บทที่ 55 มันฝรั่งทอดกรอบรสต้มผักกาดดองกระดูกหมูชิ้นโต

“กินข้าวได้แล้ว!”

เมิ่งเฟยเปิดฝาหม้อ ไอความร้อนพวยพุ่งเข้าใส่เขาทันที

พอได้ยินเสียงเรียกของเมิ่งเฟย หลิวเจียเจียก็พุ่งพรวดออกจากห้องเป็นคนแรก

เมื่อมองหม้อต้มตุ๋นร้อนๆ ควันฉุย หลิวเจียเจียก็จ้องเขม็ง น้ำลายแทบจะหกออกมา

เมิ่งเฟยยกจานต้นหอมซอยกับผักชีที่หั่นเตรียมไว้เทลงไปในหม้อ

ต้นหอมกับผักชีที่ดูแสนธรรมดา เมื่อใส่ลงไปแล้วก็ช่วยปลุกกลิ่นหอมของสารพัดวัตถุดิบขึ้นมาทันที กลิ่นหอมเข้มข้นยิ่งกว่าเดิมลอยแตะจมูก

“เอาละ ลงมือได้แล้วครับ!”

หม้อใหญ่ในลานบ้านของเมิ่งเฟยค่อนข้างพิเศษ เป็นหม้อที่คุณปู่ตั้งใจสร้างไว้ตั้งแต่ตอนนั้น

ตรงกลางเป็นกระทะเหล็กใบใหญ่ ล้อมรอบด้วยที่นั่ง ให้คนนั่งล้อมวงได้ แบบนี้ทั้งสะดวกและรับประกันได้ว่าอาหารจะไม่เย็นชืด ได้กินของอร่อยร้อนๆ ตลอดเวลา

ปู่รองกับผู้เฒ่าหลิวก็เดินออกมาเช่นกัน ต่างพากันนั่งล้อมรอบเตา

สิ้นเสียงเมิ่งเฟย หลิวเจียเจียก็คันไม้คันมืออยากคีบกินเต็มแก่ แต่พอเห็นผู้เฒ่าทั้งสองยังไม่ลงตะเกียบจึงได้แต่อดทนไว้

“ฮ่าๆ หม้อต้มตุ๋นหม้อนี้ แค่เห็นก็น่ากินแล้ว!”

เมื่อมองอาหารหลากหลายที่ส่งกลิ่นหอมฟุ้งในหม้อ ผู้เฒ่าหลิวก็เป็นฝ่ายยื่นตะเกียบเข้าไปในหม้อก่อนใคร

เขาคีบถั่วฝักยาวแห้งเส้นๆ ตรงขอบหม้อ

ในฐานะเชฟระดับงานเลี้ยงระดับชาติ เขามักจะปรุงอาหารด้วยวัตถุดิบสดใหม่มาโดยตลอด แทบไม่เคยใช้ผักแห้งเลย

เขาจึงนึกสงสัยว่าถั่วฝักยาวแห้งในหม้อต้มตุ๋นนี้จะมีรสชาติเป็นอย่างไรกันแน่

ผู้เฒ่าหลิวยกตะเกียบขึ้น คีบถั่วฝักยาวแห้งที่ดูดน้ำซุปจนชุ่มชื่นเข้าปาก

วินาทีถัดมา ผู้เฒ่าหลิวก็เบิกตากว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อ

“นี่!… นี่คือถั่วฝักยาวเหรอ?”

“เป็นอะไรไปครับผู้เฒ่าหลิว? ถั่วฝักยาวไม่อร่อยเหรอครับ?” เมิ่งเฟยมองผู้เฒ่าหลิวอย่างสงสัย พลางคีบถั่วฝักยาวชิ้นหนึ่งเข้าปากด้วยเหมือนกัน

“สัมผัสนี่… รสชาตินี่…” ผู้เฒ่าหลิวค่อยๆ ลิ้มรส “ฉันไม่เคยกินถั่วฝักยาวที่อร่อยขนาดนี้มาก่อนเลย!”

