บทที่ 52 เห็บขาว! ราชาพิษแห่งผืนป่า

“หยุดๆ!! อย่าลงมือ คนกันเองทั้งนั้น”

พอเห็นเมิ่งเฟยเข้ามาห้าม เสือหนึ่งตัวกับเสือดาวหนึ่งตัวจึงยอมเลิกรา ต่างฝ่ายต่างจ้องอีกฝ่ายอย่างไม่สบอารมณ์

เสือขาวส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ หันหน้าหนีไม่สนใจเสือดาวหิมะตัวเมียอีก แต่หันเหความสนใจมาที่แขนของเมิ่งเฟยแทน

มันยื่นหน้าเข้ามาดมเบาๆ จากนั้นก็แลบลิ้นเลียแขนที่พันผ้ากอซไว้ของเมิ่งเฟยอย่างอ่อนโยน

เมิ่งเฟยย่อตัวลง ลูบหัวปุกปุยของเสือขาวด้วยความเอ็นดู

“วางใจเถอะ ไม่เป็นไรหรอก”

เสือดาวหิมะตัวเมียที่อยู่ด้านข้างเห็นภาพนี้ ในใจพลันบังเกิดความรู้สึกริษยาขึ้นมาอย่างรุนแรง

เธอจ้องมองการมีปฏิสัมพันธ์อันสนิทสนมระหว่างเสือขาวกับเมิ่งเฟยตาไม่กะพริบ แววตาเผยความไม่พอใจและตัดพ้อออกมา

เชอะ!

นังแพศยา!

หน้าด้านไร้ยางอาย!

ถุย!

ทว่าเมิ่งเฟยไม่ได้สังเกตเห็นอาการหึงหวงของเสือดาวหิมะตัวเมียเลยแม้แต่น้อย เขายังคงลูบหัวเสือขาวต่อไปตามใจชอบ

เวลานี้ ผู้เฒ่าหลิวที่อยู่ในบ้านได้ยินเสียงเสือคำราม ก็รีบเดินกะเผลกๆ ออกมาจากในบ้าน

พอเห็นว่าข้างกายเมิ่งเฟยมีเสือดาวหิมะโผล่มาเพิ่มอีกสองตัว ก็ตกใจจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง

“เมิ่งเฟย! เสือดาวหิมะ!! เสือดาวหิมะ!!! รีบหนีเร็วเข้า!!!”

“ยังมัวยืนบื้ออะไรอยู่อีกวะเนี่ย!! หนีสิ!!”

ผู้เฒ่าหลิวแผดเสียงตะโกนอย่างตื่นตระหนก

เมื่อเห็นปฏิกิริยาของผู้เฒ่าหลิว เมิ่งเฟยก็หัวเราะหึๆ

เขารีบลุกขึ้นไปพยุงผู้เฒ่าหลิว พาไปนั่งลงบนแท่นหินหน้าประตู แล้วเอ่ยอธิบาย

“วางใจเถอะครับผู้เฒ่าหลิว เสือดาวหิมะสองตัวนี้ไม่กินคนหรอกครับ”

“ตอนขึ้นเขาไปวันนี้บังเอิญเจอพวกมันถูกฝูงหมาป่ารุมล้อม ผมก็เลยยื่นมือเข้าช่วย แล้วพากลับมารักษาครับ”

พอได้ยินคำอธิบายอย่างเรียบเฉยของเมิ่งเฟย ผู้เฒ่าหลิวก็ส่งสายตาแปลกๆ มองสำรวจเมิ่งเฟยตั้งแต่หัวจรดเท้า

เจ้าเด็กนี่มันจะทำตัวเรียบง่ายเกินไปแล้ว!

นี่มันเสือดาวหิมะนะโว้ย! ไม่ใช่แมวบ้านสักหน่อย!

แต่พอคิดดูอีกที ผู้เฒ่าหลิวก็คลายความสงสัยลงไป เพราะช่วงหลายวันมานี้ เรื่องที่เมิ่งเฟยทำให้เขาต้องประหลาดใจและตกใจมันมีมากเกินไปแล้วจริงๆ

ขนาดหมีควายกับเสือโคร่งไซบีเรียเจ้าตัวยังปราบจนเชื่องได้ นับประสาอะไรกับเสือดาวหิมะสองตัวนี้ ย่อมไม่มีปัญหาอยู่แล้ว

“เอ็งนี่มันมีเนื้อหอมดึงดูดสัตว์จริงๆ ไม่ว่าจะหมาใน หมาป่า เสือ เสือดาว หรือสัตว์เล็กสัตว์น้อย ล้วนชอบเข้ามาคลอเคลียกับเอ็ง ข้าว่านะ อีกไม่เกินสองปี ที่นี่คงเปิดเป็นสวนสัตว์ได้แล้วล่ะ”

เมิ่งเฟยหัวเราะหึๆ แล้วพูดว่า “คงไม่ถึงขั้นสวนสัตว์หรอกครับ พวกมันแค่มาพักรักษาแผล พอหายดีแล้วยังไงก็ต้องปล่อยกลับคืนสู่ธรรมชาติอยู่ดี”

