บทที่ 297 เมิ่งเหล่ย สิ้นชีพ!

เมิ่งเหล่ยกระอักเลือดคำโตออกมา พลางมองไปที่ประตูห้องด้วยสีหน้าตกตะลึง

เห็นเพียงปู่รองกำลังจ้องมองเขาด้วยสีหน้าเย็นชา แววตานั้นราวกับอยากจะฉีกเนื้อกินเลือดเขาเสียให้ได้

"ไอ้ระยำเอ๊ย! โบราณว่าสามขวบเห็นสันดาน เจ็ดขวบเห็นอนาคต! ข้าดูลายแกออกตั้งแต่เด็กแล้วว่าไม่ใช่ของดี!! ดันเป็นไอ้พวกผีเปรตแดนปลาสเตอร์ยาไปได้!! รู้งี้ตอนเด็กๆ ข้าน่าจะบีบคอแกให้ตายคาที่ไปซะ!!!" ปู่รองตะโกนลั่นด้วยโทสะ