บทที่ 54 เมิ่งเฟย นายขี้ราดกางเกงเหรอ

ตอนนี้เองเมิ่งเฟยถึงเพิ่งได้สติ เขารีบพุ่งพรวดออกจากบ้าน วิ่งตรงไปยังลำธารสายเล็กหลังบ้าน ถอดเสื้อผ้าออกแล้วกระโดดตู้มลงน้ำทันที

ทว่ายาขี้ผึ้งหนามกลับเกาะแน่นเหมือนน้ำมันหมูที่เย็นตัวลง ไม่ว่าเมิ่งเฟยจะขัดถูอย่างไร ก็ยังมีคราบชั้นบางๆ ติดแน่นอยู่บนผิวหนังอยู่ดี

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง…

ท่อนบนของเมิ่งเฟยถูกขัดจนแดงเถือก สภาพไม่ต่างอะไรจากปูต้มสุก

ส่วนสงต้าก็นั่งยองๆ อยู่ริมน้ำ มองดูเมิ่งเฟยด้วยสีหน้าสงสัยใคร่รู้

ในใจอดบ่นพึมพำไม่ได้

ขี้ราดกางเกงเรอะ

ทำไมสกปรกโสโครกขนาดนี้นะ

แค่ขี้ยังขี้เลอะไปทั้งตัวได้

(●￣(ｴ)￣●)

ถ้าเมิ่งเฟยรู้ความคิดของสงต้าล่ะก็ คงได้กระโดดขึ้นมาจากน้ำแล้วกระหน่ำซัดมันสักยกแน่ๆ

ทันใดนั้นเอง ตาของสงต้าก็พลันเป็นประกาย

เมื่อเห็นปลาคาร์ปเจียงตัวอวบอ้วนลอยหงายท้องขึ้นมาข้างตัวเมิ่งเฟยหลายตัว

สงต้ายื่นอุ้งมือไปช้อนขึ้นมาตัวหนึ่ง กำลังจะยัดเข้าปาก ทว่าจู่ๆ การกระทำก็หยุดชะงักลง

มันค่อยๆ ยื่นจมูกไปดมฟุดฟิดสองที ก่อนจะโยนกลับลงแม่น้ำไปด้วยสีหน้ารังเกียจสุดขีด

ทำเอาเมิ่งเฟยที่มองอยู่ข้างๆ ถึงกับกัดฟันกรอดด้วยความหมั่นไส้

ในตอนนั้นเอง เป็ดปากยาวเปียกก็บินพรวดออกมาจากลานบ้าน มันตามกลิ่นจนเจอตัวเมิ่งเฟย

“ก๊าบๆ”

เป็ดปากยาวเปียกส่งเสียงร้องลั่นใส่เมิ่งเฟย ดูเหมือนจะมีเรื่องด่วนอะไรบางอย่าง

สงต้าเข้าใจความหมายของเจ้าตัวเล็ก จึงยกอุ้งมือขวาชี้ไปทางทิศของตัวบ้าน

เมิ่งเฟยเห็นดังนั้นก็ไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขารีบกระโดดขึ้นจากลำธาร ไม่ทันได้สนใจจะใส่เสื้อผ้าด้วยซ้ำ วิ่งหน้าตั้งกลับไปที่บ้านอย่างรวดเร็ว

ณ ลานหน้าบ้านของเมิ่งเฟยในตอนนี้…

แม่เสือดาวหิมะ: “โฮก!” (แกมีสิทธิ์อะไรไปเลียมือเขา นังตัวดี)

เสือขาว: “โฮก! โฮก!” (ฉันจะเลียแล้วจะทำไม แกเกี่ยวอะไรด้วย นังเมียน้อย)

เสือขาวกำลังยืนประจันหน้าอยู่กับแม่เสือดาวหิมะ เสียงขู่คำรามด้วยความโมโหดังเล็ดลอดออกมาจากลำคอของพวกมันทั้งคู่

ส่วนพ่อเสือดาวหิมะกับเสือโคร่งไซบีเรียที่อยู่ด้านข้างนั่งเบียดกันพลางมองดูเหตุการณ์ตรงหน้า ไม่มีตัวไหนคิดจะเข้าไปช่วยหรือห้ามทัพเลยสักนิด

