บทที่ 333 อารองพ้นขีดอันตรายแล้ว

เมิ่งเฟยชะงักไป พอเห็นสีหน้าจริงจังของปู่รอง ตัวเขาเองก็รู้ดีว่าแผลหิมะกัดไม่ใช่เรื่องล้อเล่น จึงรีบเดินมุ่งหน้าออกไปนอกบ้านทันที

ตอนนี้มือของเมิ่งเฟยหมดความรู้สึกไปแล้วจริงๆ สัมผัสได้แค่ความชาดิกคล้ายมีมดนับร้อยไต่ยั้วเยี้ยอยู่บนนั้น ต่อให้แตะโดนสิ่งของก็ไม่มีความรู้สึกใดๆ ทั้งสิ้น

"ไอ้ลูกเต่าเอ๊ย! คลุมเสื้อนอกไปด้วยสิวะ! เดี๋ยวมือยังไม่ทันหาย หนาวสั่นจนฉี่ราดอีกคนพอดี!" ปู่รองสบถด่าอย่างหงุดหงิด