บทที่ 259 พี่เอ็ดหัวโนปูดเป็นลูกใหญ่ ทุกคนหัวเราะร่าจนตัวงอ

พอเข้าสู่เขตป่า เมิ่งเฟยก็อาศัยจังหวะที่ทุกคนไม่ทันสังเกตปล่อยโดรนขึ้นสู่ท้องฟ้า ด้วยระบบการทำงานที่เงียบกริบเป็นพิเศษ จึงไม่มีใครรู้ตัวแม้แต่คนเดียว

ยิ่งโดรนบินสูงขึ้นเรื่อยๆ อีกมุมมองหนึ่งในหัวของเมิ่งเฟยก็ยิ่งกว้างไกลขึ้นตามไปด้วย

พอโดรนบินพ้นยอดไม้ออกไป เมิ่งเฟยก็รู้สึกว่าภาพตรงหน้าสว่างวาบ ทัศนวิสัยเปิดกว้างขึ้นมาทันตา ราวกับหลุดเข้าไปสู่อีกโลกหนึ่ง ความรู้สึกนี้เหมือนกบที่กระโดดขึ้นมาจากก้นบ่อ แล้วได้เห็นท้องฟ้าอันกว้างใหญ่กับผืนแผ่นดินอันไร้ขอบเขต