บทที่ 53 เอาเต้าหู้เหม็นเข้าไมโครเวฟ

พอพ้นประตูรั้วบ้าน เมิ่งเฟยก็วิ่งตรงดิ่งไปยังบ้านของปู่รองทันที

ไม่ทันได้เคาะประตู เมิ่งเฟยก็ผลักประตูพรวดเข้าไป

เวลานี้ปู่รองกำลังง่วนอยู่กับการดูแลแปลงผักเล็กๆ ในลานบ้าน พอเห็นเมิ่งเฟยวิ่งกระหืดกระหอบมาก็รู้ทันทีว่าต้องมีเรื่องแน่

เขารีบวางจอบในมือลงแล้วเดินเข้ามาหา

"เป็นอะไรไปไอ้หมา มีเรื่องอะไรเหรอ" ปู่รองเอ่ยถามด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

"ปู่รอง ที่บ้านปู่ยังมีขี้ผึ้งหนามทมิฬอยู่ไหมครับ! ที่บ้านผมมีคนถูกเห็บขาวกัด!"

พอได้ยินว่ามีคนถูกเห็บขาวกัด สีหน้าของปู่รองก็พลันตึงเครียดขึ้นมาทันที เขารีบพาเมิ่งเฟยตรงเข้าไปในห้องเก็บของฝั่งทิศตะวันออก

หลังค้นหาตามตู้ลิ้นชักอยู่นาน ในที่สุดก็เจอกล่องเหล็กขนาดเท่ากำปั้นซุกอยู่ที่มุมลึกที่สุดของลิ้นชัก

ตัวกล่องเหล็กถูกห่อด้วยแผ่นพลาสติกซ้อนกันแน่นหนาถึงสามชั้นด้านนอกสามชั้นด้านใน

ทว่าถึงจะทำถึงขนาดนี้ ทันทีที่หยิบมันออกมา เมิ่งเฟยก็ได้กลิ่นเหม็นชวนคลื่นไส้เตะเข้าจมูก

กลิ่นนั้น ใครได้ดมแค่ครั้งเดียวก็ไม่อยากจะดมเป็นครั้งที่สองในชีวิตอีกเลย

แม้จะเหม็นสาหัสสากรรจ์ แต่เมิ่งเฟยกลับประคองไว้ในมือราวกับของล้ำค่าหายาก พร้อมเอ่ยด้วยความตื่นเต้น

"ขอบคุณครับปู่รอง เดี๋ยวผมใช้เสร็จแล้วจะรีบเอามาคืนนะ"

พูดจบเขาก็วิ่งหน้าตั้งกลับบ้านไป

ปู่รองตั้งท่าจะหยิบจอบมาทำงานต่อ แต่ด้วยความที่ไม่ค่อยวางใจ จึงเดินตามไปด้วย

เมื่อกลับถึงบ้าน เมิ่งเฟยรีบพุ่งเข้าไปในห้องที่ผู้เฒ่าหลิวอยู่ แล้วแกะถุงพลาสติกที่ห่อกล่องเหล็กออกทีละชั้น

พอดึงถุงชั้นสุดท้ายออก กลิ่นคาวเหม็นเน่ารุนแรงก็ตลบอบอวลไปทั่วทั้งห้องในพริบตา

ผู้เฒ่าหลิวได้กลิ่นเข้าก็ตั้งท่าจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ท้องไส้กลับปั่นป่วนขึ้นมาทันควัน

เขาจึงรีบวิ่งพรวดออกนอกห้อง ไปนั่งยองๆ โก่งคออ้วกอยู่บนพื้นข้างนอก

เห็นท่าทางขยอกอ้วกของผู้เฒ่าหลิว เมิ่งเฟยเองก็พะอืดพะอมจนแทบทนไม่ไหว แต่ยังคงกัดฟันฝืนข่มเอาไว้

