บทที่ 365 คนคุ้นเคย หรือว่าตาฝาดไป

ตอนเด็กๆ สิ่งที่เมิ่งเฟยตั้งตารอคอยมากที่สุดก็คือการที่ปู่พาไปเดินตลาดนัด เพราะทุกครั้งปู่จะซื้อของอร่อยๆ มากมายกลับบ้าน แม้ตอนนี้เขาจะโตเป็นผู้ใหญ่และไม่ได้ชอบกินขนมพวกนั้นแล้ว แต่ความรู้สึกตื่นเต้นและเฝ้ารอกลับยังคงอยู่ไม่เสื่อมคลาย

จากนั้นเขาก็ขับรถมุ่งหน้าไปยังตลาดนัดทันที

พอมาถึงตลาดนัด สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาก็คือนวลแผงลอยที่เรียงรายกันอย่างหนาแน่นราวกับเกล็ดปลา ร่มกันแดดหลากสีสันดูโดดเด่นสะดุดตาท่ามกลางแสงแดด