บทที่ 243 เมิ่งเฟยเจ็ดก้าวปลิดชีพเจ้าหมาแก่วาตานาเบะ!

วาตานาเบะ อิจิโร่หน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว ร่างกายสั่นระริกไม่หยุดเพราะความเจ็บปวด

ปู่รองที่ยืนอยู่ด้านข้างได้ยินคำพูดนี้ของเมิ่งเฟยก็หลุดขำพรืดออกมาทันที แต่พอคิดว่าอาจดูไม่ค่อยเหมาะ จึงรีบหันหลังกลับไปเอามืออุดปากแอบหัวเราะ

แขนขวาของเมิ่งเฟยออกแรงเหวี่ยง วาตานาเบะ อิจิโร่ก็ลอยกระเด็นไปด้านข้าง วาตานาเบะกลิ้งตลบไปหลายตลบกว่าจะหยุดลงได้ เขาพยุงตัวลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก ใบหน้าเต็มไปด้วยความเคียดแค้นชิงชัง