ถึงตอนนี้ เมิ่งเฟยก็สังเกตเห็นว่าหลิวเจียเจียไม่ได้ออกมา

ด้วยนิสัยของเธอ เรื่องครึกครื้นแบบนี้ไม่น่าจะขาดเธอไปได้ จึงถามขึ้นว่า

“ผู้เฒ่าหลิวครับ แล้วเจียเจียล่ะ ทำไมไม่ได้ออกมาพร้อมกับคุณล่ะครับ”

พอพูดถึงเจียเจีย ผู้เฒ่าหลิวก็มีสีหน้ากังวลขึ้นมาเล็กน้อย

“หลังจากเอ็งออกไปเมื่อเช้า พวกเราสองคนอยู่ว่างๆ ไม่มีอะไรทำ ก็เลยไปเดินเล่นแถวชายป่า เก็บผักป่ามานิดหน่อย เดิมทีตอนเช้าก็ยังดีๆ อยู่หรอก แต่พอถึงบ้าน เจียเจียก็บอกว่าง่วง อยากจะนอนสักงีบ เอ็งดูสิว่านี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว นอนไปตั้งห้าชั่วโมงกว่าแล้วนะ”

พอได้ยินคำพูดของผู้เฒ่าหลิว เมิ่งเฟยก็รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมาลางๆ

ยัยเด็กคนนี้ตั้งแต่มาถึงหมู่บ้านเมิ่งเจียโกว ก็กระปรี้กระเปร่า มีชีวิตชีวาเต็มเปี่ยมตลอดเวลา ไม่เคยมีอาการแบบนี้มาก่อนเลย

“หรือว่า…” เมิ่งเฟยเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงรีบวิ่งกลับเข้าไปในบ้านทันที

เวลานี้ หลิวเจียเจียกำลังนอนอยู่บนเตียง อากาศยี่สิบกว่าองศา แต่เธอกลับห่มผ้านวมผืนหนาเตอะ

ใบหน้าเล็กๆ ที่เคยแดงระเรื่อสดใส บัดนี้กลับซีดเผือดราวกับหิมะ สองตาปิดสนิท เม็ดเหงื่อขนาดเท่าเมล็ดถั่วไหลรินลงมาจากใบหน้า

ขณะเดียวกัน ร่างกายของเธอที่ซุกอยู่ใต้ผ้าห่มก็สั่นเทาเบาๆ ดูเหมือนกำลังพยายามต่อสู้กับพิษไข้สูงที่รุมเร้า

จังหวะนั้นผู้เฒ่าหลิวก็ตามเข้ามาในห้อง พอเห็นสภาพน่าเวทนาของหลานสาว ขาทั้งสองข้างก็อ่อนยวบจนเกือบจะล้มพับลงไป

“เจียเจีย! เจียเจีย! หลานเป็นอะไรไปน่ะ?!”

เมิ่งเฟยรีบพยุงผู้เฒ่าหลิวไปที่หัวเตียงเตา ผู้เฒ่าหลิวส่งเสียงเรียกอย่างร้อนรน

ทว่าในเวลานี้ เด็กสาวกลับไม่ลืมตาขึ้นมา ยังคงตกอยู่ในอาการหมดสติ

เมื่อเห็นสภาพเช่นนี้ ชายชราก็ยิ่งร้อนรน รีบยื่นมือออกไปแตะหน้าผากของหลานสาวทันที

“อ๊ะ! ร้อนจี๋เลย!”

เมื่อสัมผัสได้ถึงไอร้อนที่ส่งผ่านมายังฝ่ามือ รูม่านตาของเขาก็หดเล็กลงทันที พร้อมกับร้องอุทานออกมา

“ต้องรีบพาไปโรงพยาบาลแล้ว!”

“พวกเราขับรถไปโรงพยาบาลเร็วที่สุดก็ต้องใช้เวลาสามชั่วโมง ไม่ทันหรอกครับ ผมมียาลดไข้อยู่ ให้เธอกินก่อน เดี๋ยวคุณใช้น้ำอุ่นเช็ดตัวให้เธอนะครับ”

พูดจบเมิ่งเฟยก็เดินกลับเข้าห้องไปหยิบยาไอบูโพรเฟนหนึ่งซองมายื่นให้ผู้เฒ่าหลิว พร้อมกำชับว่า

“ผู้เฒ่าหลิวครับ เดี๋ยวตอนที่คุณเช็ดตัวให้เจียเจีย สังเกตดูหน่อยนะครับว่าบนตัวเธอมีบาดแผลหรือรอยกัดอะไรบ้างไหม ผมสงสัยว่าเจียเจียอาจจะโดนแมลงมีพิษอะไรกัดเข้าให้แล้ว”

พอได้ยินเมิ่งเฟยพูดแบบนั้น ผู้เฒ่าหลิวก็ขมวดคิ้วแน่น แล้วรีบพยักหน้ารับคำ

เมิ่งเฟยเดินออกจากห้องไปนั่งรออยู่ใต้ต้นผลไม้

เวลาผ่านไปราวสิบกว่านาที เสียงร้องอุทานของผู้เฒ่าหลิวก็ดังออกมาจากในห้อง

“เมิ่งเฟย! รีบเข้ามาเร็ว!”

