บทที่ 51 ที่บ้านมีสัตว์ ตัวเล็ก เพิ่มมาอีกสองตัว

แววตาของเมิ่งเฟยเย็นเยียบ สะบัดยกแขนขวาขึ้นอย่างฉับพลัน มีดสั้นในมือวาดผ่านเป็นประกายสีเงิน แทงเข้าใส่ช่วงท้องของหมาป่าดำอย่างจัง

"กิ๊ง แง๊ว~~"

หมาป่าดำร้องโหยหวน ร่างสั่นสะท้านอย่างรุนแรง

ตรงท้องของมันถูกมีดสั้นของเมิ่งเฟยกรีดเป็นแผลลึกจนเห็นกระดูก เลือดสดๆ ไหลทะลักออกมาไม่หยุด

"โฮก!" หมาป่าดำคำรามอย่างบ้าคลั่ง มันอ้าปากปล่อยแขนของเมิ่งเฟยออก แล้วบิดตัวสะบัดไปมาหวังจะดิ้นให้หลุดจากมีดสั้นของเขา

ทว่าเมิ่งเฟยไม่มีทางปล่อยให้มันทำสำเร็จได้ง่ายๆ

เมิ่งเฟยกระโดดขึ้นอย่างคล่องแคล่ว ขึ้นไปขี่อยู่บนหลังของหมาป่าดำ สองขาหนีบคออันหนาเตอะของมันไว้แน่น

หมาป่าดำตกใจกับการกระทำกะทันหันนี้ของเมิ่งเฟย มันดิ้นรนสุดชีวิตเพื่อสลัดให้หลุดพ้นจากการพันธนาการ

แต่ไม่ว่ามันจะพยายามแค่ไหน ก็ไม่อาจขยับเขยื้อนเมิ่งเฟยได้เลยแม้แต่น้อย

สองขาของเมิ่งเฟยเปรียบเสมือนคีมเหล็กที่ล็อกคอมันไว้แน่นหนา ทำให้มันเริ่มหายใจติดขัดขึ้นเรื่อยๆ กระทั่งจะส่งเสียงร้องก็ยังยากเย็น

เมื่อเห็นว่าหมาป่าดำยังคงดิ้นรนต่อสู้ แววตาของเมิ่งเฟยก็วาบประกายความเด็ดขาดขึ้นมา

เขายกมีดคมในมือขึ้นอีกครั้ง แล้วจ้วงแทงเข้าไปที่ท้องของมันอย่างจัง

"ฉึก!" เลือดสายหนึ่งพุ่งกระฉูดออกมา

"โฮกกก แง๊ว~~~~~~~~" หมาป่าดำคำรามอย่างไม่ยินยอม

ทว่าแม้ในใจจะเปี่ยมไปด้วยความเดือดดาลและไม่ยอมจำนน แต่ขาทั้งสี่ข้างของมันกลับเริ่มหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ ลมหายใจก็กระชั้นถี่และอ่อนแรงลง

ในที่สุดมันก็ล้มพับลงกับพื้น

เมิ่งเฟยคลายขาทั้งสองข้างออก ดึงมีดสั้นออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ปล่อยให้ร่างของหมาป่าดำร่วงสู่พื้น

เลือดสดสาดกระจายเปรอะเปื้อนใบหน้าของเมิ่งเฟย ดูราวกับเทพเจ้าแห่งการสังหารก็ไม่ปาน

ฝูงหมาป่าโดยรอบเห็นจ่าฝูงถูกฆ่าตาย ต่างพากันถอยหลังหนีด้วยความหวาดกลัวไปหลายก้าว

เมิ่งเฟยสะบัดหยดเลือดบนใบมีดทิ้ง สายตากวาดมองฝูงหมาป่าอย่างเย็นชา

กลิ่นอายความกดดันที่ไร้รูปร่างแผ่ออกมาจากตัวเขา ชวนให้หนาวสะท้านถึงขั้วหัวใจ

"ถ้าไม่อยากตายก็ไสหัวไปให้หมด!!" เสียงต่ำของเมิ่งเฟยทุ้มหนักและทรงพลัง

คำพูดนี้ดั่งสายฟ้าฟาดระเบิดขึ้นกลางฝูงหมาป่า หมาป่าที่แต่เดิมยังลังเลใจอยู่ต่างพากันแตกตื่นวิ่งหนีกระเจิดกระเจิงไปทันที

เมื่อฝูงหมาป่าสลายตัวไปจนหมด เมิ่งเฟยก็ใช้เรดาร์สิ่งมีชีวิตตรวจสอบดู รอบข้างนอกจากคู่เสือดาวหิมะกับจ่าฝูงหมาป่าแล้ว ก็ไม่มีสิ่งมีชีวิตอื่นใดอีก

เมิ่งเฟยถึงค่อยทิ้งตัวลงนั่งบนพื้นอย่างหมดแรง หอบหายใจแฮกๆ ก้อนโต

เวลานี้ผู้ชมในห้องไลฟ์ยังคงติดอยู่ในอารมณ์ของการต่อสู้เมื่อครู่จนถอนตัวไม่ขึ้น

ภาพเหตุการณ์มันระทึกขวัญเกินไปแล้ว เป็นมุมมองบุคคลที่หนึ่งอย่างแท้จริง เหมือนกับได้ลงไปสู้รบตบมือเองเลย