แม้แต่หลิวเจียเจียที่หมดสติอยู่ คิ้วคู่เล็กก็ยังขมวดมุ่น จมูกกระตุกฟุดฟิดเบาๆ

ตอนนี้ผู้ชมในห้องไลฟ์แม้จะไม่ได้กลิ่นจริงในเหตุการณ์ แต่ดูจากสีหน้าท่าทางของแต่ละคนก็รู้ได้ทันทีว่าของในกล่องเหล็กนี้กลิ่นไม่โสภาแน่นอน

เมิ่งเฟยกลั้นความพะอืดพะอมอย่างรุนแรงในกระเพาะเอาไว้ แล้วค่อยๆ เปิดฝากล่องเหล็กออกอย่างระมัดระวัง

ของข้างในไม่เต็ม มีอยู่แค่ครึ่งกล่อง เป็นเนื้อขี้ผึ้งสีดำสนิทดุจน้ำหมึก

เมิ่งเฟยใช้นิ้วควักออกมาป้ายหนึ่ง แล้วทาเกลี่ยรอบๆ ตัวเห็บอย่างสม่ำเสมอ

เพียงชั่วครู่ เจ้าเห็บที่เดิมทีกัดน่องของหลิวเจียเจียไว้แน่น ก้นของมันก็พลันกระดุกกระดิก

หือ?

เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?

ทำไมเหม็นขนาดนี้วะ?

เชี่ยเอ๊ย! โคตรเหม็นเลย!!

เจ้าเห็บขาวตัวนั้นดึงหัวพรวดออกมาทันที ขาสั้นๆ ทั้งแปดรีบซอยยิบลำเลียงร่าง หวังจะหนีไปให้พ้นจากแดนนรกแห่งนี้

ทว่าวิ่งไปได้แค่สองก้าว มันก็รู้สึกว่าขาทั้งแปดไร้เรี่ยวแรง ร่างทั้งร่างล้มตึงคว่ำหน้าลงกับพื้น

ปากยังสำรอกฟองเลือดสีแดงสดออกมาด้วย

เมิ่งเฟยเห็นแล้วก็อดขำไม่ได้ ยื่นมือไปคีบเจ้าเห็บขาวขึ้นมา แล้วใช้เล็บโป้งบี้ออกแรงเพียงนิด ร่างกับหัวของมันก็แยกออกจากกัน

เมื่อเห็นว่าเห็บถูกเมิ่งเฟยขับไล่ออกมาได้ในที่สุด บรรดาชาวเน็ตในห้องไลฟ์ต่างก็เฮลั่น โล่งอกโล่งใจไปตามๆ กัน

【โชคดีที่ได้สตรีมเมอร์อยู่ด้วย ไม่งั้นแม่หนูน้อยคนนี้แย่แน่ๆ】

【สตรีมเมอร์ดูเก่งเวอร์! โคตรเท่โคตรตึง!】

【สตรีมเมอร์ เมื่อกี้ของที่นายทาคืออะไรน่ะ? ดูจากสภาพพวกนายแล้ว กลิ่นมันน่าจะเหม็นสุดๆ เลยดิ】

【ใช่ๆ รมจนคุณปู่อ้วกแตกไปแล้วเนี่ย】

【พรืด~~ ขอโทษที กลั้นขำไม่ไหวว่ะ】

เมิ่งเฟยใช้ขี้ผึ้งเมื่อครู่ป้ายลงบนรอยเห็บกัดของเด็กหญิงอีกรอบ ถึงได้ถอนหายใจโล่งอกแล้วอธิบายว่า

"ของสิ่งนี้เรียกว่าขี้ผึ้งหนามทมิฬ แม้แต่คนท้องถิ่นแถวนี้เองก็น้อยคนที่จะรู้จัก ปกติจะมีแค่คนรุ่นเก่าที่เข้าป่าล่าสัตว์มาทั้งชีวิตเท่านั้นถึงจะรู้จักมันครับ

