บทที่ 392 เมิ่งหลงสารภาพหมดเปลือก

พอเห็นปู่รองห้ามไว้ อารองก็ถลึงตาใส่เมิ่งหลงด้วยความผิดหวังระคนแค้นใจ ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงบนขอบเตียงเตา

"ไอ้เวรตะไล! พูดมา! เงินที่ข้าโอนให้แกไปตลอดหลายปีนี้! แกเอาไปผลาญที่ไหนหมด!!!"

เมื่อได้ยินเสียงตวาดลั่นของอารอง เมิ่งหลงก็ตัวสั่นสะท้าน ใบหน้าซีดเผือด อยากจะอ้าปากพูดแต่ก็กลืนคำพูดกลับลงไป