【จบแล้ว! พวกเราชนะแล้วโว้ยยย!!!】

【สตรีมเมอร์โคตรเทพ! ใจเด็ดจัดๆ!】

【นี่ฉันฝันไปหรือเปล่าเนี่ย? คนคนเดียวบวกกับฝูงหมาป่าสิบกว่าตัว แถมสุดท้ายยังเก็บจ่าฝูงได้อีก! คุณพระช่วย! ไม่กล้าคิดฝันเลย!】

【เมื่อกี้ใครบอกว่าสตรีมเมอร์ไม่รอดแน่ฟะ! ออกมาเคลียร์เลยนะ!】

【แต่ว่า… สตรีมเมอร์ฆ่าหมาป่าป่าแบบนี้มันจะดีเหรอ? แถมยังไลฟ์สดอยู่ด้วย… ถ้าเกิดว่า…】

【…】

ตอนนั้นอารมณ์ของเมิ่งเฟยยังไม่สงบลงเลย การต่อสู้เมื่อกี้นี้มันอันตรายเกินไปจริงๆ หากไม่ใช่เพราะเขาเข้าใจวิชา 《ปรมาจารย์ไทเก๊ก》 และอาศัยการเคลื่อนไหวที่พลิ้วไหวของก้าวย่างมังกรท่องไทเก๊กแล้วละก็

ป่านนี้เขากับคู่เสือดาวหิมะคงตกเป็นอาหารกลางวันของฝูงหมาป่าไปแล้ว

คิดถึงตรงนี้ ในใจของเมิ่งเฟยก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเสียวสันหลังวาบ

"แง๊ว~~"

จังหวะนั้นเอง เสือดาวหิมะตัวเมียก็ค่อยๆ เดินเข้ามาข้างกายเมิ่งเฟย มันใช้หัวโตๆ นุ่มฟูของมันคลอเคลียแขนที่ยังมีเลือดไหลซึมของเขาเบาๆ แววตาเผยความอ่อนโยนและห่วงใยออกมา

เมิ่งเฟยสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่ส่งผ่านแขนมา อารมณ์จึงค่อยๆ สงบลง

เขาลูบหัวเสือดาวหิมะตัวเมียแล้วเอ่ยเสียงเบา "วางใจเถอะ ฉันไม่เป็นไร"

พูดจบ เมิ่งเฟยก็หยิบอุปกรณ์ปฐมพยาบาลออกมาจากกระเป๋าเป้ ใช้น้ำยาฆ่าเชื้อล้างคราบเลือดและสิ่งสกปรกรอบบาดแผลที่แขน จากนั้นก็ทายาลดการอักเสบแล้วใช้ผ้าพันแผลพันเอาไว้

ในนั้นมีรอยกัดลึกอยู่หลายแผล จำเป็นต้องเย็บปิดปากแผล แต่การเข้าป่าครั้งนี้เมิ่งเฟยไม่ได้พกเข็มกับไหมเย็บแผลมาด้วย จึงทำได้แค่รอให้กลับไปถึงบ้านค่อยเย็บ

หลังจากนั้นเขาก็ทำแผลและฆ่าเชื้อให้คู่เสือดาวหิมะ

ตัวเมียยังถือว่าไม่หนักหนา ล้วนเป็นเพียงแผลถลอกภายนอก แต่ช่วงท้องและดวงตาของตัวผู้กลับเป็นปัญหาที่รับมือยาก

เมิ่งเฟยทำได้เพียงแค่ฆ่าเชื้อและพันแผลไว้ก่อน รอพามันกลับบ้านแล้วค่อยทำการผ่าตัดเย็บแผลให้

"สองสามวันนี้พวกแกตามฉันกลับไปพักที่บ้านก่อนเถอะ แถวนี้ยังไม่ค่อยปลอดภัยเท่าไหร่"

พอได้ยินว่าจะได้ตามเมิ่งเฟยกลับบ้าน เสือดาวหิมะตัวเมียก็ตาเป็นประกาย เดินวนรอบตัวเมิ่งเฟยอย่างดีอกดีใจ

ขณะนั้น เสือดาวหิมะตัวผู้ที่หมอบอยู่บนพื้นก็หรี่ตาข้างหนึ่ง มองเมียตัวเองที่กำลังเดินวนเวียนอยู่ตรงนั้น

ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก

::＞_＜::

อะไรกันวะเนี่ย!

ข้ายอมรับก็ได้ว่าไอ้มนุษย์คนนี้มันฉลาดกว่าข้าแล้วก็เก่งกว่าข้า!

แต่พวกแกสองตัวมันคนละสายพันธุ์กันเลยนะเว้ย!

มีความละอายใจบ้างจะได้ไหม!

