บทที่ 288 เบาะๆ แค่ท้องร่วง หนักหน่อยก็นอนหยอดน้ำเกลือที่โรงหมอ

เมื่อมองเพื่อนเล่นวัยเด็กตรงหน้า เมิ่งเฟยก็รู้สึกตื่นเต้นดีใจอย่างมาก ทั้งสองคนสวมกอดกันแน่น

"ไอ้หมอนี่ หลายปีมานี้เงียบหายไปเลยนะ อยากจะติดต่อก็ไม่มีเบอร์" เมิ่งเฟยชกอกเขาเบาๆ พลางหัวเราะ

"โธ่ ไอ้หมาเอ๊ย ตอนฉันขึ้นม.ปลายก็โดนพ่อส่งไปเรียนต่อนอก นี่ก็เพิ่งกลับมาไม่กี่ปี นึกว่ากลับมาแล้วจะสบายขึ้น ที่ไหนได้งานยุ่งชะมัด ไม่งั้นคงหาเวลาแวะไปหาพวกนายตั้งนานแล้ว