บทที่ 298 พวกเรามาสายไปอีกแล้วเหรอ

ภาพในห้องปรากฏร่างของเมิ่งเฟยที่กำลังนั่งอยู่ริมเตียง พลางมองมาที่เธอด้วยรอยยิ้มเยาะ

“แก! แกยังไม่ตายเรอะ! ฉันเห็นกับตาตัวเองแท้ๆ!” อาโออิร้องเสียงหลงด้วยความตื่นตระหนก

“เหอะ ตายเหรอ คนที่สมควรตายมันคือแกต่างหาก!”