แล้วอีกอย่างนะ ข้าบาดเจ็บปางตายขนาดนี้แล้ว แกยังจะไปทำตัวสนิทสนมกับคนอื่นอีกเหรอวะ!

ยังไม่ทันที่มันจะได้บ่นในใจจบ เมิ่งเฟยก็อุ้มมันขึ้นมาจากพื้น แล้ววางมันลงบนหลังของเสือดาวหิมะตัวเมีย

ตัวเมียดูเหมือนจะไม่ค่อยสบอารมณ์ ส่งเสียงขู่ในลำคอเบาๆ แต่พอเห็นแขนของเมิ่งเฟยที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือดสด มันก็กัดฟัน แบกตัวผู้เดินมุ่งหน้าไปยังทางเข้าหุบเขา

ก่อนจากไป เมิ่งเฟยลองอังลมหายใจตรงจมูกของจ่าฝูงหมาป่าดู แล้วหยิบเข็มฉีดยาลดการอักเสบแบบออกฤทธิ์นานจากกระเป๋าเป้มาฉีดเข้าที่ขาหลังของมัน จากนั้นถึงค่อยวางใจเดินจากไป

การเดินทางขากลับราบรื่นเป็นอย่างดี ใช้เวลาเพียงแค่ชั่วโมงกว่าๆ ก็กลับมาถึงหมู่บ้าน

เสือดาวหิมะตัวเมียที่เพิ่งเคยเข้ามาในหมู่บ้านมนุษย์เป็นครั้งแรกดูจะเกร็งๆ อยู่บ้าง มันโก่งตัวขึ้นแล้วเหลียวมองซ้ายขวาอย่างตื่นกลัว

หวาดระแวงและไม่สบายใจต่อสิ่งแวดล้อมรอบข้างอย่างเห็นได้ชัด

จังหวะนั้นเอง เจ้ากระรอกน้อยที่ยืนอยู่บนหลังคาก็สังเกตเห็นเงาร่างของเมิ่งเฟย มันส่งเสียงร้อง "จิ๊ดๆ" เข้าไปในลานบ้าน ก่อนจะวิ่งนำหน้าพุ่งตรงมาทางเมิ่งเฟยเป็นตัวแรก

สงต้ากับเสือขาวที่กำลังนอนพักผ่อนอยู่ พอได้ยินเสียงร้องเรียกของกระรอกน้อยก็เงยหน้าขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น รีบมุดผ่านช่องโหว่ตรงรั้ว วิ่งพรวดพราดออกจากลานบ้านมุ่งหน้าไปยังทางเข้าหมู่บ้านทันที

กระรอกน้อยวิ่งมาถึงเป็นตัวแรก พอเห็นคู่เสือดาวหิมะ เจ้าตัวเล็กก็ไม่เกรงใจแม้แต่น้อย กระโดดผลุงขึ้นไปบนหัวของเสือดาวหิมะตัวเมีย เลียนแบบท่าทางของเมิ่งเฟย ใช้สองมือน้อยๆ นวดคลึงบนหัวของเธอไม่หยุด

เมื่อสัมผัสได้ถึงความสบายที่ส่งมาจากบนหัว เสือดาวหิมะตัวเมียก็เคลิบเคลิ้มหลับตาพริ้มลงอย่างเพลิดเพลิน

ทว่าวินาทีถัดมาก็ต้องสะดุ้งตื่นด้วยเสียงคำราม

"โฮก!!!"

เสือขาวเห็นเมิ่งเฟยกลับมา ก็รีบพุ่งพรวดเข้ามาอยู่ตรงหน้าเมิ่งเฟย โดยไม่สนใจเสือดาวหิมะที่อยู่ข้างๆ เลยแม้แต่น้อย

แต่พอเสือขาวได้กลิ่นคาวเลือดที่ลอยมาจากแขนของเมิ่งเฟย

ใบหน้าของมันก็บิดเบี้ยวทันควัน มันหันขวับกลับไปแยกเขี้ยวขู่ จ้องเขม็งไปยังคู่เสือดาวหิมะอย่างดุดัน

"โฮก!!!!" เสียงคำรามครั้งนี้ดังกึกก้องยิ่งกว่าเดิม ทั้งยังแฝงไปด้วยความเดือดดาลอย่างชัดเจน

เสือดาวหิมะตัวเมียที่ไหนจะยอมโดนข่มขู่ มันยืดตัวขึ้นอย่างแรงจนเสือดาวหิมะตัวผู้ที่อยู่บนหลังร่วงลงไปกลิ้งกับพื้น

มันย่อตัวลงต่ำในทันที เตรียมพร้อมเปิดฉากจู่โจม

เมิ่งเฟยมองเห็นได้อย่างชัดเจนเลยว่าขนบนแผ่นหลังของมันตั้งชันขึ้นมาแล้ว

เมื่อเห็นสถานการณ์ตึงเครียดจวนจะปะทะกันแบบนี้ เมิ่งเฟยก็รีบก้าวเข้าไปคั่นกลางระหว่างเสือโคร่งกับเสือดาวทันที

"หยุด หยุด หยุด เดี๋ยวนี้เลย!"