ของชิ้นนี้พวกคุณอย่ามองว่ามันเหม็นนรกแตกเชียว แต่มันเป็นของดีมากเลยนะ ไม่ใช่แค่รักษาพิษจากแมลงสัตว์กัดต่อยได้เท่านั้น ยังช่วยถอนพิษและลดการอักเสบได้ด้วย คนเก็บของป่ารุ่นเก่าๆ ถือว่ามันเป็นสมบัติล้ำค่าเลยล่ะ แต่สมัยนี้คนที่ทำเป็นจริงๆ เหลือน้อยจนแทบจะนับนิ้วได้แล้ว

พูดแบบไม่เว่อร์เลยนะ ปู่รองของผมมีกระปุกนี้วางอยู่ในโรงเก็บของหลังบ้าน กลางค่ำกลางคืนในฤดูร้อนไม่มียุงมารบกวนเลยสักตัว แม้แต่หนูก็ยังไม่กล้าเหยียบเข้าบ้านแกด้วยซ้ำ"

【เหยดดด! เจ๋งโคตร! สตรีมเมอร์แบ่งขายให้หน่อยได้ปะ?】

【เมนต์บน ลองคิดดูนะเว้ย แกเดินอยู่บนถนนใหญ่แล้วทุกคนถอยห่างจากแกห้าเมตร แม้แต่ตอนกลางคืนเมียยังไม่ยอมให้ขึ้นเตียง แกยังอยากได้อยู่อีกเรอะ?】

【อะไรนะ!! ทาแล้วเมียไม่ให้ขึ้นเตียงเรอะ!!! สตรีมเมอร์รีบแปะตะกร้าด่วน!! ฉันขอซื้อขวดนึง! เอาไว้เอาชีวิตรอด!】

【5555 ฉันว่าที่บ้านปู่รองของสตรีมเมอร์ไม่มียุงกับหนูเข้า คงเพราะพวกมันรังเกียจว่าเหม็นเกินไป ไม่อยากเข้ามากกว่ามั้ง】

【55555 คิดเหมือนฉันเป๊ะเลย】

ชั่วพริบตา ในห้องไลฟ์ก็เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะเฮฮา

ส่วนเมิ่งเฟยใช้ผ้าขนหนูชุบน้ำอุ่นบิดหมาด แล้ววางแปะลงบนหน้าผากของเด็กหญิงตัวน้อย

ครู่ต่อมา ผู้เฒ่าหลิวเดินตากล้ำเลือดกลับเข้ามาในห้อง เมิ่งเฟยสังเกตเห็นได้ชัดเจนว่าขาทั้งสองข้างของชายชรากำลังสั่นระริก

"อุแหวะ~~ เมิ่ง~~ แหวะ~~ เฟย~~~ รีบ~~ แหวะ~~ เอาของพรรค์นั้น~~ แหวะ~~ เก็บไปที"

"อุแหวะ~~~~~~~~~~~~~~"

ผู้เฒ่าหลิวอุตส่าห์เค้นคำพูดออกมาจนจบประโยคได้ แต่สุดท้ายก็ทนไม่ไหวจริงๆ พุ่งพรวดออกไปนอกห้องแล้วโก่งคออ้วกอย่างเอาเป็นเอาตายอีกรอบ

ทำเอาเมิ่งเฟยมองตามแล้วรู้สึกพะอืดพะอมตามไปด้วย

เมิ่งเฟยรีบหยิบฝากล่องเหล็กขึ้นมาเตรียมจะปิด

ทว่าจังหวะนั้นเอง สงต้าได้ยินเสียงอ้วกของผู้เฒ่าหลิว ก็นึกอยากรู้อยากเห็นวิ่งแจ้นมามุงดู

พอมันยื่นหัวโตๆ ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้อง ก็ได้กลิ่นเหม็นคาวคละคลุ้งรุนแรงโชยเข้าจมูกเต็มๆ