“จริงเหรอครับเนี่ย?” เมื่อได้ยินคำชมยืนยันจากผู้เฒ่าหลิว เมิ่งเฟยก็ยิ้มออกมา

“ผมยังกลัวอยู่เลยว่าพวกคุณจะกินไม่ชิน!”

“ไอ้หมา ฝีมือเอ็งเนี่ยเปิดร้านอาหารได้สบายๆ เลยนะเว้ย!” ปู่รองก็เอ่ยปากช่วยชมอยู่ข้างๆ

ตอนนี้หลิวเจียเจียทนไม่ไหวตั้งนานแล้ว รีบหยิบตะเกียบคีบเนื้อห่านชิ้นหนึ่งเข้าปากทันที

“ฟู่ๆ! ร้อน! ร้อนจัง! อื้อ! อร่อยมาก!” เธอเคี้ยวไปพลางพูดจาอู้อี้ไปพลาง

บรรยากาศของทุกคนชื่นมื่นมาก นั่งกินไปคุยกันไป ทุกคนมีความสุขเป็นพิเศษ

…

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ท้องฟ้าเพิ่งจะสลัวๆ เมิ่งเฟยก็ขึ้นเขาไปเก็บผักป่ามาเต็มตะกร้าสะพายหลัง ตั้งใจจะให้ผู้เฒ่าหลิวกับหลานสาวเอากลับไป

ตอนขากลับยังบังเอิญเจอชาเซิ่นจิงดงเล็กๆ เข้า เมิ่งเฟยจึงเก็บพวกมันติดมือมาด้วย

พอกลับถึงบ้าน สองปู่หลานยังไม่ตื่น

เมิ่งเฟยจึงมุดเข้าครัว เริ่มลงมือวุ่นวายทันที

ที่ตงเป่ยมีคำโบราณว่าไว้

“ขึ้นรถกินเกี๊ยว ลงรถกินบะหมี่”

เมื่อก่อนทุกครั้งที่เขาออกจากบ้านไปเรียน ปู่จะตื่นแต่เช้ามาห่อเกี๊ยวไส้ผักกาดดองที่เขาชอบที่สุดให้เสมอ

ตอนนั้นเมิ่งเฟยยังไม่รู้สึกอะไรเป็นพิเศษ

แต่พอมานึกถึงตอนนี้ในใจกลับมีหลากความรู้สึกถาโถมเข้ามา

เมิ่งเฟยนวดแป้ง ผสมไส้อย่างคล่องแคล่วว่องไว ไม่นานนัก เกี๊ยวก็ถูกห่อจนเต็มถาดสานใบใหญ่

ตอนนั้นเอง เสียงเปิดประตูก็แว่วมาจากในลานบ้าน

เมิ่งเฟยเช็ดมือแล้วเดินออกจากห้องครัว

ก็จริงตามคาด ผู้เฒ่าหลิวกำลังขนของขึ้นรถอยู่

“ผู้เฒ่าหลิวครับ ผมช่วยครับ”

เมิ่งเฟยรีบก้าวเข้าไปรับกล่องในมือของผู้เฒ่าหลิวมาถือไว้

“เสี่ยวเฟยเอ๊ย นี่เธอกำลังห่อเกี๊ยวอยู่เหรอ”

ผู้เฒ่าหลิวมองแป้งที่ติดมือเมิ่งเฟยแล้วถามยิ้มๆ

“ใช่ครับ เกี๊ยวไส้ผักกาดดองแบบตงเป่ยแท้ๆ เลย เพิ่งห่อสดๆ ร้อนๆ ท่านลองชิมฝีมือผมดูนะ”

เมิ่งเฟยเกาหัวพลางหัวเราะแหะๆ อย่างซื่อๆ

“ดี ดีเลย” ผู้เฒ่าหลิวพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

เมิ่งเฟยช่วยผู้เฒ่าหลิวขนของทั้งหมดเข้าไปเก็บในรถ จากนั้นก็มุดกลับเข้าไปในห้องครัวอีกครั้ง

