บทที่ 227 เชิญพี่แบร์กลับบ้าน

ทว่าในจังหวะที่ชีวิตของพี่แบร์แขวนอยู่บนเส้นด้าย เสียงตวาดกร้าวพลันดังก้องขึ้นมากลางอากาศ

"หยุดนะโว้ย!!!"

ฝูงหมาป่าที่เดิมทีกำลังจะพุ่งจู่โจมสะดุ้งสุดตัว พวกมันหันขวับไปมองยังทิศทางของเสียงด้วยแววตากระหายเลือด