กลิ่นนั้น มันเหม็นยิ่งกว่าซากปลาเน่าตายมาครึ่งเดือนเสียอีก

สงต้า: ᶘ ᵒᴥᵒᶅ

สงต้าอดไม่ได้ที่จะคำรามลั่นออกมาคำหนึ่ง รีบหดหัวกลับไปทันควัน แล้วหมอบแหงะอยู่กับพื้นโก่งคอสำรอกน้ำลายเอิ๊กอ๊าก

เสียงคำรามนี้ทำเอาเมิ่งเฟยสะดุ้งโหยง

มือทั้งสองข้างพลันสั่นระริก กล่องเหล็กหลุดจากมือร่วงใส่ตัวเขาเข้าเต็มเปา

เนื้อยาขี้ผึ้งสีเขียวคล้ำไหลย้อยลงมาตามลำคอของเมิ่งเฟย

สมองของเมิ่งเฟยช็อตค้างไปทันที…

เมิ่งเฟย: (￣_,￣ )

จบเห่แล้ว…

ชีวิตกูพังแล้ว…

ใครก็ได้ช่วยกูที…

พอรีสตาร์ตระบบสมองกลับมาได้ เมิ่งเฟยก็รีบใช้มือทั้งสองข้างปัดยาขี้ผึ้งหนามพงบนตัวออกพัลวัน

แต่ยิ่งร้อนรน มือไม้ก็ยิ่งลนลาน

จากเดิมที่เปื้อนแค่ตรงคอเสื้อเพียงหย่อมเล็กๆ ทว่าด้วยความลนลานของเมิ่งเฟย ในที่สุดมันก็ละเลงจนเปรอะไปทั่วท่อนบน!

ใบหน้าของเมิ่งเฟยซีดเผือดราวกับกระดาษ ในใจบังเกิดความรู้สึกสิ้นหวังถาโถมขึ้นมา

เมิ่งเฟย: สู่ขิต…

ทว่า ในจังหวะนั้นเอง สถานการณ์ที่เลวร้ายกว่าเดิมก็บังเกิดขึ้น ยาขี้ผึ้งหนามพงบนตัวเมิ่งเฟยเริ่มแผ่กลิ่นเหม็นหึ่งรุนแรงออกมา! เพียงชั่วพริบตาก็ตลบอบอวลไปทั่วทั้งห้อง

เวลานี้คิ้วคู่เล็กของหลิวเจียเจียยิ่งขมวดมุ่นหนักกว่าเดิม

ทันใดนั้น เธอก็เบิกตากว้างขึ้นมาอย่างกะทันหัน แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

เมื่อครู่นี้เธอเพิ่งฝันไปว่าคุณปู่ใช้ไมโครเวฟอุ่นเต้าหู้เหม็นอยู่ที่บ้าน แล้วสุดท้ายเตาไมโครเวฟก็ดันระเบิดตู้ม

แต่วินาทีถัดมา เธอก็ได้สติกลับคืน

ไม่ใช่แล้ว! นี่ไม่ใช่ความฝัน!

มันเหม็นจริงๆ นี่หว่า!!

“อุแหวะ~~~”

หลิวเจียเจียกระโดดลงจากเตียงเตาอย่างคล่องแคล่ว แล้วพุ่งพรวดออกจากห้องไปราวกับติดปีกบิน

เธอพยายามเอามือปิดจมูกไว้แน่น แต่กลิ่นเน่าเหม็นนั้นยังคงแทรกซึมผ่านเข้ามาได้ทุกรูขุมขน

ในตอนนั้นเองเธอสังเกตเห็นสสารสีดำเปรอะอยู่ตรงข้อเท้าของตัวเอง และต้นตอของกลิ่นเหม็น ก็คือไอ้นี่เอง!

“กรี๊ด! เหม็นจะตายอยู่แล้ว!! เหม็นจะตายอยู่แล้ว!!”