เจ้ากระรอกน้อยนั่งยองๆ อยู่บนหัวของพ่อเสือดาวหิมะ ในมือถือซองมันฝรั่งทอดเอาไว้ ปากก็เคี้ยวของอร่อยไป พลางชมการถ่ายทอดสดแบบเกาะติดขอบสนามอย่างออกรส

เมื่อได้ยินเสียงเคี้ยวกรุบกรอบดังมาจากบนหัวเป็นระยะ พ่อเสือดาวหิมะก็เหลือบตาขึ้นมองด้วยความสงสัย

เจ้ากระรอกน้อยรู้ความยิ่งนัก มันหยิบมันฝรั่งทอดแผ่นหนึ่งยัดใส่ปากพ่อเสือดาวหิมะทันที

“กร๊อบ!” เสียงกรอบดังสนั่นขึ้นคำหนึ่ง ดวงตาของเสือดาวหิมะพลันเบิกกว้างเป็นประกาย

เมื่อเคี้ยวเบาๆ กลิ่นหอมเข้มข้นของมันฝรั่งผสานกับรสชาติกลมกล่อมของสเต๊กเนื้อออสเตรเลียก็พุ่งตรงเข้าสู่ต่อมรับรสในพริบตา รสชาติแปลกใหม่ที่ลงตัวนี้ทำให้มันแทบจะหยุดกินไม่ได้

ดูเหมือนจะสังเกตเห็นปฏิกิริยาของพ่อเสือดาวหิมะ เสือโคร่งไซบีเรียที่อยู่ข้างๆ จึงหันไปมองเจ้ากระรอกน้อยด้วยสีหน้าคาดหวังเต็มเปี่ยม

เจ้ากระรอกน้อยไม่ได้ขี้เหนียว มันหยิบมันฝรั่งทอดอีกแผ่นป้อนเข้าปากเสือโคร่งไซบีเรีย

“กร๊อบ!”

เสือโคร่งไซบีเรีย: (=￣ω￣=)

คุณพระช่วยเจ้าข้าเอ๊ย…

อร่อยจังโว้ย!

ทำไมมันถึงได้อร่อยขนาดนี้เนี่ย!

ชั่วพริบตานั้น ทั้งสามตัวต่างเคี้ยวกันอย่างเอร็ดอร่อยจนไม่สนใจการเผชิญหน้าในลานบ้านอีกต่อไป

ในตอนนั้นเอง แม่เสือดาวหิมะก็คำรามลั่น ขาหลังออกแรงส่งอย่างรุนแรง พุ่งเข้าใส่เสือขาวทันที

ทว่าเสือขาวก็ไม่ยอมอ่อนข้อเช่นกัน มันคำรามต่ำ ขนบนหลังลุกชัน เอี้ยวตัวหลบได้อย่างเฉียดฉิว พร้อมกันนั้นหางใหญ่ราวกับแส้เหล็กก็ฟาดเข้าที่บั้นเอวของแม่เสือดาวหิมะอย่างจัง

แม่เสือดาวหิมะครางออกมาด้วยความเจ็บปวด ร่างชะงักไปชั่วครู่ แต่ก็ตั้งหลักได้อย่างรวดเร็วแล้วพุ่งเข้าไปใหม่อีกครั้ง

“โฮก!”

เสือขาวคำรามลั่นพร้อมกับกระโจนเข้าใส่ แม่เสือดาวหิมะเห็นดังนั้นก็เดือดพล่านไม่แพ้กัน โถมตัวเข้าหาเสือขาว สองสัตว์ร้ายกอดรัดฟัดเหวี่ยงกัดกันอย่างดุเดือด

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!!!!”

