บทที่ 399 หวังฉางไห่บุกเข้าหมู่บ้านกลางดึก!

ได้ยินเมิ่งหลงพูดแบบนั้น หลี่เสี่ยงก็พยักหน้า ไม่ได้พูดอะไรมากไปกว่านั้น ทั้งสองคนนั่งกินไปคุยกันไป

พอกินเสร็จ เมิ่งหลงก็ถือจานกลับบ้าน ส่วนเมิ่งเฟยทายาที่แผลของเสือขาวอีกรอบ จากนั้นตรวจดูสภาพของท้าเสวี่ยกับสวินเหมย เห็นพวกมันกินอิ่มแล้วซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดเสือขาว ถึงได้วางใจมุดเข้าผ้าห่มนอนหลับไป

ดึกสงัดในฤดูหนาว ลมหนาวหวีดหวิวพัดผ่านหุบเขา ราวกับภูตผีที่ไร้ตัวตน พระจันทร์ลอยเด่นอยู่บนฟ้า แสงเย็นเยียบสาดส่องลงบนเทือกเขาที่ทอดยาวเป็นระลอกคลื่น วาดเป็นเส้นโครงร่างสูงต่ำ ต้นไม้ที่เคยเขียวชอุ่มยามปกติ ตอนนี้เหลือเพียงกิ่งก้านแห้งกรัง แผ่สยายกวัดแกว่งอยู่ใต้แสงจันทร์