บทที่ 366 เชี่ยเอ๊ย!! มึงคิดจะขโมยลิงกูเรอะวะ!!!

ปู่ฉินหัวเราะร่าด้วยความตื่นเต้น แววตามีประกายระยิบระยับ รอยย่นตรงหางตาพลอยพับซ้อนกันขึ้นมาอีกหลายเส้น

หลังจากพินิจพิจารณาอยู่อีกครู่หนึ่ง ปู่ฉินถึงได้ยอมตัดใจละมือจากอุกกาบาตอย่างแสนเสียดาย แล้วยกกับข้าวปรุงสำเร็จที่ซื้อเตรียมไว้มาวางบนโต๊ะ

เดิมทีปู่ฉินกะว่าจะดื่มฉลองสักจอกสองจอกตอนเที่ยงนี้ แต่ใจมันพะวงอยู่กับหินก้อนนั้น เลยยัดหมั่นโถวลงท้องแบบลวกๆ ไปสองลูก จากนั้นก็ไม่สนใจเมิ่งเฟยอีก ปลีกตัวกลับไปนั่งส่องอุกกาบาตต่อตามลำพัง