เมิ่งเฟยพุ่งเข้าไปตรงหน้าสัตว์ร้ายทั้งสองอย่างรวดเร็ว สองมือคว้าเข้าที่แผงคอด้านหลังของพวกมันไว้คนละข้าง

เมื่อถูกจับหนังคอด้านหลัง สัตว์ร้ายทั้งสองกำลังจะขัดขืนและสวนกลับ

แต่พอเห็นว่าเป็นเมิ่งเฟย ความดุร้ายก็มลายหายไปในพริบตา

พวกมันต่างทำหน้าตาน่าสงสารมองมาที่เมิ่งเฟย ราวกับลูกแมวสองตัวที่เพิ่งทำความผิดมาก็ไม่ปาน

“บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าต่อไปนี้พวกเราคือครอบครัวเดียวกันน่ะ! จะตีกันทำไมหา!”

หลังจากคลุกคลีกันมานาน เมิ่งเฟยรู้ว่าพวกมันฟังคำพูดของตนเข้าใจ จึงเอ็ดเสียงเข้ม

เสือขาวกับแม่เสือดาวหิมะดูเหมือนจะรู้ว่าตัวเองผิด จึงก้มหน้าไม่ส่งเสียง

เสือขาวค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้เมิ่งเฟยอย่างระมัดระวัง หัวโตๆ ถูไถกับตัวของเมิ่งเฟยเบาๆ แถมยังเลียหลังมือของเขาเป็นระยะ

แม่เสือดาวหิมะเห็นแบบนั้นก็ไม่ยอมน้อยหน้า ปรี่เข้ามาถูไถเมิ่งเฟยเหมือนกัน ถึงขั้นทิ้งตัวลงนอนหงายท้องให้เกาแล้วเริ่มกลิ้งเกลือกไปมาบนพื้น

เมิ่งเฟยไม่ได้รู้สึกอะไร คิดเพียงว่าพวกมันแค่กำลังอ้อนเท่านั้น

แต่เสือโคร่งไซบีเรียกับพ่อเสือดาวหิมะที่ยืนดูอยู่ข้างๆ ถึงกับอ้าปากค้างตาโต

ไม่จริงน่า!

พวกแกสองตัวพอได้แล้วมั้ง!

นี่ถึงกับแย่งความโปรดปรานกันต่อหน้าต่อตาเลยเหรอ!

พวกแกเป็นสิ่งมีชีวิตบนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารนะเว้ย!

มีความละอายใจกันบ้างจะได้ไหม!

ผัวของพวกแกยังยืนหัวโด่อยู่ข้างๆ นี่นะ!

เสือโคร่งไซบีเรียกับพ่อเสือดาวหิมะหันมาสบตากัน แอบเห็นน้ำตาใสๆ ไหลรินตรงหางตาของอีกฝ่าย

ทว่าเสือขาวกับแม่เสือดาวหิมะที่กำลังออดอ้อนอยู่ข้างตัวเมิ่งเฟยคล้ายจะสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง จึงหยุดชะงัก จมูกฟุดฟิดดมฟึดฟัดอยู่สองสามที

วินาทีถัดมา…

“อ้วกกก~~~”

“อ้วกกก~~~ แหวะ~~~”

เสือขาวกับแม่เสือดาวหิมะพากันหมอบลงกับพื้นแล้วเริ่มโก่งคออาเจียนพร้อมกัน

พอมั่นใจว่าต้นตอของกลิ่นเหม็นเน่ามาจากตัวเมิ่งเฟย ทั้งสองก็รีบเผ่นหนีไปไกลลิบ หันกลับมามองเมิ่งเฟยด้วยสีหน้าหวาดผวา

จังหวะนั้นเสือขาวนึกขึ้นได้ว่าเมื่อกี้เพิ่งจะเลียหลังมือของเมิ่งเฟยไป ท้องไส้ก็ปั่นป่วนตีตื้นขึ้นมาในทันที

“อ้วกกก~~~” มันหมอบพะอืดพะอมอยู่กับพื้น ลุกไม่ขึ้นอยู่นานสองนาน

เมิ่งเฟย: (ーー゛)

เมิ่งเฟยยืนเก้ออยู่กับที่ ในใจก่นด่าบรรพบุรุษแปดชั่วโคตรของสงต้าไปรอบหนึ่งแล้ว

ตอนนั้นเอง หลิวเจียเจียกับผู้เฒ่าหลิวก็ประคองกันเดินออกมาจากลานบ้าน ไม่รู้ว่าปู่รองมาถึงบ้านเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ เดินตามหลังทั้งสองคนมาติดๆ

