บทที่ 408 ฤดูใบไม้ผลิอีกคราของปู่ฉิน

ชายวัยกลางคนยืนตัวแข็งทื่อเป็นหินอยู่กับที่ทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

จนกระทั่งเจ้าหน้าที่อีกนายเอาฟองกุญแจมือมาล็อกแขนเขาไว้ ถึงค่อยได้สติกลับมา แล้วแผดเสียงร้องตะโกนสุดชีวิต

"ไอ้เด็กเวร!! กูเป็นน้าแท้ๆ ของมึงนะโว้ย!! มึงกล้าทำกับกูแบบนี้ได้ยังไง!! มึงทำแบบนี้กับกู จะไปสู้หน้า…"