บทที่ 393 ตกปลาด้วยหญ้าหางหมา

เมิ่งเฟยเล่าเรื่องราวทั้งหมดหลังจากที่ได้พบเมิ่งหลงให้ฟัง ทำเอาปู่รองส่ายหัวไปมาไม่หยุด

“พับผ่าสิ ไอ้เด็กเมื่อวานซืนเมิ่งหลงนี่มันน่าโมโหจริงๆ แกคิดดูสิ อายุอานามก็ปาเข้าไปตั้งสามสิบกว่าแล้ว ยังทำตัวไม่เป็นโล้เป็นพาย แล้วต่อไปจะทำยังไง อารองกับอาสะใภ้รองของแกคงเลี้ยงมันไปทั้งชีวิตไม่ได้หรอก…”

“เอาน่าครับปู่รอง ปู่ไม่ต้องโมโหไปหรอก ไม่คุ้มกัน ถ้าเมิ่งหลงกลับตัวได้จริง ตอนนี้ก็ยังไม่สาย ที่น่าห่วงคือกลัวมันจะแก้ไม่หายนี่แหละ ถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็ให้มันอยู่บ้านเข้าป่าหาของป่าขุดผักป่าไป ผมได้ยินว่าหลี่เหล่าอู่หมู่บ้านข้างๆ แค่เข้าป่าเก็บผักป่าขายช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิ ยังขายได้ตั้งสามสี่หมื่นเชียวนะครับ”