“ไอ้หมา! ยืนบื้อทำอะไรอยู่ตรงนั้นวะ?” ปู่รองเอ่ยปากถาม

เมิ่งเฟยผายมือสองข้างออก ยิ้มแหยๆ อย่างจนปัญญา “เมื่อกี้ผมเพิ่งไปขอยาขี้ผึ้งหนามจากปู่มาไงครับ โดนเจ้าสงต้าทำตกใจเลยถือไม่อยู่ หกใส่ตัวหมดเลยเนี่ย ดูสิ พวกตัวเล็กพวกนี้เหม็นจนเผ่นหนีผมไปหมดแล้ว”

ได้ยินแบบนั้น ปู่รองก็ระเบิดเสียงหัวเราะลั่น

อานุภาพของไอ้ของพรรค์นี้เขารู้ดีที่สุด รัศมีห้าเมตรโดยมีบ้านเขาเป็นศูนย์กลาง นอกจากตัวเขาเองแล้วก็ไม่มีสิ่งมีชีวิตหน้าไหนกล้าเฉียดเข้าไปใกล้สักตัว

“ฮ่าๆ เอ็งนี่มันซวยซ้ำซวยซ้อนจริงๆ เข้าบ้านไปเอาน้ำส้มสายชูขาวล้างตัวซะก็หายแล้ว กลิ่นหึ่งขนาดนี้ ข้ายังรังเกียจเอ็งเลยเนี่ย”

พอได้ยินปู่รองบอก เมิ่งเฟยจะรอช้าอยู่ไย รีบพุ่งเข้าไปในครัว คว้าขวดน้ำส้มสายชูขาวแล้ววิ่งจู๊ดตรงไปที่ริมแม่น้ำทันที

จังหวะนั้นเอง ปู่รองก็ตบไหล่ผู้เฒ่าหลิวเบาๆ แล้วหัวเราะร่า

“ฮ่าๆ น้องหลิว ในเมื่อมาถึงที่แล้วก็ถือเป็นแขก คืนนี้ข้าเลี้ยงเอง พอดีหน้าบ้านไอ้หมามีเตากระทะเหล็กใบใหญ่อยู่ เดี๋ยวข้ากลับไปเอาเนื้อเอาอะไรมา คืนนี้จะจัดห่านตุ๋นกระทะเหล็กสูตรตงเป่ยแท้ๆ ให้กินสักมื้อ!”

พอได้ยินคำว่าห่านตุ๋นกระทะเหล็ก สองปู่หลานก็ตาเป็นประกายวาววับขึ้นมาทันที

ตอนนี้ในท้องของพวกเขามันว่างเปล่าสนิท เล่นอ้วกออกมาจนเกลี้ยงไม่เหลือแม้แต่มื้อเช้า

หิวจนไส้จะกิ่วอยู่รอมร่อแล้ว

หลังจากเมิ่งเฟยล้างเนื้อล้างตัวเสร็จ พอกลับมาก็เริ่มช่วยปู่รองง่วนอยู่หน้าเตา

ฟืนในเตาไฟลุกโชนอย่างรุนแรง น้ำแกงในกระทะเดือดพล่าน ส่งเสียง “ปุดๆ” ไม่ขาดสาย

เมิ่งเฟยวางเนื้อห่าน ผักกาดดอง ถั่วฝักยาวแห้ง มันฝรั่ง กะหล่ำปลี และวัตถุดิบอื่นๆ ลงในกระทะตามลำดับ

ด้วยความร้อนจากไฟแรงที่เคี่ยวอย่างต่อเนื่อง กลิ่นหอมเข้มข้นอบอวลไปทั่วทั้งลานบ้าน

ผู้เฒ่าหลิวได้กลิ่นหอมที่ลอยมาจากลานบ้านตั้งนานแล้ว ถึงกับเผลอกลืนน้ำลายเอื๊อก

มองดูกระทะเหล็กใบใหญ่ที่มีไอควันพวยพุ่งกลางลานบ้านด้วยสีหน้าเปี่ยมไปด้วยความหวัง