บทที่ 400 เมียน้อยสี่คน แม่ยายแปดคน พ่อตาเจ็ดคน

“แย่แล้ว! มีซุ่มโจมตี!! หยิบอาวุธ!!” หวังฉางไห่ตะโกนลั่นเพื่อเตือนพรรคพวกข้างกาย แต่ตัวเองกลับค้อมตัวลงต่ำ นั่งยองๆ แล้วค่อยๆ ถอยออกจากห้องไปอย่างระมัดระวัง

ลูกน้องที่เหลือเพียงคนเดียวตอนนี้สติแตกไปแล้ว เขาชักปืนพกออกจากเอวแล้วกราดยิงใส่ความมืดรอบทิศทางหลายนัด จนกระทั่งกระสุนหมดแม็ก ก็ยังไม่ได้ยินเสียงร้องโหยหวนแม้แต่แอะเดียว

เรื่องนี้ทำให้เขาตกใจกลัวจนแทบสติหลุด เขาถอยหลังไปหลายก้าวอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้ แผ่นหลังแนบชิดติดกำแพง จ้องมองความมืดมิดไร้ขอบเขตด้วยใบหน้าหวาดผวา