บทที่ 250 พ่อฉันกล้ากินขี้!! พ่อแกกล้าปะล่ะ!!!

ขณะนั้นเมิ่งเฟยกับทุกคนกำลังนั่งล้อมโต๊ะกินอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อย พี่แบร์เล่าถึงประสบการณ์เฉียดตายตามสถานที่ต่างๆ ทั่วโลกอย่างออกรสออกชาติ ทำเอาคนฟังพากันส่งเสียงร้องด้วยความระทึกอยู่เป็นระยะ

จู่ๆ เงาร่างหลายสายก็วิ่งแวบผ่านริมขอบลานบ้านไป คนอื่นไม่ทันสังเกตเห็น แต่สายตาที่เฉียบคมของเมิ่งเฟยกลับมองเห็นได้ทันที

ทว่าเขาก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร คิดว่าพวกสัตว์ตัวน้อยคงกำลังวิ่งเล่นกัน จึงนั่งฟังเรื่องเล่าของพี่แบร์ต่อไป