เมิ่งเฟยรีบลุกพรวดแล้วพุ่งเข้าไปในห้องทันที

“มีอะไรครับผู้เฒ่าหลิว!” เมิ่งเฟยรีบถาม

“เอ็งรีบมาดูนี่!”

ตามทิศทางที่นิ้วของผู้เฒ่าหลิวชี้ไป เมิ่งเฟยก็สังเกตเห็นว่า บริเวณน่องของหลิวเจียเจียมีแมลงสีขาวขนาดเท่านิ้วก้อยตัวหนึ่งเกาะอยู่

ส่วนท้องของแมลงตัวนั้นบวมเป่ง ข้างในเป็นสีแดงสด เห็นได้ชัดว่าดูดเลือดไปจนเต็มที่แล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น บริเวณรอบๆ จุดที่มันกัดอยู่ ก็เริ่มปรากฏผื่นแดงขึ้นมาเป็นวงกว้าง

“เห็บขาวนี่!” เมิ่งเฟยเผลอร้องอุทานออกมา

เมื่อได้ยินคำพูดของเมิ่งเฟย ผู้เฒ่าหลิวก็ร้อนใจจนแทบนั่งไม่ติด รีบพูดขึ้นมาว่า

“ช่างหัวมันเถอะว่าเห็บขาวหรือเห็บดำ รีบเอามันออกมาก่อนสิ”

เมิ่งเฟยขมวดคิ้วแน่น หยิบไฟแช็กออกมาจากกระเป๋าแล้วจุดไฟลนไปที่ก้นของเห็บตัวนั้นอยู่พักหนึ่ง

ทว่าเห็บสีขาวตัวนั้นกลับไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย มันยังคงกัดแน่นไม่ยอมปล่อย

ในเวลานี้ ผู้ชมในห้องไลฟ์พอได้เห็นภาพเหตุการณ์นี้ ก็ระเบิดความเห็นกันยกใหญ่

【เหยดดด! เห็บอีกแล้วเหรอ! ต้องรีบเอาออกด่วนเลยนะ!】

【สตรีมเมอร์ ฉันมีวิธี ลองเอายากันยุงมารมดู ไม่แน่อาจจะรมจนเห็บมันยอมหลุดออกมาก็ได้】

【ถ้าเป็นฉันจะใช้น้ำร้อนลวก เอาให้มันหลุดออกมาตรงนั้นเลย】

【ไอ้คอมเมนต์ข้างบนสมองพังปะเนี่ย ขาของน้องเขาจะไม่พังเหรอวะ!】

【จำได้ว่าคราวก่อนสตรีมเมอร์ก็โดนเห็บกัดนี่ ใช้ไฟแช็กลนทีเดียวก็หลุดแล้ว คราวนี้ทำไมยุ่งยากจัง】

【ได้ยินสตรีมเมอร์บอกว่าตัวนี้คือเห็บขาว คราวก่อนที่กัดสตรีมเมอร์มันเป็นสีดำ หรือว่ามันจะมีอะไรไม่เหมือนกัน?】

【เชี่ย! เพิ่งไปเสิร์ชมาเมื่อกี้ เห็บมีตั้งหลายสิบสายพันธุ์ แค่ที่พบในแถบต้าซิงอันหลิ่งก็มีถึงแปดชนิดแล้ว ตัวที่พิษร้ายแรงที่สุดก็คือเห็บขาวนี่แหละ! มันยังมีฉายาอีกว่า ‘ราชาพิษแห่งพงไพร’! สถิติบอกว่าในต้าซิงอันหลิ่งมีคนตายเพราะโดนเห็บขาวกัดปีละตั้งหลายสิบคนเลยนะ!】

【จริงดิ น้องผู้หญิงคนนี้น่าสงสารเกินไปแล้วไหม… สตรีมเมอร์ต้องช่วยน้องเขาให้ได้นะ】

【เชื่อใจสตรีมเมอร์! สตรีมเมอร์ต้องมีวิธีแน่ๆ!!】

ตอนนี้เมิ่งเฟยไม่มีเวลามาตอบคอมเมนต์ของทุกคน ในหัวกำลังเค้นความทรงจำ ค้นหาทุกเรื่องเล่าที่ปู่เคยเล่าให้ฟังอย่างรวดเร็ว

ผ่านไปห้านาที…

“นึกออกแล้ว!!!” เมิ่งเฟยเงยหน้าขึ้นด้วยความดีใจ หันไปมองผู้เฒ่าหลิวด้วยสีหน้าตื่นเต้น

“ผู้เฒ่าหลิว! เจียเจียรอดแล้วครับ!! ปู่รอผมเดี๋ยวนะ! ผมไปเอาของแป๊บเดียว”

พูดจบเมิ่งเฟยก็พุ่งพรวดออกนอกประตูไปทันที