บทที่ 229 ไก่ตุ๋นเห็ด กินเสร็จห้ามร้องไห้

หลังจากไปเอามีดทำครัวกลับมา เมิ่งเฟยก็ค่อยๆ แกะกระดาษน้ำมันที่ห่อไว้อย่างระมัดระวัง มีดทำครัวทรงโบราณปรากฏขึ้นตรงหน้า คมมีดสะท้อนแสงแวววาว

เมิ่งเฟยลูบคมมีดเบาๆ สัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกและความคมกริบของมัน

เมิ่งเฟยสูดหายใจเข้าลึก กระชับด้ามมีดแน่น เขารู้สึกได้ถึงพลังมหาศาลที่แล่นพล่านขึ้นมาในใจ จึงออกแรงฟันลงไป มีดทำครัวในมือพลันกลายเป็นประกายสีเงินสายหนึ่ง พุ่งจามลงไปที่ไก่แช่แข็งตัวน้อยด้วยท่วงท่าดุดันเฉียบคม