ไม่นานนัก เกี๊ยวร้อนๆ ควันฉุยก็ตักขึ้นจากหม้อ

“กินข้าวได้แล้วครับ! มาชิมเกี๊ยวที่ผมห่อกัน” เมิ่งเฟยยกจานเกี๊ยวมาวางบนโต๊ะแล้วหยิบชามกับตะเกียบตามมา

ผู้เฒ่าหลิวกับหลิวเจียเจียไม่เกรงใจแม้แต่น้อย ต่างคนต่างลงมือคีบเข้าปากทันที

“อื้ม เกี๊ยวนี่รสชาติดีจริงๆ! เค็มแซมเปรี้ยว เปรี้ยวแทรกหอม! อร่อย!” ผู้เฒ่าหลิวกัดไปหนึ่งคำแล้วยกนิ้วโป้งให้

“อื้มๆ อร่อยกว่าที่คุณปู่ห่ออีกค่ะ!” สองแก้มของหลิวเจียเจียป่องแน่นไปด้วยอาหาร เธอพูดอู้อี้งึมงำ

“พวกคุณชอบกินก็ดีแล้วครับ” เมิ่งเฟยยิ้ม

“จริงสิครับ ผู้เฒ่าหลิว เมื่อเช้าผมขึ้นเขาไปเก็บผักป่ามา เตรียมไว้ให้ท่านเอากลับไปด้วยนะ”

พูดจบ เมิ่งเฟยก็ยกตะกร้าสะพายหลังเข้ามาในบ้าน วางลงตรงหน้าผู้เฒ่าหลิว

ตาของผู้เฒ่าหลิวเป็นประกายขึ้นมา เผยสีหน้าดีใจสุดขีด

การเดินทางมาครั้งนี้ สิ่งที่เขาได้กำไรมากที่สุด นอกจากการได้เห็นฝีมือทำอาหารของเมิ่งเฟยแล้ว

ก็คือการได้รู้จักผักป่าอีกมากมาย

ทว่าผักป่าเหล่านี้ที่ในสายตาของเมิ่งเฟยดูแสนจะธรรมดา

กลับสามารถพิชิตต่อมรับรสของเชฟระดับประเทศได้อย่างราบคาบ

“ขอบใจเธอมากนะ เสี่ยวเฟย”

“พวกเราปู่หลานมารบกวนเธอตั้งหลายวัน ก่อนไปยังต้องเอาของของเธอติดมือไปอีก เกรงใจจริงๆ เลย”

“โธ่! ท่านผู้เฒ่าจะมาเกรงใจอะไรกับผมครับ ของพวกนี้ไม่ได้มีราคาค่างวดอะไรเลย เอาติดมือกลับไปกินเปิดหูเปิดตาเถอะครับ ถ้ากินแล้วไม่พอ โทรหาผมได้เลย เดี๋ยวผมส่งพัสดุไปให้อีก” เมิ่งเฟยหัวเราะฮิๆ

เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ เมิ่งเฟยเหลือบมองเด็กสาวที่กำลังก้มหน้าก้มตากินข้าวอย่างเอาเป็นเอาตาย

แล้วแอบยื่นถุงพลาสติกสีดำให้ผู้เฒ่าหลิวใต้โต๊ะ

ผู้เฒ่าหลิวมองเมิ่งเฟยด้วยความสงสัย

“ชาเซิ่นจิง ของดีเลยนะครับ! ท่านเอากลับไปชงดื่มกับน้ำร้อนดู” เมิ่งเฟยกระซิบเบาๆ

“ชาเซิ่นจิงเหรอ ไม่เคยได้ยินเลย มันมีสรรพคุณอะไรล่ะ”

เมิ่งเฟยยิ้มกริ่ม เปิดไป่ตู้ค้นหาข้อมูลอยู่ครู่หนึ่งแล้วยื่นโทรศัพท์ให้ผู้เฒ่าหลิวดู

