บทที่ 419 ดักแด้หนอนร่านอบเกลือหอมกรุ่น

“นี่อะไรเหรอครับอารอง” เมิ่งเฟยถามด้วยสีหน้าสงสัย

อารองฉีกยิ้มกว้าง “ฮี่ๆ นี่ของโปรดแกตอนเด็กๆ เลยนะ ทุกปีช่วงตรุษจีนแกต้องมาตักใส่กระเป๋ากลับบ้านไปถุงเบ้อเริ่ม”

พอได้ยินคำพูดของอารอง ดวงตาของเมิ่งเฟยก็เป็นประกายขึ้นมาทันที เอ่ยอย่างตื่นเต้น “ขุ่นพระช่วย!! ทอดมันหัวไชเท้าเหรอเนี่ย!! เร็วเลยครับ! ขอผมลูกนึง!”