้ยินพวกรุ่นพี่ในวงการบอกว่ายอดเขาไป๋กู่นี่เป็นเขตต้องห้ามของนักปีนเขา พวกเรามันเลือดร้อน คิดว่าถ้าพิชิตยอดเขาไป๋กู่ได้ก็คงมีชื่อเสียงในวงการแน่ๆ แต่พอเข้าเขตเขามาก็ดันเจอหมูป่าตัวใหญ่หน้าตาดุร้ายไล่กวดจนพวกเราต้องเตลิดขึ้นเขามาตลอดทาง ตอนนั้นลนลานกันมากเลยพลัดตกลงมาในโพรงน้ำแข็งนี้โดยไม่ทันระวัง ผมยังถือว่าโชคดี แค่เจ็บภายนอกนิดหน่อย แต่แผ่นหลังของซู่ยี่บาดเจ็บสาหัสมาก กว่าจะห้ามเลือดให้เขาได้ก็แทบแย่ แถมเขายังหมดสติไปเพราะเสียเลือดมากอีกด้วยครับ”