พอผู้เฒ่าหลิวได้อ่าน ตาพลันเป็นประกาย มองเมิ่งเฟยด้วยสายตามีความหมายลึกซึ้งแล้วพยักหน้าหงึกๆ

ในใจรู้สึกปลอดโปร่งโล่งสบายขึ้นมาทันควัน

ฮึ! ยายเฒ่าหลิว วันนี้เธอทำเป็นเมินไม่สนใจฉัน วันพรุ่งนี้ฉันจะทำให้เธอเอื้อมไม่ถึงเลยคอยดู!

เตรียมตาค้างไว้ได้เลย!

พอกินข้าวเสร็จ ผู้เฒ่าหลิวกับเจียเจียก็เตรียมตัวออกเดินทางกลับบ้าน

ก่อนจะไป เมิ่งเฟยก็แบกกระสอบป่านใบใหญ่สองใบออกมาจากห้องครัว

“เสี่ยวเฟย นี่เธอทำอะไรน่ะ” ผู้เฒ่าหลิวถามอย่างแปลกใจ

“กระสอบนี้เป็นผักป่าที่เก็บมาให้พวกท่านครับ ส่วนกระสอบนี้ผมใส่ผักกาดดองไปให้สองสามหัว แล้วก็มีลูกเฮเซลนัทคั่วกับเมล็ดสนคั่วด้วย ผมเห็นว่าท่านกับเจียเจียชอบกินกันมาก เลยจัดไปให้เยอะหน่อยครับ”

เมื่อเห็นท่าทางซื่อตรงจริงใจของเมิ่งเฟย สายน้ำอุ่นๆ ก็ไหลผ่านหัวใจของผู้เฒ่าหลิว

เขารู้สึกตื้นตันใจเหลือเกิน

ตอนนั้นเอง เจ้ากระรอกน้อยก็มุดออกมาจากในบ้าน มันไต่ขากางเกงของหลิวเจียเจียขึ้นไปเกาะบนไหล่ของเธอ

ทำเอาหลิวเจียเจียหัวเราะคิกคักไม่หยุด

“เจ้ากระรอกน้อย ฉันต้องกลับแล้วนะ แต่แกไม่ต้องคิดถึงฉันหรอก พอคุณปู่แข่งเสร็จเมื่อไหร่ พวกเราจะกลับมาหาแก ดีไหม”

พูดพลาง เด็กสาวก็หยิบขนมขบเคี้ยวสองสามห่อจากใต้เบาะออกมาวางไว้บนก้อนหินข้างๆ

“อ่ะ นี่เป็นขนมทั้งหมดที่ฉันมี ยกให้แกหมดเลยนะ แกกินวันละนิดละหน่อย พอกินหมดฉันก็คงกลับมาหาแกพอดี”

“จริงสิ ฉันได้ยินมาว่าแบรนด์โออิชิมีมันฝรั่งทอดรสใหม่ออกมาด้วยนะ ดูเหมือนจะเป็นรสกระดูกหมูต้มผักกาดดอง! แกเป็นกระรอกตงเป่ย ต้องชอบกินแน่ๆ เลย! คราวหน้าฉันมาจะซื้อมาฝากแกสักสิบห่อเลย!”

“แล้วก็ยังมี…”

เด็กสาวพร่ำพูดไม่หยุด สายตาเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์

พูดไปพูดมา ขอบตาก็เริ่มแดงก่ำ ก่อนจะนั่งยองๆ ร้องไห้โฮออกมากับพื้น

ทุกคนต้องช่วยกันปลอบอยู่นานกว่าจะทำให้เธออารมณ์ดีขึ้นและพาขึ้นรถไปได้

“ลาก่อนนะ!” เมิ่งเฟยโบกมือ รู้สึกใจหายอยู่บ้าง พลางยืนมองส่งรถคันนั้นแล่นจากไป